.basitadam

Başka Türlü Bir Gezi Belgeseli: An Idiot Abroad

2011-12-21T02:59:00.001-08:00

Geçenlerde Diziport sağolsun böyle bir belgesel dizisiyle tanıştırdı beni, her ne kadar son bölümlerini yayınlamasalarda, yayınlanan 5 bölümü bile izlemeye değer.

Şöyle bir mizansen yaratmışlar. İki prodüktör, klasik bir Manchester'lı dedikleri arkadaşları olan kahramanımız "Düz adam Karl Pilkington'ı" sağa sola yolluyorlar ve ona ızdırap dolu bir gezi yaşatmaya çalışıyorlar. Ucuz kirli oteller tutup, saçma sapan kültürel aksiyonlara sokup, extreme yiyecekler yediriyorlar. Tabi Idiot arkadaşımız da herşeyden yakınarak ilginç ve düz yorumları ile bizi eğlendiriyor. Şovun amacı da bu zaten. Mesela Mısır'ı gezdiği bölümde piramitler hakkında şöyle bir yorumu var:

"Bir şey eski diye, çok güzel olduğunu söyleyemeyiz. Bir sürü iş başarmış yaşlı insanlar bulabilirsiniz. Hiçbiri ben mükemmelim demez heralde. Muhtemelen "Kaç yaşına geldim huzur evi yolu göründü" der herhalde. Yani yaş herhangi bir şeyi özel yapmamalı"

Aslında benim bu şovda en çok etkilendiğim kısım bölgeyi olduğu gibi göstermesi, yani o klasik turistik gezi şovlarındaki gibi bölgenin sadece güzelliklerini göstermiyor, hatta neredeyse hiç güzelliklerinden bahsetmiyor. Mısır piramitlerinin etrafındaki pislikte, kafasının etrafında, havada uçuşan poşetler gezerken piramitlerden bahsetmesi gibi.

Suratındaki ifade ile bezginliğini çok güzel anlatabiliyor

Bazen cidden turizm açısından bazı şeylerin abartıldığını düşünmekten kendimi alamadığım anlar olduğundan kendisini çok iyi anlayarak şovunu zevkle izliyorum.

Daha önce hakkında yazdığım Madventures'tan sonra en sevdiğim gezi programı oldu.

Help Exchange ve Yeni siteler

2011-12-19T04:33:00.000-08:00

Son bir kaç günde öğrendiğim iki gezi blogu ve bir de yararlı değişim sistemi hakkında yazalım:

Bloglardan birincisi hazırladıkları mükemmel vidyoları ile Başka Türlü Bir Şey

İki gezgin arkadaşın işlerinden istifa ederek 13 ayda gerçekleştirdikleri dünya turu. Öncelikle SSS sayfasını okumanızı tavsiye ederim.

O güzel vidyoda şu:

Bir diğer gezi blogu da Frienfeed sayesinde öğrendiğim Yolda Olmak

Geçen günlerde 500 gündür yolda olduğunu ve bu süreçte neler yaşadığını anlattığı upuzun ama bir çırpıda okunan yazısı öncelikle tavsiyem.

Ve bu sayede öğrendiğim Couch Surfing'ten sonra öğrendikten sonra mükemmel bir fikir tepkisini verdiğim ikinci yardımlaşma sistemi Help Exchange, henüz tecrübelemediğim ama en kısa zamanda tecrübelemeyi umduğum sistem hakkında açıklayıcı bilgi için Yolda Olmak blogundaki şu yazıyı okumak sanırım daha faydalı olacaktır.

Help Exchange websitesinde sistem şöyle anlatılıyor:

HelpX is an online listing of host organic farms, non-organic farms, farmstays, homestays, ranches, lodges, B&Bs, backpackers hostels and even sailing boats who invite volunteer helpers to stay with them short-term in exchange for food and accommodation.

(HelpX, organik veya geleneksel tarım, çiftlik, hostel, tekne gibi alanlarda yardım arayanların listelendiği bir web sitesidir. Gönüllüler, yemek ve kalacak yer karşılığında bu alanlarda kısa dönemli çalışırlar gibi bir çeviri yapabilirz sanırım)

Bonus olarakta geçenlerde NTV'den öğrendiğim şu web sitesini vereyim.

Bir ajans Türkiye'nin marka değerini yükseltmek için bazı posterler hazırlamış ve bunları ücretsiz paylaşıma açık olarak bir websitesine (www.turkiyeposterleri.com) yüklemiş. Güzel de yapmış siteden beğendiğim bir poster:

Daha niceleri sitede mevcut.

Bitirme Stresi Yazısı

2011-12-16T04:23:00.000-08:00

Sona çok yakınım ama bir anda herşey alt üstte olabilir, okuldan bahsediyorum. 2004 yılında hayatımın en saçma kararlarından birini yaparak mühendislik okumaya başlamıştım. Uzun ve sancılı bir dönemden sonra toparlanma evreleri durumu kabullenip yoluma bakma evrelerinden sonra nihayet sona yaklaştım. 3 Adet baba denilebilecek dersim, 1 adet dönem projem bir de bitirme tezimle beraber 18 kredi dersim kalmış bulunmakta.

Bitirme tezimin ve projeminde yazma kısımları neredeyse bitmiş, uygulama kısımları kalmış durumda.

Dersler hala muallak zira ilk vizelerden aldığım sonuçlar vasat. Klasik iyi geçen vizeden kötü not alma durumları.

Bu dersleri ve projeleri verirsem malesef diplomama hemen kavuşamayacağım zira stajlarım kalacak. Planım doğru işlerse stajları da verip dönem arasında o kağıt parçasına kavuşmak istiyorum.

Ondan sonrası için ise belirsizlik durumları. İki yıl önce mezun olsaydım hiç düşünmeden uzun bir geziye başlardım peki şimdi? O kadar kesin karar veremiyorum.

Cesaret gerek bana. Ama önce mezun olmak.

Neyse yazıyı eskilerden bir filmi indirmeye uğraşırken yazıyorum, o filmi tanıtayım da yazı başkaları için de anlam kazansın.

Filmin adı, aslında belgeselin adı: Asiemut. Moğolistandan Hindistana yaklaşık 8000km lik bir yol hikayesi, bisikletlerine atlayan çiftimiz tamamen kendi imkanları ile çektikleri belgeselde yolda yaşadıklarını anlatmakta.

Dağ filmleri festivalinde izlemiştim bu belgeseli 2007 idi galiba. Şu an bisikletçilerin oluşturduğu bir torrent sitesinde tek kaynaktan 6 kb/s hızı ile filmi çekmeye çalışıyorum. Biterse isteyen ile paylaşmaya hazırım :)

Belgeselin Vidyosu şurda:

Ayı Korkusu

2011-12-09T02:54:00.000-08:00

Kafamdaki kronolojiye göre sene 1993 olması lazım, 8 yaşındayım, sıradan sıcak bir antalya günü, ben de dışarıda top oynayan yaşıtlarımın aksine evde oturmuş televizyon seyrediyordum, TV'de bir belgesel var bilim adamlarının kutuplarda yaptığı araştırmayı konu ediyor.

Dehşet verici bir öykü, adamlar birilerini yazın, kutuplarda bir araştırma istasyonuna istasyonuna bırakıyorlar ve 7-8 ay sonra tekrar almak üzere oradan ayrılıyorlar.

Geri geldiklerinde binanın terkedilmiş olduğunu görüyorlar, biraz daha dikkatli bakınca duvardaki kan izlerinden ve kemik parçalarından bıraktıkları kişilerin kutup ayıları tarafından öldürülüp yenildiğini anlıyorlar.

Ve TV açıkça duvardaki kanla oluşmuş el izini gösteriyor, yetmiyor canlandırma yapılıyor, 8 yaşındayım.

O gün bu gündür, hiçbir kutup ayılı kokakola reklamını sevmedim, hiç bir kutup ayısına sempatik yaklaşamadım. Ve hala fena halde korkuyorum. Çocukluk travması buymuş demek. :)

Halbuki ayı içgüdülerini takip ediyor, rızkına koşuyor.

"Zirvelerin Özgürlüğü" (Freedom Of The Hills) kitabından bir alıntı:

"Eğer yolda yada çadırınızın yakınında ayı görürseniz veya duyarsanız, bol bol gürültü yapın. Kara ayılar eğer insanlar çok yakınına gelirse genellikle ağaçlara tırmanırlar. - ama bazen yavrularını korumak maksadıyla saldıradabilirler. Kahverengi ayılar saldırmaya daha yatkındır. Kutup ayıları ise gördükleri herşeyin yiyecek olduğunu düşünürler."

E şimdi böyle içgüdülere sahip bir hayvanın insan yemesi veya şunu yapması gayet normal.

Bir de bunun Jaws izleme sonrası köpekbalığı versiyonu var tabi.

Son Zamanlarda Okuduğum Beğendiğim Bloglar Serisi No:1

2011-11-25T05:03:00.000-08:00

Böyle bir seriye başlayayım dedim, okuyup beğendiğim blogları yavaş yavaş listeleyeyim:

Daha önceden neredeyse tüm yazılarını okuduğum Yolda.org ve Çok Okuyan Çok Gezen bloglarını zaten biliyorsunuzdur, :) daha çok yeni keşfettiklerimi yazacağım.

1. Classic Vespa Lovers

Pek aktif bir blog değil ama şu yazıyı okumak çok keyifli

Herşey, birgün aramızda konuşurken ortaya atılan şu iddia ile başladı “ Bu motor ile ne kadar uzağa gidebilirsin? ”

Vespa İle Bir İtalya Macerası

2. Otostop

Tuncay adlı arkadaşımızın otostop ile Türkiye gezisini anlattığı, otostop ile gezmeye merakım ile bir çırpıda tüm yazılarını okuduğum blogu.

sabit hayat düzenine geçmeden önce(evlilik vs.) görmek istediğim yerler var dünyada. kuzey kutbu, afrika, çin, karayipler. buraları görmeden evlenmeyi düşünemiyorum. buraları görmeden önce de türkiyeyi görmek istiyorum tabiki. bu bir saygı, baştan başlama meselesi.

3. Gezgin Martı

Okumaya yeni başladığım, interrail anıları ile dolu bir başka gezi blogu

Çok beğendiğim bir dotoğraf bir gece yarısı yapılan planlar, gezi öncesi bu tarz planlar yapmanın heyecanı paha biçilemez

Okumalara devam, yeni bir şeyler geldikçe seri devam edecek :)

Oryantiring (Orienteering) Nedir?

2011-11-21T07:10:00.000-08:00

Bir kaç haftadır, çalıştığım part-time işlerde tanıştığım arkadaşlarım vasıtası ile İTÜ Oryantiring Kulübü ile pazar sabahları bu aktiviteyi icra ediyoruz ve inanılmaz keyif alıyoruz. Keyif aldığımız bu spor dalını kısaca tanıtayım ki başkaları da keyif alsın istedim. Öncelikle Orienteering nedir diye kısaca özetleyelim:

Bir ekip bir bölgeye (arazi veya şehir içi) çeşitli hederler gizliyor, ve kayıt masasını kuruyor, sonra siz gidip kayıt yaptırıyorsunuz size haritanız veriliyor ve çıkış zamanınız not alınıyor. Haritanın yanında bir de pusula kağıdınız oluyor. Sizde bu haritaya göre hedefleri istenilen sırada buluyorsunuz ve hedeflerde bulunan zımbalar ile pusulanızdaki ilgili bölmeye işaretleme yapıyorsunuz. Her zımbanın kağıtta bıraktığı işaret farklı olduğundan, kontrol sırasında doğru hedefe varıp varmadığınız da kontrol edilebiliyor. (Profesyonel yarışmalarda duyduğum kadarı ile olay biraz daha gelişmiş. Ama henüz bunlarla bir işimiz olmadığından onun anlatımını ileriye bırakıyorum) Ve son hedefe vardığınızda süreniz not alınıyor. Böylece bir sıralama oluşturuluyor.

Bu açıklama da İstanbul Oryantiring Grubu sitesinden alınma:

İngilizce'de orienteering olarak kullanılan bu deyim; harita ve pusula kullanarak, özel bir topografya haritasında işaretlenmiş bir dizi kontrol noktasını bulmak sporun adıdır. Kendi rotanızı yoldan veya araziden kendiniz belirlersiniz.Rotanızı tüm noktaları bulup varış hattına en kısa zamanda ulaşmanızı sağlayacak şekilde planlamalısınız. Her nokta veya kontrol haritada belirtilmiş bir şekildir, yol çatalı, dirsek, su kaynağı vb. Kontrol noktaları turuncu/beyaz bayraklarla işaretlenmişdir. Oryantiring genelde "düşünce sporu" olarak tanımlanabilir. Bunun sebebi ise harita okuma ve hızlı karar verebilme gibi meziyetlerin atletik özelliklere ilave edilmesi gerekliliğidir.

İstanbulda bu aktiviteye katılmak için yukarıdaki alıntıyı yaptığım grubun internet sitesinden kayıt olup pazar sabahları yapılan antremana çok cüzi miktarlar vererek katılabilirsiniz. Genelde antremanlar Belgrad ormanlarında gerçekleşmekte ve orada kısa bir anlatım yapılmakta. "Yeni Başlayan", "Kısa", " Orta" ve "Uzun" olmak üzere 4 kategoride parkurlar hazırlandığından neredeyse herkese hitap etmekte.

Benim açımdan en tatmin edici özeliklerinden bir tanesi pazar sabahları öğlene kadar uyumak yerine öğlene kadar süren bu aktiviteye katılarak, hem günümü değerlendiriyorum, hemde sabah sporumu yapmış oluyorum. :)

Hedefler neye benziyor:

Gizlenen Oryantiring Hedefi

Hedefi bulup zımba ile işaretleme

Haritalar neye benziyor:

Haritalar topografik olmakla beraber üzerlerinde bir çoğumuzun bilmediği bazı simgeler bulunuyor, bu simgelerin ve izohipslerin yardımı ile hedefi bulmaya çalışıyoruz. Yine İOG'nin sitesinden bu simgelerin bazıları açıklanmış buradan bakabilirsiniz.

Ayrıca şurada da örnek harita anlatımı var.

Pusulalar neye benziyor:

Finalde pişen sucuklar neye benziyor: :P

Evet onca kalori yakıp hemen geri alıyoruz ama aldığımız keyif yanımıza kar kalıyor...

Pazar sabahı antremanda görüşmek üzere. :)

Fiyat Performans Serisi: Primus Termos Bardak

2011-11-19T03:40:00.000-08:00

Bir bardağa bu kadar para verilir mi? Çok kahve içen biriyseniz ve performansını da düşünürseniz verilebiliyor.

Kullanan arkadaşlarımdan ve mağazada çalıştığım dönemde kullanan müşterilerden aldığım pozitif yorumlardan (tabi bir de hergün okulda kıytırık nescafe kahvesine verdiğim 1.25 TL den) sonra gittim bende bir tane aldım. Bir kaç gündür kullanmaktayım ve inanılmaz memnunum. Bu termos bardağı diğerlerinden ayıran ve fiyat farkını yaratan özelliği sızdırmaz olması, ter çevrilsede yan dursada sızdırmıyor. Açıklamasında yan taşımaya musait değildir diye bir ibare bulunuyor ancak bunu galiba ne olur ne olmaz biz riski üzerimizden atalım diye yazmışlar zira, termosu açmak için üzerinde bir çıtçıt düğmesi var, yanlışlıkla çantanızdaki herhangi bir cisim buna basıp açabilir.

Ben çantamın içindeki bir bölmeye dik bir şekilde yerleştirerek taşıyorum, Laptop veya telefonu riske atmaya değmez.

Sıcak tutma performansına gelirsek termos kısmı oldukça başarılı, en fazla ısıyı doğal olarak yalıtımı en zayıf olan kapaktan kaybediyor, bilimsel veriler olmamak kaydıyla soğuk sayılabilecek bir günde 0.4 ml kahve 4 saat kadar içilebilecek derecede sıcak kalabiliyor.

Okula, işe giderken evden çıkmadan hazırlanacak bir filtre kahve ile yakın zamanda verdiğim 45 TLyi çıkaracağıma inanıyorum. :) (40TL/(1,25TL*3)=~11+Filtre kahve fiyatı+Elektrik masrafı=~25 Günde masrafı çıkacak gibi)

Bardağın gözüme çarpan tek eksisi, üst kısmının (kapağa denk gelen kısmında) boyasının çok küçükte zamanla olsa soyulması.

Mısırgevreklerime Kustum

2011-11-18T07:48:00.000-08:00

Couch Surfing'ten misafirimiz olan Silvain (Silva'nın) gösterdiği şu vidyoyu izledikten sonra bunu ben Türkçeleştireyim, güzelmiş dedim ve bugün sınav çalışmak yerine bunu yaptım. (Nice'nin de yardımıyla) Çeviride hatalar olabilir veya ingilizce metinden çeviri olduğundan orjinal dil olan fransızca ile arada anlam kaybı olabilir. Düzeltilmesi gereken bir yer olduğunu düşünürseniz, iletirseniz sevinirim.

Bayramda Geyikbayırı

2011-11-16T05:37:00.000-08:00

Önceki yılların aksine bu bayramı dağda değil geçen yılki gibi geyikbayırında geçirdim. Geyik bayırı önceki yazımda da belirttiğim gibi Türkiyenin en büyük, dünyanında en büyüklerinden biri olan bir tırmanış bahçesi, adını geyikbayırı köyünden almakta. Köye varmadan 5-6 km önce sağ ve solda bulunan kaya duvarlarına açılmış yüzlerce rotadan oluşmakta. Ve diğer bölgelerin aksine bu bölge tırmanış odaklı kamp alanlarının bol olduğu bir yer, Sıcak Duş, WC, Mutfak, Yemek Servisi vs gibi hizmetler oldukça başarılı. Bu sayede kafanızı sadece tırmanışa verebiliyor, yabancı, yerli diğer tırmanışçılarla tanışabiliyorsunuz.

Biz de öyle yaptık, kulüpten arkadaşlarım ve müstakbel hanımım ile geyik bayırı rotalarını aşındırdık.

İş sebebiyle cumartesi başlayan yolculuğumuz, Pamukkale Turizm'in muhteşem otobüsü ile oldukça rahat geçti. Antalyaya bayramın ilk günü vardık, yiyecek birşeyler ve market bulma ümidiyle merkeze gitmemiz tam bir fiyaskoydu, zira bayramın ilk günü heryerin kapalı olduğunu tamamen unutmuşuz. Halbuki otogardan geyikbayırı köyüne direk otobüs varmış. Bu bize merkezde aç aç gezmek ve daha sonrasında simit ve gözleme eşliğinde kahvaltı olarak geri döndü. Ha birde köye ulaşmak için 3 minibüs değiştirmek. Sonuç olarak geyikbayırı köyünün bir altındaki akdamlar köyüne kadar minibüsle geldikten sonra buradan minibüste tanıştığımız barış ile yürüyüşe ve otostopa başladık, kısa bir süre içinde kasasında keçi taşıyan bir abimiz bizi neredeyse kamping girişine kadar götürdü. (Çantaları keçilerin yanına koyalım biz araca binelim önerimize abinin cevabı çantayı kemirirler siz geçin çantalar kalsın şeklinde oldu :) )

Kampta programımız sabah 7-7.30 gibi uyanmak, 9.9.30'a kadar topluca bir kahvaltı ve ardından hava kararana kadar tırmanmak şeklindeydi. Kaldığımız kamping (josito) bölgenin en popüler kampingi olduğundan biraz kalabalık olsa da bu kalabalık akşamları ortamı güzelleştiriyordu, elimizde biramız ve arkadaşlarla sohbet gözler kapanana kadar devam ediyordu.

Uzun süredir kaya tırmanışı yapmamış olmamdan ve partnerimin tecrübe kazanması bakımından genelde nispeten kolay rotaları tercih etsek de (genişler ümidiyle alınmış fazlaca küçük tırmanış ayakkabısına rağmen) oldukçe tatmin olduk.

Dönüş ise nispeten kolay oldu, önce kavşaktan çekilen bir otostop ve ilk arabanın bizi alması, ardından akdamlarda gözleme-çay keyfi ve otogar. Kısa bir otobüs bekleyişinin ardından doğruca istanbul-üsküdar ve ev.

Kısa ve "damak çatlatan" cinsten bir tatilden sonra tekrar evde ve okul stresinde olmak. Ve bu yazının ardından sınav çalışmak zorunda olmak.

Bu arada Josito'da güncel fiyatlar şu şekildeydi:

Kamp (Çadır götürüyorsunuz) - 5 TL/Gün
Piknik Tüpü Kiralama - 1.5 TL/Gün
Efes Tombul Şişe - 4.5 TL
Ekmek - 50 Kr (İstanbulda 1TL !yuh! )
Akşam Yemekleri (yemeğe göre değişse de) - 10-12.5 TL

(İstanbuldan Ucuz)

Yeni aldığım android telefonumla bir kaç fotoğraf çekmiştik şöyle yayınlayalım:

Bir arkadaş için poz verirken

İpe Oturmuş Ben

Ağaçların arasındaki gizli tırmanıcı

Dönüş Yolunda Geyiksivrisi

Peck Kimdir Diyorduk Ya

2011-11-14T09:30:00.001-08:00

Aladağlar bölgesine az çok aşina insanlar bilir ki Hodgkin-Peck rotası tırmanması en zevkli kulvar rotalarından biridir. Kısaca Peck kulvarı diye bahsedilir. Geçen yaz arkadaşlarımla rotayı tırmanırken kim bu Peck diye konuşup durmuştuk. Bir boş vaktimde araştırıp baktım kimmiş bu Peck. Alltaki çeviriyi yapmaya çalıştım. Kayıtlara geçsin bilgi bilgidir diye buraya da ekleyeyim.

Rota (Kaynak: www.tuncfindik.com)

Sir Edward Peck

Edward Heywood Peck, 5 Ekim 1915’te Hove,Sussex’te Lt-Col Edward Peck’in oğlu olarak dünyaya gelir. Aile 1924-29 yıllarını Edward’ın dağcılığı ve kayak sporunu öğrendiği İsviçre’de geçirir. 8 Yaşında 3000 metrelik bir zirve tırmanışı sırasında tesadüfen 1920li yılların başında 2 kez İngiliz Himalaya Ekspedisyonu liderliği yapmış olan General Charles Bruce ile bile tanışır.

Huzursuz geçen öğretim yıllarından sonra Oxford’ta bulunan The Queens College’de Modern Diller üzerine eğitim almaya başlayan Edward, tatillerde ise tüm Avrupa’yı dolaşmayı hedefler. Mezuniyetinden sonra Avusturya, Almanya ve Fransa’yı kapsayan geniş bir tura çıkar. Bu sırada Alplerde bolca tırmanma fırsatı bulur.
Hitlerin 1938 yılında Avusturya’yı işgaline Viyana’da yakalanır. Bu sırada “Konsolosluk Hizmetleri Birimine” kabul edilir. Ve Sivil savaşın sonlarını yaşayan İspanya, Barcelona’ya gönderilir. Sivil savaş yüzünden İspanya dağlarına tırmanmak yasak olduğundan tırmanışlarına ara verir. Daha sonra Sofya ve 1940 yılında Ankara’da göreve başlar. İngiltere bu savaş sırasında Türkiye’nin müttefik devletlere katılmasını ya da en azından tarafsız kalmasını istediğinden Edward Peck de bu yönde çalışmalar yapar. Bu konu ile ilgili kendi ağzından şöyle bir anısı vardır;

“1943 Yılında Ankarada görev yapıyordum, Robin’de (Hodgkin)o sırada Hartum’daydı (Sudan) Sudan’da Jebel Kassalaya tırmanmış ancak çokfazla tırmanış fırsatı bulamıyordu. Sonraları “Ekspedisyon” diyebileceğimiz Aladağlarbölgesinde yapacağım tırmanış için bana katıldı. Önceki yıl keşfettiğim bölgeninen yüksek zirvesi olan Demirkazık’ın batı yüzünde kalan uzun kulvarıtırmanacaktık. Çoğunlukla Robin’inliderliğinde kulvar rotasından zirveye ulaşmıştık. Ve bunun ilk çıkış olmasınıumuyorduk. Ve maalesef orada 1938 yılından kalma Alman ekspedisyonuna ait üzerindegamalı haç bulunan flama bulduk. Ve bunu Nazilerin Türkiye dağları üzerindeplanları olduğuna dair bir delil olarak getirdik. Flama şu an “Aline Club”arşivinde bulunmaktadır. Ve güncel Aladağlar rehberinde rota Hodgkin-Peckkulvarı olarak geçmektedir.”

Edward Peck daha sonra bir başka sivil savaşın içineSelanike, ardından da Hindistan ve Kenya’ya atanır. Son görevi Brüksel’de NATOiçinde İngiltere’nin kalıcı temsilciliği olur. Emekli olduğunda Tomintoul, İskoçya’ya yerleşir veCairngorms Milli parkının korunması yönünde aktif olarak çalışmalar yapar.

2009 yılında 93 yaşında hayatını kaybeden Sir Edward Peck,geride bıraktığı bir çok şeyin arasında bize de Aladağlarda keyifli bir kulvar rotasıbırakır.

Edward Peck

Kaynaklar:

http://www.alpine-club.org.uk/Tributes/SirEdwardPeck.htm
http://www.guardian.co.uk/theguardian/2009/aug/04/obituary-sir-edward-peck

Climbing Areas in Turkey Part 1: Antalya

2011-10-13T15:06:00.000-07:00

1. Antalya

To reach to Antalya from Istanbul or other big cities there are several ways:

You can find plane at low-cost companies such as Pegasus, Onur Air, Anadolu Jet, Sky Airlines, Atlas Jet.
Or Coaches from almost every city, most common coach companies are: Pamukkale, Metro, Güney Akdeniz, Nilüfer

1.1. Geyikbayiri, Antalya

This is the best known and largest climbing area in Turkey, There are over 400 routes of all difficulties.

Transportation: (Update: 12.11.2011) There two ways to go to akdamlar village. First one, from Terminal (Coach Station) you can use 521 Terminal-Çakırlar-Akdamlar (Geyikbayiri- Caglarca 3 times a day at 07.00,13.00,18.00 These busses also go to Geyikbayiri Village)

Seccond option is going to Gursu stop, you can go there from almost everywhere in the city, and than use "Minibus 501" to go Akdamlar village.

After that you have to continue to Geyiklbayiri village way, according to season you can find minibuses or hitchhike. Before Geyikbayiri village you will see the main sector "Mağara" the Cave at the right. For detailed information you can get climbing guide or visit camping area's websites.

Accomodation: There are places that they have pensions and bungalows for accomodation in Geyikbayiri. You can also pitch a tent on the camping grounds of each places.*

Climbers Garden: www.climbersgarden.com
Josito Guesthouse Camping: www.josito.de
Rasayana Guesthouse: www.antalyarockclimbing.com
Rido Camping: www.ridocamping.com
Kezbans Guesthouse: www.rockclimbingantalya.com
Nancy's Aparts: www.visit-antalya.com

Best Season: From Early September till June.*
Guide: A Rock Climbing Guide To Antalya / Öztürk Kayıkçı / 4th. Edition 2011- www.ozturkkayikci.net

*From the Guide - A Rock Climbing Guide To Antalya / Öztürk Kayıkçı / 4th. Edition 2011

Şunu daha büyük bir haritada görüntüle: Geyikbayiri

1.2. Olympos, Antalya
Olympos is one of the most important historical cities of Lycia. But recently people comes here for nature, sea and beach. And thanks to this, there are a lot of campings, bungalows in this area and you can find a lot of activities during your rest day.

Transportation: Busses leave for Finike-Kumluca from Antalya bus station every half an hour. After 75 kilometer bus ride -aproximately an hour- get out of the bus at the Olympos turn. From the turn, you can make the 10 km's to Olympos by a minibus or by hitchhiking.

If you have a car, follow the Kemer signs from Antalya to the west. After you pass the Akyarlar an Çam Dağı passes, you reach Kemer. Continue west and pass Çamyuva and Tekirova, Turn left on the Olympos Çavuşköy sign and reach Olympos always following left. Distance between Antalya and Olympos is 85 kms.*

*From the Guide - A Rock Climbing Guide To Antalya / Öztürk Kayıkçı / 4th. Edition 2011

Accomodation: There are lots of campings here, you can rent tree houses, bungalows or find areas for your tents.

If you google "Olympos Tree House" you can find lots of places to stay.

Best Season: Mid-september untill June.
Guide: A Rock Climbing Guide To Antalya / Öztürk Kayıkçı / 4th. Edition 2011- www.ozturkkayikci.net

Daha Büyük Görüntüle

1.3. Others, Antalya

Akyarlar
Öküzini
Kaputaş, Kaş

Ağrı Dağında Rehber Olmak No.2

2011-10-12T08:35:00.000-07:00

İlk turumdan döndüğümün 3. günü yine şirketten telefon geldi bir tur daha öneriyorlardı, nispeten kısa olan bu tur için açıkçası pek düşünmeden tamam deyince ufak bir pişmanlık yaşasam da (o dönem dinlenmeye fırsat bulamamıştım, ilk turdan döner dönmez part time günlük işler gelmişti) bu pişmanlığım uçağa binenene kadardı.

Bu sefer ne yaşayacağımı, neler yapacağımı kimlerle muhattap olacağımı bildiğimden daha rahattım, tek bilinmez kimlerle dağa çıkacağımdı. Bu turdaki ekibim yarı yarıya Türklerden oluşuyordu. Başka bir firmadan çalıştığım firmaya paslanan müşteriler. (Bu insanlarla beraber tırmandığımdan, 10 günü beraberce geçirdiğimden müşteri demek beni rahatsız ediyor açıkçası bundan sonra arkadaşlar diye bahsedeceğim)

Turumda 4 Türk, 1 Alman, 2 Bask, 1 İngiliz ve 1'de isviçreli vardı. 2 Türk ile (Kadir ve Ömer abi) henüz İstanbuldayken buluşup tanıştık, diğer arkadaşları Van'da teker teker toplayacaktım. 3. Türk olan Hakan abi ile de Van hava alanında buluştuk. Bana verilen bilgiye göre 2 ispanyol ile de Van hava alanında buluşmam gerekiyordu mantıken outdoor kıyafetli bir çift görürsem onlardır heralde diye düşünüyordum fakat dönem tırmanış dönemi olduğundan neredeyse herkes outdoor kıyafetler giyiyordu. :) Bende insanların teker teker hava alanından ayrılmasını bekledim ve kalan çift benim aradığım olacaktır diye düşündüm. Ve haklı da çıktım. Çiftimizin adları Miguel ve Maite idi. Selamlaşıp bizi alacak diğer aracı beklerken tırmanış botlarımı bagajdan almadığımı farkettim. Koşa koşa tekrar bagaja ilerlerken kayıp eşya bürosunun önünde yerde botlarımı koyduğum çantayı gördüm. (Bir kez daha botlarımı kaybedip bulmuştum)

Sürekli kaybedip bulduğum botlarım

Aracı beklerken ekibi birbiri ile tanıştırma ve ekip ile tanışma görevimi yerine getirdim, şimdiye kadar çok güzeldi herkes sıcak kanlı, hevesli ve olumlu görünüyordu. Bizi alacak araç geldiğinde Çin'de yaşayan bir alman olan Uli'yi de otelden aldığını gördüm ekip yavaş yavaş toparlanıyordu. Hızlıca araca yerleşip kalanları almaya kaldıkları otele doğru yola çıktık. Doğan, Jann, Jonathan ve Sybilla'yı da aldıktan sonra uçar gibi doğubeyazıtın en lüks oteli olan Golden Hill'e vardık. Ayarlamaları yaptıktan sonra ertesi sabah 9'da buluşmak üzere ayrıldık.

4. Yıldızı elinden alınmış Golden Hill Oteli

Sabah önce jandarma'da çıkan ufak pürüzü çözüp daha sonra kapalı olan eli köyü yerine ismini hatırlayamadığım daha kuzeyde kalan köye geçtik. Ve Katırcı dostlarımla tekrar görüşüp selamlaştıktan sonra yürüyüşe başladık. Ve ekibi gözlemlemeye başladım, hız olarak bir iki kıişi dışında birbirleri ile gayet uyumluydular. Jann yıllardır dağcılık yapmasından ve fırsat bulduğu her haftasonunu alplerde değerlendirmesinden kaynaklı oldukça hızlıydı, Ömer abi ise uzun yıllardır ilk defa dağlarda bulunmasından ötürü ekibe göre biraz yavaş kalıyordu. Neyse güzel sohbetler eşliğinde ~3200'de olan ilk kampımıza vardık. İnsanlar üzerlerinde olan şaşkınlığı atıp dağa ve ortama alışmaya çalışırken bende onları tanımaya çalışıyor bir yandan da bir önceki turumdakilerle kıyaslama yapıyordum. Onlara göre nispeten daha pozitif ve iyi vakit geçirmeye gelmiş gibilerdi. Akşam yemeğine kadar tırmanacağımız arkadaşlarımla akşam yemeğinden sonra da aşçımız Murat ve katırcı arkadaşlarla edilen uzun sohbetlerden sonra ertesi gün aklimatizasyon tırmanışı için yattık. Ben geçen turda olduğu gibi mutfak çadırında gecelemek istediğimi söyleyip yatağımı hazırlarken Murat da beni ısrarla üşüyeceğimi söyleyerek vazgeçirmeye çalışıyordu. Başarılı olamadı, üşümedim de. :) Uyku tulumunda nasıl yatacağını bildikten sonra yerin çok bir önemi yok deyip artisliğimi de yapayım bu arada.

Kamp Mutfağı - Uli ve Turkish Team

Ve evet gerçek performansları görme zamanı bugünkü planımız 4200'e çıkıp tekrar aşağı inmekti. İlk etapta yavaş kalanları öne alarak ekibi bir arada tutmaya çalışsam da en yavaşın temposunun (aslında temposuzluğunun) diğerlerine zarar verdiğini görüp, arayı açmalarına izin verdim, hava gayet iyi rota oldukça belirgindi. Zaten dağın son dönemleri olduğundan insanlar akın akın dağa geldiğinden rota çok kalabalıktı. Bende arkada kalan arkadaşlarıma dağda yürümenin püf noktalarını anlatarak tempo tutmayı gösterdim ve arkadan tırmanışa devam ettik. Yukarıda performans aşağıda geceleme, aklimatizasyon gayet başarılıydı. Bu arada 4200 kampını ilk defa bu kadar kalabalık görüyordum, ve bunun bu döneme özgü olduğunu da Murat'tan teyit ettim.

4200 Kampındaki Keşmekeş

Akşama doğru kampa dönüpertesi gün tekrar 4200 kampına gitmek üzere hazırlıklarımızı yaptık, yukarıda yer sıkıntılı olduğundan zor da olsa Murat bize bir mutfak çadırı ayarlayabildi. Önceki gün kör bir dağcıya zirve yolunda rehberlik yapan rehberimiz Mustafa abi de bize katılınca gönül rahatlığı ile çadırlarımıza çekildik.

Rehberimiz Mustafa

Sabah yine ekibi bölerek 4200 kampına yollandık. Bu sefer tempomuz düne göre daha iyiydi. Ancak yine de Jann kadar hızlı değildik. Yanımızda ilerleyen yüklerini atlarla değil sırtlarında taşıyan gerçek alpinist estonyalı grup ile neredeyse aynı tempoda ilerliyorduk. :) 4200'e vardığımızda yolda bizi geçen çantalarımız ve Murat çoktan çadırları kurmuş, mutfağı hazırlamıştı. (Beni tembel alıştıran öğeler: Mutfak çadırı ve Atlar) Akşam yemeğinde ertesi günkü program kalkış saatleri malzemeler ile ilgili kısa bir brifing yapıldıktan sonra yavaş ekip benim liderliğimde 12:00'de, geri kalan ekip ise Mustafa abi liderliğinde 02:00'de yola çıkmak üzere yattık.

Koşullara göre zengin bir kahvaltıdan sonra 12:45 gibi yola çıktık, önümüzde bir iki ekip vardı, karanlıkta sadece kafa lambalarını görüyorduk. Yavaş yavaş biz de yükselmeye başladık, bir iki saat sonra arkamıza dönüp baktığımızda kafa lambaları ateş böceği gibi parıldayan farklı ekipler halinde 100'e yakın tırmanışçı peşimizden geliyordu, fotoğraf makinalarımızın yakalayamayacağı bu güzel görüntüye biraz bakarken bir şeyler atıştırıyorduk. Zaman geçtikçe diğer ekipler bize yetişiyor, bizi geçiyorlardı, yavaş ama tempolu bir yürüyüş ile 6 saatten sonra buzulun başlangıcına gelmiştik, hava ve kar koşulları gayet iyiydi ancak yine de krampon takmak gerekiyordu. Güneşin doğuşu ile Ağrı dağı heybetini gölgesi ile hissettirmeye devam ediyordu, tek sıkıntım yavaş gittiğimizden ötürü ısınamamamdı. Güneş biraz yükselince içimizi ısıtarak bu problemi de ortadan kaldırdı.

Ağrının Devasa Gölgesi

Bensiz Zirve Fotosu

Bizim ekibin kalanı Mustafa abi rehberliğinde bizden 45 dk kadar önce zirve yapmıştı, zirve platosunda ekipten Miguel ve Maite ile karşılaştık, onlar zirveyi yapmış dönüyorlardı. Miguel'e zirvede tişörtleri çıkarmak üzerine olan iddiamızı hatırlatınca bize katılıp tekrar zirveye gelmeyi kabul etti fakat Maite baskça birşeyler söyleyip onu vaz geçirdi. :) Miguel 50li yaşlarında inanılmaz eğlenceli bir adamdı.

Zirve Yolunda Biz - En arkadaki iki kişi

08.45 gibi zirveye ulaşıp defteri karalayıp zirve fotolarını çektirdikten sonra aşağı indik. Önce 4200 kampına ardından 3200 kampına.

Çadırları tekrar kurup akşam yemeğinde bütün ekibin zirve yapmasını kutladık.

Ekibimiz

Ertesi sabah gökyüzü kapanmış, gece zirve yoluna kar yağmıştı, aşağıda olmaktan zirveyi güzel bir havada yapmış olmaktan mutluluk duyarak, o an yolda olan tırmanışçı dostlarımıza şans diledik. Kahvaltı esnasında atıştıran sağanak yağmur sonrasında mis gibi toprak kokusunu içimize çekerek başladığımız noktaya adım adım geri döndük. Doğubeyazıt-Van-İstanbul.

Miguel ve Maite - Bask Çiftimiz

İkinci ve en güzel turumun bitmesinin verdiği burukluk ile istanbula döndük. Haberleşmek üzere mail ve telefonlarımız paylaştık.

Ve evet daha da sevdim ben bu işi.

Ağrı Dağında Rehber Olmak No.1

2011-08-19T09:09:00.000-07:00

"Acaba yapabilir miyim?" derken bir de baktım ki, iki ayrı turu tamamlayıp Doğubayazıtın 4. yıldızı elinden alınmış en lüks otelinden bu yazıyı yazıyorum.

O gün rock'n coke sahnesinin sökümünü tamamlamış, ofise dönmüştük, yolda gelen telefon ile ofiste işimi hızlıca bitirip, iş arkadaşıma motorunda artçı olmuş, kadıköydeki tur firmasının ofisine geçmiştim.

Amaç işin ne olduğunu konuşmak, nasıl yapıldığını öğrenmekken bir de baktımki, iş üzerime kalmış. Bu kadar kısa sürede işi almanın şaşkınlığı ile hızlı bir hazırlık safhasının ardından, Erzincan (Keşiş Dağı), Bitlis (Süphan Dağı), Ağrı (Ağrı Dağı) olmak üzere rotam elime tutuşturulmuştu.

Öğlen 12'de THY ile yapılan rahat bir yolculuk ve Kayserideyim, Erciyes tırmanışını tamamlayan tur grubunu teslim alacağım. Verilen öğütler doğrultusunda grubu beklerken yemek yiyebileceğimiz bir yerler bakıyorum, fiyat alıyorum vs vs derken telefon geldi ve grup ile buluştum. İlk tanışmanın ardından bir önceki rehberi otogara bırakıp yemek faslına geçmiştik bile.

Şimdi o anı düşününce farkediyorum, kayseriye inerken üzerimde acayip bir şaşkınlık ve şapşallık vardı, bir günde kafanın içindekiler değişiyor, sorunlar, sorumluluklar değişiyor. Anında hiç tanımadığım insanlar hayatıma giriyor ve tur bitince de belkide tamamen hayatımdan çıkıyor. Değişik bir iş tecrübesi. Zira normal kültürel turlardan farklı bir iş bu dağ rehberliği, müşterilenle tırmanıyorsun, seyahat ediyorsun 3 öğün beraber yemek yiyorsun.

Turumda en genci 30, en yaşlısı 75 olmak üzere 5 İngiliz, 4 Amerikalı vardı. Amaçları bana saçma gelse de bu turda bu amaç uğruna çalışacaktık. Kısa bir ara verip amacı açıklamaya çalışalım;

Prominent Peaks diye bir listemiz var ve bu listede 1524 tane zirve var. Amaç bu listedekilerin mümkün olduğunca çoğunu yapmak.

Peki bu liste neye göre oluşturuluyor?

Olay sadece yükseklik değil, zira avrupanın meşhur dağları Eiger ve Matterhorn bu listeye giremiyor. Zirve yüksekliği, bulunduğu dağa bağlanan en yüksek sırttan en az 1500 m. yükseklikte olmalı. Resim ile açıklarsak burada Mauna Kea dağı c-b > 1500m olduğundan bir prominent ama Mauna Loa değil zira a-b=p mesafesi 1500m den az. Türkiyede bu listeye göre 23 adet prominent zirve bulunmakta.
İşte bu amaç doğrultusunda sıra ile zirvelerimizi yapmaya başladık.

Önce Erzincan sınırları içerisinde bulunan Keşiş dağına orada tanştığım firma tarafından ayarlanan rehber dostum ile beraber muazzam bir manzara eşliğinde tırmanışımızı gerçekleştirdik. Dağ keçilerini de selamladık.

Keşiş Zirvesi Yolunda Göller

Oradan da doğruca Süphan dağı yakınlarında bulunan Adilcevaz'a; Süphan doğa sporlarına ait Süphan DOSD otele.

Burayada bir parantez açalım ve bu otelden bashedelim. Adilcevaz'ın girişinde bulunan otogarın misafirhanesi atıl durumda uzun süre bekleyince Süphan Doğa Sporları Derneği (Süphan DOSD) kolları sıvamış ve burasının işletmesini alıp şirin bir otele dönüştürmüş. Yolumuz bu tarafa düştüğünde adresimiz artık burası. Fotoğraflar için buradan.

Otele yerleştikten sonra akşam yemeği ve ertesi günün programı hakkında verilen demeçten sonra, katılımcıları odalarına yollayıp, ertesi günün kumanyalarını hazırlamak üzere markete geçtik. (Ben, yerel rehberimiz ve şoförümüz.)

Mütevazi kumanyalarımız da hazır olunca artık nihayet yatabiliriz. Saat 23:00 olmuş. Gece 02:30 kahvaltı 03:00 otelden ayrılış şeklinde olan programa göre kısa bir uyku çektikten sonra, oteldeki dotlarımızla vedalaşıp yola çıktık.

Süphan Dağı Yolundan "Van Denizi" Kıyıları

Saat 04:00 e yaklaşırken aydınlar köyüne ulaştık, köye girmeden sola ayrılan belli belirsiz yoldan araziye girip yaklaşık 10-15 dakika ilerledik ve yürüyeşe başladık. Günün ağarması ile muazzam manzara eşliğinde yavaşça yükselip sonunda zirveye vardık. Derken grubun en yüksek nokta takıntısı sebebi ile etraftaki zirveden yüksek olabilme ihtimali olan diğer 3 zirveye de tırmanıp ölçüm cihazları ile asıl zirvenin gerçekten en yüksek nokta olduğunu teyit edip :) aşağı indik. Bir karpuz molasından sonra son ve en büyük hedef Ağrı Dağı tırmanışını yapmak üzere doğubeyazıta geçtik.

Odaklayamayan makina ve Ağrı

Bundan sonra uzun uzun yazmak ve bunu daha sonra okumak sıkıcı geldi o yüzden bir hayli kısa keseceğim.

Turdan öne çıkanlar şöyleydi,

- Turda rehberlik yaparken en çok zorlandığım anlardan biri ekstraları istemek oldu, samimiyet gösterdiğin birinden para istemek kadar zor bir şey yok. Ancak tur sırasında bazı ekstralar vardı, teknik malzeme kirası gibi.
- Bir diğer sıkıntı turdakilerin aynı performansta olmaması. Biri hızlı diğeri yavaş, bilenler bilir hızlı giden bir insanı yavaşlatmak, alıştığı temponun altında yürütmek ona zarar verir. Çabuk yorar bu yüzden önden gitmesine izin veriyordum ancak bu seferde kontrolüm altında olmuyordu, daha sonra bu sorunu iki rehber, biri hızlı biri yavaş şeklinde çözdük.
- Ağrı dağı kışın çok zor olmasına rağmen yaz mevsiminde ortalama bir performans ile bir çok insanın tırmanabileceği bir dağ. Turistik tırmanışlarda malzeme taşıma gibi bir dert olmadığından oldukça rahat oluyor. Malzemeleri 3200 ve 4200 kamplarına atlar taşıyor. Bir de mutfak çadırı ve nefis yemekler olunca "tarafımdan alışılmış" dağcılıkla uzaktan yakından alakası olmuyor. Açıkçası benim en rahat tırmanışlarımdan biriydi. Tembel alışmaktan korkuyorum :)

3200 Kampında Mutfak

4200 Kampında Mutfak ve Atlar

- Rehber olunca yemeklerinde ingilizce açıklamasını bilmek gerekiyormuş.
- Yine rehberliğin getirdiği bir şey herkesten önce kalkıp herkesten sonra yatmakmış. Ama herkesten dinç olmakmış.
- Hayatımda gördüğüm en büyük patlamayı 4200 kampından gördüm, iran tarafında doğalgaz boru hattında devasa bir patlama meydana geldi.

Patlamadan bir kaç dk sonra

- Zirveden Ermenistan'ı ve nükleer santralini gördüm.

Ermenistandaki Nükleer Santral (Foto: Webden alıntı)

- Zirvede tasvip etmediğim ama başarılı bir reklam gördüm. Pil firması maketini yerleştirmiş izinli mi değil mi bilmiyorum. Şöyle bir hikayesi varmış.

Zirve ve Pil

- Dağın etekleri ve zirve çöplüğe dönmüş.
- Van'da Van gölüne deniz diyorlarmış ve Van'da tütün çok ucuzmuş.
- İshakpaşa sarayının duvar yazıları geçen sene italyadaki gibi yine dumura uğrattı.

2.6.1932 yılından

Sonuç, acemilikle geçen idare edilen bir turdan insanları memnun uğurlamak, nezaketen değilde içten teşekkürlerini almak güzel birşeymiş. Sevdim ben bu işi.

Dipnot: Dağda müşteri olmaktansa rehber olmayı tercih ederim. Fazla rahat batabilir bana. Bir de yazıya doğubeyazıtta başlayıp istanbuldaki evimde bitirmek.

Sokak

2011-08-15T13:50:00.000-07:00

Sokak hemzemin oluşundan dolayı tamam mı, insanı birleştirir tamam mı... hangi sınıfsal temelden olursan ol bütün insanları aynı hizaya getirebilir böyle bir özelliği vardır sokağın...

Ama diğer taraf-tan da sokak... çok... aslında çok ağır bir yozlaşmadır yani tamam mı...

Buna karşı koymak... Sokağın belleğinden bahsedemeyiz yani taşın belleğinden, Erkin Koray işte ankara sokaklarından falan bahsederken tamam mı, kaldırımlardan falan filan bahsederken bu bi... Çok romantik bir şey yani tamam mı, bunu yaşayan adam tamam mı... bilir yani tamam mı bunu. Taşın abi... Taş taştır yani tamam mı... Oraya kafayı koyduğun zaman anlarsın taşın taşlığının ne demek olduğunu.

Crossing the Bridge: The Sound of İstanbul

belgeselinden. (00:53:49 - 00:54:30)

The French Spiderman: Alain Robert

2011-05-10T08:53:00.000-07:00

Tırmanış kendi altında çeşitli dallara ayrılır, geleneksel tırmanış, spor tırmanış vs... Bunları bir kenara bırakalım tırmanmak sadece tırmanmak dendiğinde aklınıza gelen yani ipsiz, emniyetsiz, malzemesiz saf tırmanış, yani free solo!

İşte fransanın örümcek adamı Alain Robert'in yaptığı da tam anlamıyla bu. Ancak o bunu daha da ilginçleştirerek doğadan, kayalardan alıp insan yapımı binalara, heykellere taşıyarak şehire indirmiş. Bunu yapan ilk tırmanışçı olmasa da 90'larda yaptığı illegal bina tırmanışları ile dünyaya "Urban Climbing" yada "Buildering[1]" kavramlarını öğretmiş en ünlü simalardan biri olmuş.Bunu yaparken de çoğu tırmanışı gözaltında bitmiş.

Wikipedia sayfasında tırmandığı binaların, geçirdiği kazaların ve gözaltıların listesine ulaşmak mümkün.

Peki kim bu Alain Robert, neden blogda bu adamdan bahsediyoruz. Çünkü kendisi artık sadece illegal tırmanışlar yapmıyor, dünyanın en yüksek binalarına gösteri amaçlı ticari tırmanışlar da yapıyor. Ve bu kapsamda istanbulda inşa edilen avrupanın en yüksek gökdelenine tırmanmak üzere 17 mayısta Türkiye'ye geliyor.

Haber şöyle: http://www.ntvmsnbc.com/id/25209785

Biz de bu sayede sıradışı bir hayata sahip olan Alain abiyi tanımış olalım. Ve kendisine kazasız belasız tırmanışlar dileyelim.

Şuraları ziyaret ediniz:

http://www.eksisozluk.com/show.asp?dbbk=1&t=alain+robert
http://en.wikipedia.org/wiki/Alain_Robert
http://www.alainrobert.com/
http://en.wikipedia.org/wiki/Buildering
http://urban-climbing.com/

Şu videoları izleyiniz:

Abimizden bir free solo vidyosu:

Vegasta yapacağı bir tırmanış öncesi tanıtım filmi:

Şu vidyoda yaptığı hareketler "nasıl" sorusuna cevap niteliğinde :)

1. Bouldering: Kısa kaya tırmanışı anlamnıa gelir, buna istinadan buildering çok güzel bir tanımlama olmuş.

Kısacık Yazı

2011-05-10T00:24:00.000-07:00

Ocak ayından beri yazı yazmamışım. İçime dert oldu. Yazacak konular geliyor aklıma fakat bir türlü zaman ayıramıyorum. Sebep: Tabiki okul. Okulu bitirme çabaları.

Bu arada neler yapıyorum:

Son iki projemi hazırlamaya çalışıyorum. Gelecek döneme bir de bitirme projesi olacak. Üstüne de sınavlara girip çıkıyorum, ödevler yapıyorum. Her zamanki okuldan tiksinmenin verdiği isteksizlikten ve tembellikten çok da iyi geçiyor sayılmaz. Umarım kalmam.
Bir yerlerde çalışmaya başladım.
İlk Bungee Jumpingimi yaptım, ertesi gün tekrar yaptım böyle giderse daha çok yapıcam gibi geliyor.

Bu arada Bandista yeni albüm çıkarmış şuradan indirilebilir, dinlenebilir.
Av Mevsimi ve Kaybedenler kulübü'nü izledim baya tırt olmuş filmler. Özellikle Av Mevsimi. Kadroya yazık olmuş.
Hayatımızı püskevit diye bir kavram girdi.

En kısa zamanda dersleri ödevleri projeleri bitirmek, sınavları vermek ümidiyle. Projeye dönüyorum şuan.

Otostop - Autostop - Hitchhiking

2011-01-16T05:02:00.000-08:00

İlk olarak lise 2'de yan sitede oturan arkadaşımın hadi bugün okula otostop ile gidelim demesiyle başladı otostop maceram. O günden sonra neredeyse hergün okula otostop ile gitmeye başladık. Zaten bir süre sonra artık bizim araçlara el kaldırmamıza gerek kalmıyordu, bizi sürekli alan üç-beş farklı araba bazen bizi bekler olmuştu :) Olay otostopçuluktan çıkmıştı yani.

Daha sonraları sadece zorunluluktan bir süre otostop yaptım yani gitmek istediğim yere araç kalmamış veya herhangi bir toplu taşıma yok ise kullandım bu yöntemi.

Yaklaşık 3 yıl önce yine böyle bir durumda kalmıştım. Ramazan bayramında Niğde Aladağlarda gerçekleştirilen bir dağ faaliyeti sonrası eve dönmenin yollarını arıyordum. Saat 17:00 yi geçmişti, Çukurbağdan kalkan son pozantı arabasını kaçırmıştım. İki seçeneğim vardı ya faaliyete devam eden arkadaşlarımın yanına dönüp bir gece daha kalacaktım ya da otostop yapacaktım.

Açıkçası geri dönmek otostoptan daha zor geldiğinden köyün çıkışındaki petrole gidip önünden otostopa başladım. Bayram olmasından mı yoksa akşam olmasından mı bilemiyorum o kısacık mesafeyi (yani tek bir araçla muhtemelen 2 saat) yaklaşık 4 saatte ve 5 ayrı araç ile aldım. Her araç beni bir sonraki köye bıraktı. O kısacık yolda bile inanılmaz keyif aldım bu işten. En kısa zamanda tekrar denemem gerek diye düşündüm. Ama malesefki tekrar denemem 3 yıl sonrasını buldu :)

Ve son ama en güzel tecrübem geçen aylarda Fransa-İspanya-Belçika topraklarında gerçekleşti.

Ama özellikle Fransa. Otostop'un bu kadar yaygın olduğu bir ülkede otostop yapmak çok keyifliydi. Kötü yanı bir çok yolun otoban olması ve otostop yapılacak yerlerin kısıtlı olmasıydı.

Daha önceki yazılardan birinde bahsetmiştim. İtalyadan toplu taşıma tarzı bir araç ile Fransaya geçmiştik. Burak ile beraberdik. Küçük bir fransız kasabasıydı. Aslında şansımız oldukça düşüktü zira hem hava kararıyor hem de kara kuru :P iki erkektik. Ona rağmen daha yarım saat geçmeden küçük bir araç durdu ve yola koyulduk. Üstelik istediğimiz şehire doğrudan gidebilme şansı yakaladık. Yetmedi bu arkadaş bizi evinde 3 gün ağırladı.

Daha sonra Burak'la geçici olarak yollarımızı ayırdık. Ben güneye gitmeye karar verdim. Acemice otostopa başladım. Şehrin çıkışında otoban bağlantısında bir yerde otostop yaptım. 3 ayrı araç ile günü kapattım.

Ertesi gün ise şans eseri Fransanın kaşar otostopçularından birinden biri iki ipucu aldım ve yola devam ettim. Neyse gerisi önceki yazılarda mevcut.

Sonuçta az çok tecrübe edindim. Öğrendiğim bir iki şeyi buradan yazayım, hem ben unutmayayım, hemde o taraflarda otostop yapmak isteyen olursa işine yarar. (Bloglar da bunun için değil mi zaten)

Fransada kısa zamanda uzun mesafe katetmek için en kolay yol otoban gişeleri. Sanırım bu dünyanın heryerinde aynı. Nedeni araçların uzun yollar için genelde otoban tercih etmesi. Ve ayrıca gişelerde zaten durduklarından iletişim kurmanızın kolay olması.
Genelde yanımda karton vardı ve gideceğim yer yazıyordu. Ancak Lyon'dan itibaren Barcelona yazısı tutmak saçma olur tabi. Makul bir mesafe yazmak gerek. :) Ben genelde bir sonraki kasaba veya şehri yazıyordum. Genelde işe yaradı.
Bazı yerlerde çok bekledim. Bazı duran araçlara binmedim nedeni bir sonraki gişelere bırakabilirim demeleriydi. Bunun sebebi internette okuduğum gideceğiniz yere kadar araç bulabileceğiniz bir noktada iseniz her araca binmeyin gibi şeyler okumamdı ancak sanırım bulunduğum yeri yanlış değerlendirmem veya internette yazılanların öznelliğinden kaynaklı olsa gerek pek işe yaramadı. :) Mesela bir noktada yaklaşık 2 saat bekledim, ilk yarım saatte seni şuraya bırakabilirm teklifini reddetmiştim ancak 2 saat sonunda aynı noktaya götürülmeyi kabul ettim. :) Sanırım tecrübe bu tarz durumlarda iş yarıyor.
Yine başka bir noktada aynı durumla karşılaştım gereksiz bir araca binip saçma sapan bir yerde bırakılıp, polisten azar işitip, donuma kadar ıslanıp birde geceyi sokakta geçirmiştim.
Fransa için konuşuyorum ancak birçok ülke içinde geçerlidir sanırım, otoban gişelerini gösteren bir karayolları haritası çok işe yarar. En azından bir karayolları haritası :) (Ülkenin dilini konuşamıyorsanız özellikle gerekli) Sadece son günümde bir CS hostumun verdiği haritam vardı. Onun dışında genelde bodoslama gidiyordum. Nereye gittiğimi bilmeden. Sadece gideceğim noktaya yakınmı diye soruyor, yakın diyenlerin aracına biniyordum. :P
Bu arada fransada otoban gişelerine "Peage" deniyor. Tabelama da fransızca lütfen anlamına gelen S.V.P. yazıyorum. Bir kaç araçtan aldığım güzel tepkiler faydalı olduğunu kanıtladı.
Benzinliklerden hiç araç bulamadım. Herkes bu noktalar için "good spot" felan yazmış ancak hiç başaramadım. Acemiliğim olsa gerek :) Bilen varsa yazsın nasıl yapılıyor diye.
Bilindiği üzere büyük şehirlerden çıkış gerçekten zor. Özellikle otostopun zor olduğu İspanyada Barcelonadan çıkamayarak bunu kendimce kanıtladım. :) Bu tarz yerlerde hitchwiki web sitesinden uygun noktaları tercih edebilirsiniz. Ancak yorumun yapıldığı yıla dikkat edin benim düştüğüm duruma düşmeyin :)
Büyük şehirlerden bir başka çıkış yolu da toplu taşıma ile yakın bir kasabaya gidip oradan otostopa başlamak olabilir.
Burakla beraber otostop yaptığımız sırada gördüğüm kadarı ile, iki erkek olmak işi zora sokuyor, bu yüzden genelde ayrılarak otostop yapıyor, birimize araç durunca arkadaşımı da alabilir miyiz deyip öyle biniyorduk. Daha fazla işe yaradığını düşünüyorum.
Görüntü önemli, bunda sanırım herkes hemfikirdir. Göz teması ve gülümseme gerek. Güneş gözlüğü takmamalı. Almasalar bile gülümseyerek selam vermeli :)
Gördüğüm kadarı ile köy-kasaba yollarında otostop hem çok keyifli hemde insanların tutumu daha olumlu.
Birde otostop yaparken uyku tulumu ve bir çadır olsa fena olmazdı sanırım :) Bu yüzden iki kere fena bir soğukta telefon kulübelerinde uyumak zorunda kalmıştım.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar.

Vizeler, finaller derken yazmayalı 1 ayı geçmiş. okul sınav vs gibi sorumluluk ve dertlerden kurtulmama az kaldı. Zaman sınırlaması olmadan gezmek günleri yakındır. :) (Son yıl) Artık gezme planlarından daha fazla konuşmam gerek. Neden mi? Yakın zamanda keşfettiğim bir arkadaşın blogunda şöyle bir alıntı vardı

Belki de gelecekte yapacağım şeyler için o kadar büyük konuşmuş olmalıyım ki arkadaşlarım bu konuda benimle dalga geçmeye başladılar. Sonunda bu bu konuda bir şey yapmak zorundaydım- en azında sadece yüzümü kara çıkarmamak için! (Heinz Stucke)

Şu sitelere de bir göz atınız:

http://www.digihitch.com/
http://hitchwiki.org/
http://yolda.org/blog/otostop-yapmak-icin-5-en-iyi-yer.html
http://yolda.org/blog/otostop-yapmanin-incelikleri.html

Son Not: Bu arada blogumu okumak size keyif veriyorsa bir de yolda.org'u okuyun keyfinizi kat kat arttırın.

Yeşil Paranın Rengidir

2010-12-13T14:12:00.000-08:00

Global çevrecilik.
Kredi kartımızdan aylık olarak çekilen belirli bir miktar para ile "çevreyi koruyorum, mutluyum" şeklinde tatmin olmak.
Ama aynı zamanda aynı kredi kartıyla ihtiyacımız olmadığı halde yeni birşeyler almak, tüketmek, tüketmek... Yenisini aldıkça eskisini çöpe atmak.

İki vidyo var paylaşmak istediğim:

Bir de şu eğlenceli vidyo, konuyla doğrudan alakalı olmasada dolaylı kısmı yetiyor zaten:

Bitirelim mi Artık: Utrect - (Amsterdam) - Köln

2010-11-30T15:07:00.001-08:00

Geç saatte François'nın evine varıp, tanışma faslı biraz muhabbet ve yatış
François, aslında bir fransız burada bir firmada işe girip buraya yerleşmiş ancak yakın zamanda istifa etmiş ve bisikletle dünya turu hazırlıkları yapıyor. İstanbul için benden söz aldı :) Aynı zamanda hergün yoga egzersizleri ve meditasyonu uyguluyor. Burada bir toplulukta yardımcı eğitmenlik yapıyor, bir iki ay sonra eğitmen olacakmış.
Sabah biraz geç uyandık öğlene geliyordu, beraber dışarı çıkıp türk marketinden alışveriş yaptık. Marketteki neredeyse tüm markalar türkiyedendi. Hamidiye suyunun hollanda versiyonunu görmekte ilginçti. Daha sonra öğrendiğime göre aslında göçmen mahallesinde kalıyormuşuz ve Türklerin Utrechtte en çok bulunduğu bölge burasıymış. Şans. :) (Mevlana pidecisinden ve istanblue dönercisinden anlamalıydım. Ha tabi Konya etli ekmek salonunu unutmamak lazım)
Utrecht hollandanın heryeri gibi bisiklet diyarı. Bisiklet trafiği maksimum seviyede.
Ve beraberce yapılan türk kahvaltısının ardından, Amsterdam yolları. Tren ile git-gel 12€ (Bu yönden aslında güzel bir tüyo amsterdamda CS üzerinden iki erkek olarak host bulmak bizim için mümkün olmadı ama utrecht amsterdam'a trenle 30 dakikadan az sürüyor)

Ve gelirgelmez gözlerimiz hemen coffe shop arıyor doğal olarak. Sokakların buraya has kokusu hemen hissediliyor. :) Biraz coffe shopta takılıp etrafı keşfe başlıyoruz.
En çok ilgimi ve dikkatimi çeken duvar resimleri oldu
Amsterdam'dan aklımızda Coffe Shoplar, Trufflelar, Red Light District ve Anlatmayla bitmeyecek bir gece kaldı.
Ha birde Burak'ın okuldan arkadaşına rastlaması ve sanki istiklalde karşılaşmışlar gibi havadan sudan konuşup vedalaşmaları ilginçti tabi.
Ertesi gün Burak ile ayrı takıldık. Ben gelecekte bir dönem yaşamak isteyeceğim Utrecht'i keşfe çıktım. Burak ise doyamadığı Amsterdam'ı.
Utrecht'te dolaşırken bir elemanın bana birşey sorması anlamamam ve ardından ingilizce olarak "Türk müsün?" diye sorması nereden bildin deyince kafamdaki bere üzerindeki dağcılık kulübü logosunu göstererek, daha önce görmüştüm demesi. Hayat tesadüflerle dolu. :)
Ertesi gün ise Kölnden gelen güzel haber ile (Host bulmuştuk) yola çıkmaya karar verdik. Plan otostop yapmaktı. Ama pek öyle olmadı. Hem geç kalmıştık, hem de pek istek kalmamıştı. Eve dönüş modu ikimizede hakimdi, zira iki gün sonra istanbulda olacaktık.
Önce sınıra kadar tren ve daha sonra belediye otobüsü ile almanyaya geçiş. Oradan da küçük bir mali kriz yaşayıp-çözdükten sonra Köln yerine yanlışlıkla Düseldorf ve ardından nihayet Köln.
Köln'de hostumuz Paul ile buluşma. Kendisi Düseldorfta IT elemanı. Söylediğine göre Köln'de genel olarak göçmen düşmanlığı varmış. İki Türk'ü kolay kolay misafir etmezler diyor kendisi. Paul zamanında TR'de bulunmuş ve türkleri daha iyi tanımış bu yüzden son dakika grubuna attığımız mesaja olumlu cevap vermiş.
Tesadüfün böylesi: Yine türk mahallesindeyiz. Çıkıp lahmacun arası döner şeklinde hayvani bir törkiş fastfood olayına giriyoruz. Bir iki de bira ve sohbet.
Ertesi gün Paul ile sabahtan evden çıkıyoruz. Akşam gelip çantalarımızı alacağız. Biraz güven problemi seziyorum kendinde. Ama anlayışla karşılıyoruz. Genel olarak iyi bir insan.
Paulden aldığımız şehir haritası ile tekrar tren istasyonuna geçiyoruz. Meşhur kilise bizi karşılıyor. Güzel bir kahvaltı ve etrafı turlamaya başlıyoruz.
Riga'da gördüğüm köprüye kilit asma mevzusu burda da var. Burda biraz abartmışlar ama.
Ve birilerinin bu duruma isyanı :)
Michael Jackson'a saygı
Ardından kilise önünde dünya şehirleri sergisine rastlamak ve yaşlı çiftlere istanbulu anlatmam, onlar sordu ben gösterdim.
Ve uzun şehir yürüyüşleri.

Kenti çevreleyen koca parkta öğlen dinlencesinden sonra artık iyice dönüş moduna girmek. Ve Paul'den eşyalarımız alıp, zifiri karanlıkta parkta keyiflenmek.
Sonra hava alanına geçip, bagaj hakkımızı bir anne-kız ile paylaşıp istanbula gelmek ile 31 gün süren yolculuğumu(zu) tamamladık.

Not: Bu yazı çok acele oldu birşeyler ekleyeceğim sanırım sonra. Ama artık bitirmek istiyorum. Okuduysanız teşekkürler :)

Yola Devam: Paris-Lille-Utrecht

2010-11-28T09:06:00.000-08:00

Yavaş yavaş toparlarsak şöyle oldu:

Yolda ilk gün:

Buradan sonra planımız Burak ile Utrecht'e otostop yapmaktı, sabah erken kalkıp güzel bir kahvaltı ve alınan duş ile yola hazırlık aşaması tamamlandı. Kendimize güzel bir karton bulup yol tabelası yaptık ve Rita ile beraber metroya geçtik. Rita ile ilk vedalaşmamız orada oldu, çiftin duygusal vedalaşmasından sonra önceki gün hitchwiki üzerinden tespit ettiğim noktaya gitmek üzere 13 numaralı metroyu beklemeye koyulduk, önce anlayamadığımız bir anons sonra Ritanın gelip bizi anons hakkında uyarması. Metro raylarına bir adam düşmüş ve sefer iptal olmuş. Hemen güzergah değişimi ve Rita ile ikinci vedalaşma.

Noktaya ulaştığımızda en iyi noktayı tespit etmeye çalışmak ve 10 dakika içinde bir araç bulmak. Otoban çıkışında şoför arkadaşın kendi ürünlerinden bize ikram etmesi. Tabi burak Panelvan aracın bagaj bölümünde olunca sadece bakmakla yetindi :) (Genelde şoförler ile iletişim kısmı bendeydi, bu yüzden öne oturan ben oluyordum.)

Burası çok net değil, tam olarak nerede indik hatırlayamıyorum. Ama İndiğimiz yerden yeni bir araç bulmamız o kadar uzun sürmedi. Böylece kısa sürede Fransadaki son kent Lille'e vardık.

Kısa bir şehir turu. Etraftaki sokağa atılmış eski eşyaları karıştırmak. Burada millet eskilerini sokak başlarına bırakır ihtiyacı olanda gelir alırmış. Güzel bir adet.

Başarısız bir iki otostop denemesinden sonra, akşam olduğundan ve yağmurlu olduğundan Utrecht'teki hostumuza gelemeyeceğimizi bildirip geceyi burada geçirmeye karar verdik. Plan tren istasyonunda yatmaktı ama muhtemelen gece kapanacaktı. En azından kapanana kadar kuru ve sıcak bir yerde dinlenebilirdik. Girişteki McDonaldsta karın doyurma, WC ve internet gibi insani ihtiyaçlarımızı giderdik.

Bu arada nette CS Emergency grubuna mesaj atmıştım. Ve mucize gerçekleşti. 30 dk içinde bir host bulduk. Tek odalı bir evde tek başına yaşayan Wan Muzaffar adlı arkadaş, sınavı olmasına rağmen bizi kabul etti sağolsun. Ve ıslak, soğuk bir gece beklerken. Sıcak ve nispeten rahat bir gece geçirdik. (Neden bilmiyorum buraya kadar fotoğraf çekmek aklımıza gelmedi)

...

Yolda ikinci gün:

Ertesi gün şehrin otostop'a uygun noktalarını kontrol ettik ama bu konuda çok kötü bir şehirdi. Uygun noktayı bir türlü bulamadık. Oradan oraya sürüklendik. Ve en sonunda bir noktada filmlerden çıkma iki göçmen görünümlü abi bizi kabul etti. Nereye gideceğimizi bilmeden binelim dedim. Bu şehirden artık kurtulmak istiyordum. Tabelamızda "Belgium" yazıyordu. Araçta harita üzerinden gideceğimiz yeri öğrendim. Belçika sınırında küçük bir köye gidiyorduk.

Ve Belçikaya varış. Sağ olsun göçmen abiler bizi Belçika sınırı içine kadar bıraktılar. Bulunduğumuz yer Warneton adlı küçük bir kasabaydı. Burada iner inmez muazzam manzaralar ve insanların güler yüzlülüğü sayesinde hemen keyiflendik. Otostop yaparken insanlar almasa bile gülümsüyor, el sallıyorlardı. :) Buradan İlk büyük şehir Kortjik'e gitmek üzere tabela yazıp beklemeye koyulduk.

Çok kısa beklemelerle, kasaba kasaba ilerleyerek. Kortjik'e vardık. Yeni Hedefimiz Gent idi. Buradan karısı yeni doğum yapmış genç bir arkadaş bizi Gent'e bir adım daha yaklaştırdı. İsmini tam hatırlayamadığım kasabadan da bir ailenin arabası ile Gent'e vardık. (Bu arabada iki kadın vardı ikisininde oğulları TR'de Burak ile aynı okulda erasmus yapıyorlarmış, dünya küçük)

Gent'in güney tarafında bırakıldığımızdan sonuçsuz birtakım otostop denemelerinden sonra kuzey tarafına ilerlemeye karar verdik. Uzun yürüyüşlerden sonra şehri boydan boya geçerek, üniversitenin yanında otostopa başladık. Çok geçmeden bir araç durdu. Bizi alan beyefendi buraların eskisiymiş. Antwerpen'de oturuyor ve burada üniversitede felsefe profesörlüğü yapıyormuş. TR konusunda oldukça bilgili ve bir çok kez ziyaret etmiş birisiydi. Yılmaz Güney üzerine güzel bir muhabbet ettik. Ve işte bizim için günün kırılma noktalarından biri de burada gerçekleşti. Antwerpen yolunda olağan dışı bir trafik vardı. Burada 1 buçuk saate yakın zaman kaybettik. Birde üstüne Gent kuzeye giderken kaybettiğimiz vakti ekleyince, sonuç olarak Utrecht'e yine ulaşamayacaktık. (Acemi otostopçular :) diyeceğim ama iki tane kara kuru pis görünümlü erkeğe göre yine iyiydik) Neyse bu konuyu çok takmadık. Antwerpen'de biraz gezip karnımızı doyurduk. Hava hala kararmamıştı, olası otostop noktasını kafamda çizip yola koyulduk. Burak'ı bilmiyorum ama ben açıkçası çok da umutlu değildim ama yinede denemeden pes etmek istemiyordum. Denedik başarılı olamadık malesef. (Önce inanacaksın abicim)

Antwerpen'den manzaralar:

Oldukça uzun sayılabilecek bir yürüyüşten sonra doğruca tren garına geçtik. İlk tren ile Utrecht'e gitmek üzere beklemeye koyulduk. (10 küsür € sanırım) Bu arada hostumuzu arayıp geç saatte geleceğimizi bildirdim, sorun olmayacağını ama son otobüse dikkat etmemiz gerektiğini söyledi. Ve evet son otobüsü giderken gördük, son dakikada kaçırdık yani. Neyse Taksi ile yapılan kısa bir yolculuktan sonra hostumuz François'nın evine vardık.

Ve avrupa gördüğümüz birçok tren garı gibi Anwerpen'deki de muhteşemdi. Tarihi ama modern. Üç katında da ayrı ayrı tren rayları vardı. Mühendislik harikası.

Biz bizim elimizdekileri yok etmeye çalışıyor, yakıyorken...

Haydarpaşa Yanıyor.

Ordan burdan sokak resimleri:

2010-11-26T15:11:00.004-08:00

Burası Milano-Bergamo hava limanından karşısındaki alışveriş marketine giderken geçilen alt geçit ve "oh ye memed: bir istanbul masalı"

Paristen:

Üstteki resimde işeyen adam da var :)

Bu devasa bir şeydi (üstteki)

Matematik Dersi

Pipo

Burası da Barcelonada boşaltılmış bir işgal evi:

Ve Bologna'dan bir çalşma:

Ve 2 sene öncesinden Gürcistandan kalan bir resim:

Paris: Kısa Kısa (Fotoroman tadında)

2010-11-24T06:35:00.000-08:00

Buradan sonra defterime düzenli yazmayı bırakmışım. Sadece notlar var, bu yüzden kısa kısa notlar şeklinde bitirmek istiyorum. Üzerinden zaman ve anılar geçtikçe unutuluyorlar zaten. Fazla uzatmamak gerek.

Parise gri yağmurlu bir günde ulaştım. İlk dikkatimi çeken tren istasyonundaki askerlerdi. Sonradan öğrendiğim kadarı ile taşıdıkları ağır silahlar boşmuş. (Saçma geldi şimdi)
İkinci dikkatimi çeken şey ise şehrin evsizlerle dolu olduğuydu, ama daha sonra farkettim ki bazıları bunu seçmişler. Yani istekleri doğrultusunda sokaklarda yaşıyor gibiydiler. Ve sonradan şuna şahit oldum. Bir polis eskortunda sağlık görevlileri sokaklarda yaşayanları aşılıyorlardı.
Nerede olduğumu anlamaya ve Margaya telefon açmaya çalıştım hemen. Etraftaki şehir haritalarından yararlanarak bulunduğum yerden "Republique" durağına olan yolu çizdim kafamda. Margaya ulaşmak ise yalan oldu. Kontörüm yani liralarım bitmişti. Telefonla saçma sapan bir kontor yükleme denemesinden sonra bu işten vaz geçip republique durağına vardım.
Quick'te bir hamburger yedim ve internetten kontor yükledim. Burak'a ulaşıp durumu sordum. Akşama geleceklerini söylediler. Etrafta biraz zaman geçirip "Hak Yolu" nu gördüm. Starbucks'ta yarım saati 2€'ya interneti reddedip, "2001: Space Odyssey" filmini izleyerek zamanı akşam ettim ve Burak ile buluştuk. Rita ile de ilk tanışmamız o an oldu.
Beraberce Republique semtinin merkezindeki belkide hayatım boyunca bir daha hiç kalamayacağım eve geçtik. Marga ve Elda ile de ilk tanışmamız burada oldu. Bu kızlar komple portekizliydiler ancak Rita ve Marga buraya yerleşmişlerdi. Elda ise onları ziyarete gelmişti. (Mi?) Ev patronlarının eviydi. Biz geliyoruz diye ödünç vermişti (!) Güzel saatlerimizin geçtiği evin balkon manzarası şöyleydi:
Akşam yemeği soğuk karşılamanın ardından tanışma kaynaşma zamanları. Ve Elda neden burada öğreniyoruz. Kendisi hostes olarak Ryan Air'de çalışırken, yerde içilen 1 biranın uçakta 3 bira etkisi yapması ve aktarma durağı olan pariste yanlışlıkla inip uçağı kaçırması ve yollarımızın kesişmesi.
İki kişilik bir koltukta, rahatsız geçen bir uykunun ardından, güzel bir kahvaltı ve kısa kısa paris gezisi. Hedef: Châtelet. Parizyen tiplere alışma günü.
Friendfeed'den kimseyi tanımıyorken, gidip pariste yaşayan sicola ile buluşmamız, tanışmamız.
Akşam koli koli bira içip çılgın bir gece geçirmemiz.
Ve tembel paris günleri, öğlene doğru kalkmalar, kızlar tarafından hazırlanan kısmen nefis yemekleri yemek. Daha önce çekilen sefilliklerin ardından biraz salıverme zamanları. (Aşağıdaki fotoda yine bozulmuş bir bilgisayarı tamir etme çabaları görülmekte)
Elda'yı gönderdikten sonra Burak, Rita, Marga ve Ben tayfası ile "Fete de La Humanite" adlı Fransız Komünist partisinin düzenlediği sudan ucuz (19€) festivale katılmamız. Envai çeşit milletten komünist partilerin, ayrılıkçı örgütlerin (TR'den Halk Cephesi ve PKK) açtığı standlar arasında dolaşıp, yemeklerini yeyip akşamına Prodigy, Madness gibi adamları dinlemek. Ve bu sırada istanbuldan, üniversiten arkadaşına rastlamak (Evet aynen, Oha!)
Kamp bileti almayı unuttuğumuz için sokağa kamp kurmamız ama polisin gelip, çadırı toplamamızı istemesi ve festival alanı içine kaçak kamp kurmamız. Kimsenin birşey dememesi, ne güzelmiş.
Festivaldeki neredeyse muhteşem düzen ve temizlik. Ev konforunda tuvaletler. (Bizdeki toirent faciasını düşününce)
Politik bir festivalin olaysız geçmesi. Etrafta polis olmaması vs alışılmadık durumlar benim için.
Festivalin son günü "Boogie Balagan" adlı grubun "Erkin Koray"dan "Yalnızlar Rıhtımı"nı söylemesi güzel bir sürpriz oldu Burak ve benim için. Tabi unutulmazlar arasına arada çıkan dansçı kızın müthiş şovunu da eklemek lazım.
Meşhur Paris mezarlığında girer girmez "Yılmaz Güney"in mezarı ile karşılaşmak. Ahmet Kaya da buradaymış ama göremedim. Ve burada yatan insanların "mezar" kavramına farklı bakışlarını farketmek. Devasa ancak bir o kadarda güzel mezarlar görmek. Ha anlamsız geldi orası ayrı.
Eyfel kulesinden yeterince etkilenmeme durumları, ama sonra yapıldığı dönemi düşününce iyi kasmış adamlar.
Champs-Elysees de gezerken Louis Vuitton mağazası önünde saçma sapan bir kuyruk ve bu kuyruğun fotoğrafını çeken turistler. (Ve biz)
Ritanın köpeği Carolina ile tanışmak kaynaşmak ve bol bol gezdirmek. Köpekle birçok yere sorunsuz girmek, hatta metroya elinde köpek ve bira ile girip kimsenin pis pis bakmaması tersine köpeğinize sempati ile bakmaları ne güzelmiş.
Gitmeden son gün Türk yemeği yapacağım size deyip, malzeme aramak ve bulamamak durumları, sonrada gidip bulgur diye kuskus almak ve bulgur muamelesi yapıp deneysel bir yemek hazırlamak ve beğenilmesi hoş bir anı oldu bende. Cacık gibi yapımı çok kolay olan bir şeyin umduğumdan fazla beğenilmesi de ilginçti.
LİDL mucizesi pariste de geçerliydi.
Hayatımda hiç tüketmediğim kadar bira tüketmek. Çeşitlilik güzel şey.
Son olarak da üstteki fotodaki ifadem paristeki günlerimin özeti aslında. Mutluydum.

Not: Fotoların çoğu Burak ve Marga tarafından çekilmiştir.

Barcelona'dan Paris'e Doğru Vol.2: Toulouse - ???

2010-10-31T14:29:00.000-07:00

Yine not defterime yazdığım devam yazısı, 08.09.2010 tarihinde Vierzon-Paris treninde yazmışım:

Dün Toulousedaki hostun evinden çıktım, acaba bir gün daha beklese mi? diye düşünürken çıkmam saat 10:00 u buldu. Otostop noktasına varmam da, kahvaltılık ve yol alışverişi ile 11:00 i buldu. İlk çekingenliğimi ve sabah mahmurluğumu atmaya çalışırken otostop için bir kız geldi, hazırlanıp yanına giderken çat diye bir minibüs durup aldı. (Kız olmanın avantajı - daha 5 dk olmamıştı geleli)

Benim araç bulabilmem ise 40-45 dk sürdü. Neyse buna da şükür. Barcelona'dan buraya kadar gelebildim sonuçta. Genç bir çocuk durdu. O da eski otostopçuymuş. Zaten otostopçunun halinden anlayanlar duruyor genelde. :) O yüzden zengin tipler ve pahalı araçlar yüzüme bile pek bakmıyorlar.

Neyse bir sonraki otoban gişesine kadar bıraktı beni. Orada yarım saat kadar bekledim, bu arada kahvaltı için aldığım keki tırtıkladım, WC ve su ihtiyaçlarımı giderdim. Ve yaşlı bir adam durdu. Dragon Ball çizgi film serisindeki kaplumbağa efendiye (muten roshi) benziyordu. O ingilizce bilmiyor bende fransızca bilmiyordum. Ama neyse ki bir önceki hostum Benjamin eski bir fransa haritası vermişti. Gideceği yeri orada gösterdi ve bindim. Paris'e yaklaşık 2 saatlik mesafedeydi gideceği yer. Yolun 3te2sinden fazlası bitecekti yani. Süper.

Muten Roshi :)

Yolculuk dil problemi yüzünden dialog bakımından zorlu geçse de; abinin çok ilginç bir tip olmasından dolayı pek sıkılmadım. Kendisi 60 küsür yaşındaymış, 2 torun sahibiymiş ve onları ziyarete gidiyormuş. Yol boyunca durduğumuz istasyonlarda hediyelik bakarken anlatmıştı. Ressammış ama heykel de yapıyormuş. Bir çok enstrümanı da çalabiliyormuş. Tabi fotoğrafçılıkta varmış :) Tam bir sanatçı yani. (Ayrıca dikkatimi çeken, kulağında "buradan kesiniz" şeklinde bir de dövme vardı)

Yaklaşık 5 buçuk saat süren yol boyunca sürekli müzik dinledik. Aracın her tarafından CDler çıkıyordu bana birini seçtiriyordu ve bitene kadar dinliyorduk. Etnik müziğe meraklıymış bende elimdeki 3-5 etnik müzik albümünü ona dinlettim. Beğendiğini belirtti ve uzun uzun dinledi.

Parise gidiyoruz Oley!

Sağolsun o da diğer liftlerim gibi asıl gideceği rotadan çıkarak beni otoban gişelerinden birinde bıraktı. O ana kadar her şey süper gidiyordu saat 18:00 a geliyordu ama neredeyse Paris'e varmıştım. Yaklaşık 200 km kalmıştı ve hava 20:00 gibi kararıyordu. Çok aç değildim. Abur-cuburum ve suyum vardı. Ayrıca Barcelona Dechatlon'dan polar battaniye almıştım. Ve yolun karşısında birde telefon kulübesi vardı. Etrafa baktım gerekirse geceyi burada geçirebilirim diye düşündüm.

Ama işte tam o noktada o günün hatasını yaptım ve her şey birden ters gitmeye başladı. Bir çift durdu. Paris'e gitmek istediğimi söyledim. Aralarında fransızca bir şeyler konuştular ve sonra haritadan gidecekleri yeri gösterdiler. Paris'e biraz daha yaklaşıyordu. Orada otoban gişesi var mı diye sorduğumda var dediler. Tamam deyip atladım arabaya. (Burada yaptığım hata bulunduğum noktadan direk Paris'e araç bulabilecekken o araca binmem oldu.)

Neyse kız olan iyi niyetli muhabbet etmeye, yardım etmeye çalışıyor. Ama diğer eleman tam bir angut. Aynadan arada pis pis bana bakıyor, benden rahatsız olduğunu belli ediyor. Ne diye durdun o zaman mal herif diye içimden geçiriyorum bende. Neyse bunlar bir yol ayrımına gelince biz buradan döneceğiz, Paris şu tarafta kalıyor seni şurada indirelim diyorlar. Tamam diyorum. Benim için otobandan çıkıyorlar, eleman açıkça ve gıcık bir tonda söylüyor bunu. Bende tamam birader ne kadarsa ödeyeyim diyorum ve 2.80€ vererek araçtan iniyorum. Kız mahçup mahçup parayı alıyor.

Vierzon gişeleri

İndiğim için memnunum ama bir yandan da bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyordu. Hemen koşup otoban gişelerinin altına sığındım. Yağmurluğumu çıkarıp giydim ve otostopa başladım. Yarım saat kadar bekledikten sonra bir polis arabasının yaklaştığını gördüm baktım gişelerin dışındaydım yani sorun yoktu. Otostopa devam ettim. Durdu ve burada otostop yapamayacağımı söyledi. Otobanın dışında olduğumu söyledim. O da burada iki tarafında otoban olduğunu, yol ayrımını göstererek otobandan derhal çıkmamı söyledi. (Bu arada şunu fark ettim TR'de bilinç altıma işleyen polis korkusu burada da kendini gösteriyordu.) Ve 2 dk sonra tekrar bir devriye geçeceğini burada olursam ceza keseceğini söyledi. Hafiften tırstım ve yağmur altında otobandan çıktım. Ve bağlantı yolunda uygun bir yere doğru ilerledim. Bu arada şakır şakır yağan yağmur beni donuma kadar ıslatmıştı. (Burada yaptığım mallık yağmurun dinmesini gişeler altında beklememek oldu. Gerçi saatlerce yağmıştı yağmur, yani bir şey değişir miydi bilemiyorum) Pasaportu cüzdanı ve telefonu sağlama aldıktan sonra otostopa başladım. Ama bu halde beni kimsenin alacağına kendim bile inanmıyordum. Çok araçta geçmiyordu. Bu inançsızlık ile çok fazla diretmedim. ve bir süre bekledikten sonra kasabayı keşfe çıkmaya karar verdim. Belki başka bir çıkış vardır ve oraya giderim ümidi ile merkeze doğru uzun bir yürüyüş yaptım. Giderken de bir yandan geceyi burada geçirmek zorunda kalırsam diye sığınacak bir yer bakıyordum. Sağanak altında iyice ıslanan çantamın ağırlığı ile yok bitmek bilmedi. (Şimdi google earth üzerinden baktım 3 km imiş halbuki)

Polisin bana artizlik yaptığı yer: Vierzon gişeleri

Lanetli kasaba Vierzon:

Merkeze varınca tren istasyonuna geçtim hemen. Biletlere baktım WC ihtiyacımı giderdim. Trenle mi gitsem yoksa burada mı kalsam diye düşünürken garın 22:30da kapandığını fark ettim. Son tren Paris treniydi ve 20 dk rötarlı yazıyordu. Yani benim Pariste olmam 23:30'u bulacak ve eve varmam felan derken bir hayli gecikecektim. Burak'ın arkadaşı Marga'ya telefonla ulaşmaya çalıştım. Onun için uygunsa trenle gidecektim ama ulaşamayınca bende burada sabahlamaya karar verdim. Burası Paris'ten daha güvenliydi en azından. Tren istasyonunda bir kuytuda ıslak kıyafetlerimi değiştirdim ve biraz abur cubur yedim. Sonra geceyi geçirecek bir yer bulmak üzere istasyondan ayrıldım. Şehrin diğer çıkışına doğru yürümeye başladım. Amacım tecrübelerimden yola çıkarak uygun bir telefon kulübesi bulmak ve geceyi geçirip ertesi sabah erkenden otostopa başlamaktı. Yaklaşık 1 saatlik bir yürüyüşten sonra şehrin çıkışına geldim ve yakınlarda da bir telefon kulübesi buldum. Baktım gayet uygun görünüyordu. İçerisi biraz temizledikten sonra matımı serip yerimi hazırladım. Saat 23:00e geliyordu. Hafiften uyuklamaya başladım. (Avignon ve Barcelona'dan sonra dışarıda geçen 3.gün)

O geceki barınağım: uzun uzun pozlama denemesi vol.1

O geceki barınağım: uzun uzun pozlama denemesi vol.2

Bilinçaltından gelen "Polis Korkusu":

Kesik kesik uyudum. Gece 01:30 gibi polis arabasının ışığı ile uyandım, yanımdan geçti gitti. Neden bilmiyorum acayip tırstım. :) Polis aracı biraz gitti ve geri dönüp tekrar geldi. Bir anda kendimi kaçak göçmen gibi hissettim. :) Ve tırsmaya aynen devam tabi. Uyku sersemliğinin etkisi de büyük tabi. Neyse polis aracı geldi önümde durdu ve farları bana doğrulttu. Kalkıp baktım, ne olduğunu anlamaya çalıştım. Sonra polis yoluna devam edip gitti. Tabi adrenalinden uyku felan kalmadı bende, çıktım biraz dolaştım. Sonra gelip tekrar yattım. Ama gözüme uyku girmiyor tekrar gelecek korkusu sardı beni. Acayip şapşal durumdaydım. :) Neyse öyle böyle tekrar uykuya daldım. 03:30 gibi bir korna ile uyandırıldım. Gözümü açtım polis aracı yine farlarını bana dikmiş karşımda duruyordu. Önce tepki vermedim, sonra kornaya ve selektöre devam etti. Kafamı kaldırıp baktım. Sonra hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam etti. :) Tahmin ettiğim kadarı ile havanın soğuk olmasından kaynaklı beni evsiz sanıp yaşayıp yaşamadığımı kontrol ediyordu. :) Sonra huzurlu bir uykuya daldım.

Orleans yönüne gitmem gerek

Gün ağarırken kalkıp toparlandım. Üzerime giydiğim ekstra kıyafetleri çıkardım ve telefon kulübesinin esas sahipleri örümcekler ile vedalaşıp ayrıldım. Bu arada ayakkabılarım sırılsıklam olduğundan sandalet giymiştim. Üşümemek içinde kat kat çorap. Yani çorap-sandalet ikilisi ile fransız topraklarını da arşınladım. :) Sabah diğer çıkışa gidip otostop denesi yaptım ancak anladığım kadarı ile burası oldukça zengin bir kasaba veya otostop için yanlış nokta. 1 saatlik beklemenin ardından kimse durmadı. Yağmura karşı oldukça savunmasız durumda olduğumdan (Ne yağmurluk ne ayakkabı ne de yedek kıyafet var) ve havanın rezalet olmasından dolayı (yağdı yağacak) otostopu burada sonlandırıp trene binmeye karar verdim. Dün gece yürüdüğüm o yolu gerisingeri tekrar yürüyerekten gara vardım. İngilizce bilmeyen ve birde bunun artisliğini yapan istasyon görevlisinden biletimi alarak (ilk defa böylesine rastladım) Paris trenine bindim.

Çorap-Sandalet kombinasyonu

Yazıya Dair: Bunları yaşarken, neredeyse hiç pişmanlık duyduğumu, şikayet ettiğimi hatırlamıyorum. Çünkü tüm bunların geçici olduğunun farkındaydım. Gelip geçiciliğin farkında olmak hayatı yaşarken daha çok keyif almayı sağlıyordu. Halen de farkındayım.

Ve bir iki resim+vidyo:

Uzakta Rüzgar Tirbünleri, Orta Fransada bir yer

Barınağımın Manzarası

Orleans Yolu

Sağnak başlayınca sığındığım köprü altı, uzakta çantam seçiliyor :)

Bu da giderken çektiğim vidyolardan biri muten roshi amcayı da çekmişim arada :)

Barcelona'dan Paris'e Doğru Vol.1: İlk hedef Toulouse

2010-10-23T10:54:00.000-07:00

Bir önceki günün hezimeti ile evden çıkarken tekrar geri dönebilirim hissiyatı, Carmeta ile tekrardan vedalaştım. Saat 09:00'a geliyordu. Evden çıkıp marketin önüne geldim. 09:00'da açılıyormuş. Açılmasını bekleyip yolda yemek için yiyecek ve içecek aldım. Ve son kez Barcelona Metrosuna binip, bir önceki günden tecrübeli olduğumdan çok zorlanmadan Barcelona-Figueres trenine bindim. Bugün artık buradan ayrılmak ve bir an önce kendimi fransız topraklarına atmak istiyordum. Bu yüzden Fransa'ya kadar olan yolun yarısından fazlasını tren ile alıp Figueres'ten otostopa başlamayı planladım.

Ve 06.09.10 Pazartesi günü not defterime aldığım notlar şöyleydi:

Figueres: Turist Info

Barcelona-Figueres trenine binip (9€) Figuerese geldim. Biraz kasabayı dolaşıp etrafı gezdim. Bu kasabanın en ünlü olayı Salvador Dali'nin memleketi olmasıymış. Ancak şahsın müzelerinin fahiş fiyatta ve buna rağmen müze önünde muazzam bir kuyruk olmasından dolayı hiçbirini gezemedim.(Giriş: 18€ydu)

Dali Müzesi

Gardaki turist infodan aldığım harita vasıtası ile şehrin kuzey çıkışına doğru yöneldim. Uygun bir yerde belkide yol boyunca yediğim en güzel, fiyat/performans kahvaltılarından birini yaptım. (Omlet-Patates-Salata) Ancak siparişi verince kadın şaşırdı. İspanyolca konuştuğundan nedenini anlayamadım. Hatta siparişi verdiğim menuyu alıp arkadaşlarına gösterdi ve aralarında gülüştüler. Neyse Kahvaltı-Öğle yemeği arası birşey oldu bu benim için zira saat 13:00 olmuştu.

Kafeden çıkıp otoban girişine doğru yöneldim. 1-2 km kadar yürümem gerekecekti. Ancak yürüdüğüm yol otostop için bir hayli uygun görünüyordu. Durma yasağı yoktu ve yol kenarında emniyet şeridi gibi bir şerit vardı. Tabelamı çıkarıp bir yandan yürümeye bir yandan da otostopa başladım. Tabelama "France" yazmıştım. Çok geçmeden bir araç durdu, 50 yaşlarında bir arkadaştı. İngilizce bilmiyordu ancak "Fransaya gidiyorum" kısmını zorlanmadan anladım ve bindim. Yol boyunca hep o anlattı ben dinledim. Çoğunlukla fransızca anlatıyor ama arada işaret diliyle bir şeyler de söylemeye çalışıyordu. Zor da olsa iletişim kurduk ve Fransadaki ilk kasaba olan Le Boulu'ya gittiğini öğrendim. Pyrene dağlarından geçerek Fransaya girdik. Sanırım dağların etkisinden bitki örtüsü yeşile, hava ise griye döndü. Sabahki 35 derecelik ispanyol sıcağından eser kalmadı. Çok uzun olmayan bir yoldan sonra Le Boulu'da indim.

Çiftin Arabasında Çantam

Burada tabela hazırlamadan otostopa başladım ve 10 dk içinde bir çift durdu. Perpignon'a gittiklerini söyledi ve bindim. Barcelona'da önceki gün olan Brezilya festivalinden geliyorlarmış. İspanyada alkol ucuzdu galiba zira araç alkol ve sigara doluydu. Neyse çok geçmeden Perpignon'a geldik. Tanıdık topraklar. :) Daha önce almanlardan burada ayrılmıştım. Onları bir daha andım. Bu arada biraz dinlenirken bir yandan da tabela hazırladım. Tabelamın bir yönünde "Toulouse" diğer yanında ise "Narbourne" yazıyordu. Narbourne bir yol ayrımıydı. Barcelona'ya giderken Perpignon'a buradan gelmiştim. Yolun bir tarafı Perpignona diğer tarafı Toulouse'a gidiyordu. Yani bugünkü hedefime.

Yeniden Perpignon Gişeleri

Şimdiye kadar çok iyi gelmiştim. Ve burada da şansım yaver gitti. Narbourne tabelamı gören Juli adında tatlı bir kız durdu. Arabaya binice tabelamın diğer tarafındaki Toulouse yazısını görüp bir an durur gibi oldu "Ya ben onu Narbourne diye görüp durdum, yanlış gördüm galiba" dedi. Tabelamın diğer tarafını gösterip aslında ikinci hedefim orası deyince olay anlaşıldı. Hoşsohbet bir kızdı, Medikal avukatlık yapıyormuş, şu an stajdaymış. Narbourne'da fizik tedaviye gidiyormuş. Canada gezisi sırasında "Seksek" oynarken düşüp dizlerini kırmış. Kırık ingilizcesine rağmen çok güzel anlaştık ve eğlenceli bir yolculuk geçirdik. En çok da o oyuna "seksek" dememiz hoşuna gitti. :)

Dostum David

Narbourne yol ayrımına geldiğimde çok rahattım zira buradan geçen araçların çoğu Toulouse yönüne gidiyordu. Kolayca araç bulurum diye düşünüyordum. Bu yüzden otoban gişelerine geçip biraz dinleneyim dedim. Tabelamı yanıma koydum ve oturdum. Tam o sırada daha otostopa başlamadan bir tır durdu ve "Toulouse" yönüne gittiğini söyledi. Şans :) Atladım hemen. Tır olduğundan çok hızlı geçmedi yol, fakat tırcı arkadaşın anıları sayesinde yine de kısa sürdü. Ve sağolsun yolu üzerinde olmamasına rağmen şehre girip beni merkez yakınlarına bıraktı. Bir şişede su verdi. :)

Toulouse Tabelam

Şehirde kısa bir turlamanın ardından tren garını buldum. Şansıma "turist info" açıktı. Aslında şaşırdım çünkü saat 21:00'e geliyordu ve ilk defa bu saatte açık bir ofis buluyordum. Kendi telafuzuna bakmadan benim ingilizce telafuzum ile dalga geçen memura pis bir gülümseme atarak adres tarifini ve haritamı aldım. Yine bir Fastfood ile karnımı doyurdum. Biraz daha şehirde dolaşarak tek gecelik hostum olan Benjamin'in evine yöneldim. Açıkçası rahatlıkla da buldum ancak soyadını hatırlamadığımdan ve zilde adını göremediğimden kapıyı çalamadım. Kontörüm bittiğinden arayamadım da. Etrafta ankesörlü telefon aramaya başladım ve buldum ancak çalıştırmak ne mümkün. Etraftan geçen gençlere sordum ancak onlarda anlayamadı. Sonra yurtiçi görüşme yapmam gerektiğini söyledim ve kendi cep telefonlarını kullanabilir miyim diye sordum. Ve görüşmenin ücretini öderim dedim. Sağolsun biri verdi ve Benjamin'i aradım ve haber verdim. O sevinçle gence para vermeyi unutup teşekkür edip ayrıldım. Özür dilerim dostum. :) Ayrıldıktan sonra aklıma geldi.

Benjamin'in evi muhteşemdi. Eski bir binaydı ancak gayet lükstü. 5-6 civarında odaya sahipti. Eve geldiğimde 4 kişi mutfakta oturmuş, şarap içip muhabbet ediyorlardı. Bana bir bardak şarap doldurdu ve bende onlara katıldım. Biri Ben'in arkadaşı diğerleri ise sonradan öğrendiğim üzere Avustralyalı CS'lerdi. Ben'e çok fazla ısınamadım, biraz ukala tavırlıydı. Yaşındandır dedim çok fazla takılmadım. Ama asıl ilginç olan arkadaşıydı. Arkadaşının babası Morocco göçmeniymiş ve soyadları "Hekim Başçavuşmuş" İstanbulu çok iyi biliyordu onunla Osmanlı ve Türkiye üzerine güzel bir sohbet ettik. Bu arada ertesi akşamki yemekten bahis açıldı ve yarın akşam tavşan yapacağız dedi. Buz dolabına bakmamı istediler gittim baktım ve dolapta tüm uzuvları ile sadece derisi yüzülmüş bir tavşan gördüm. (Hafiften içim burkuldu ama onun bir-iki saat önce yediğim hamburgerin kaynağı olan inekten bir farkı olmadığını düşününce yine et yediğim için kendime kızdım) (Neyse konuyu dağıtmayalım)

Biraz daha sohbet ettikten sonra çıkıp biraz dolaştık. Ayrı ayrı iki bara gittik ancak pazartesi olduğundan barlar çok tenhaydı. Birinde Benjamin, diğerinde de avusturalyalı arkadaş biraları ısmarlayınca geceyi bira yönünden masrafsız kapattım :) Sağolun arkadaşlar. Eve geldik ve Benjamin'den otostop üzerine tüyolar ve eski bir Fransa haritası alıp ertesi gün sabah 6'da kalkmak ve Paris'e doğru otostopa devam etmek için uykuya daldım.

Ve bir-iki foto:

Figueres Haritası, Dali müzesinin yanı olması lazım burası

Dali müzesinin Yanındaki Meydan

Petzl - Navalemeca

2010-10-19T01:52:00.000-07:00

Şahsi fikrimdir. Bouldering (Kısa Kaya Tırmanışı) üzerine yapılmış en iyi kısa filmdir. Hem eğlenceli hem öğretici. :)

Navalameca 70's

Gerek yaptığın ekipmanlarla gerekse çektiğin vidyolarla seni seviyoruz Petzl.

Pacifying Resistance / Direnişi Pasifleştirmek

2010-10-14T04:07:00.001-07:00

anticopyrighttr üzerinden, aktif ve pasif direniş üzerine kısa bir vidyo.

Pacifying Resistance / Direnişi Pasifleştirmek from caguta on Vimeo.

Barselona'dan Ayrılamayış: Sefillik Dizboyu

2010-10-12T13:52:00.000-07:00

Barselona'yı atlamak istiyorum, hakkında sayfalarca döküman vardır, benim seyahatimde çok farklı olmadı. Yol kısmı daha güzel seyahatimin. Aslında başladım ama bitiremedim. Ne yapacağımı bilmiyorum belki yayınlarım.

Cumartesi akşamı karar verdim yola tekrar çıkmaya, hedef Paristi, ancak yol bu sefer daha da uzundu, kendime otostop konusunda güveniyordum artık ama yine de temkinli davranarak öncelikli hedefimi neredeyse yarı yol olan "Toulouse" olarak koydum. Hitchwiki'den Barselona'dan çıkış noktalarına baktım. Bilmeyenler için büyük şehirlerden otostopla çıkış genelde zordur diye bir şey vardır. Neyse 2006 yılında (!) yazılmış bir haberi referans alarak bir noktayı gözüme kestirdim. Yarınki (05.09.2010) hedefim orası olacaktı. Oraya giden tarifi de güzelce defterime not aldım. Carmeta'dan da işime yarayabilecek bir kaç cümleyi ispanyolcaya çevirmesini istedim. Ve ertesi gün erken kalkmak üzere yatağıma geçtim.

Ne oldu? Ertesi gün Barselona'yı terk edemedim. Sebebi ise 2006 yılında yazılan mesaja fazla güvenmek oldu. Meğer merkezden beklediğim noktanın daha ilerisine bir tünel yapılmış ve insanlar fransaya gitmek için genelde o yolu kullanıyormuş. O kadar az aracın geçmesinden anlamalıydım. :) Bir ara ya acaba pazar günü olduğundan mı diye düşünüp, geceyi beklediğim petrol istasyonunda geçirmeyi bile düşündüm. İyi ki yapmamışım :) Neyse Akşama doğru Carmeta'ya mesaj atıp tekrar gelip gelemeyeceğimi sordum, olumlu yanıt alınca, tekrar trene binip döndüm. Ertesi gün şöyle bir feedback vermişim kendime:

Dün tam bir hayal kırıklığıydı ama kafama çok takmıyorum. İspanyolca bilsem veya yalnız olmasam belki şansım olurdu. Yalnızken daha korumacı oluyorum, sonumu düşünüyor kahraman olamıyorum :) Kahraman olsam daha mı iyi olurdu? Ama dün sefilliğin ortasındayken bir ara lan evde otursam daha mı iyi olurdu dedim kendi kendime. Sefilde olsam halimden memnundum yani.
Önce Montcada'ya ulaşmaya çalıştım. Yanlış binilen tren bana fazladan 2.80€ ya mal oldu. Ve tabi zaman kaybına. Sonra nette verilen tarifi ya benim yanlış anlamam, ya da yanlış yazılması gereksiz 3-4 km güneş altında koca çantayla yol yürümeme neden oldu. Üstelik 2 kmsi otoban kenarında illegal bir yürüyüştü. Yıkık tel örgüden geçerek çıktım otobana. Viyadük olduğundan da kokuluğun içinden yani otobandan yürümek zorunda kaldım. Arada kendime polis gelse ne derim lan acaba diyordum. :)

Ve evet otobandaki bir türlü bitmeyen 2 kmlik yürüyüş - Tip kaymış görüldüğü üzere

Uzun uğraşlarla adresteki benzin istasyonuna vardım. Saat 14:00 olmuştu. 3-4 saat boyunca otostop yaptım. Çok az araç geçiyordu ve geçenlerin çoğu çocuklu ailelerdi ki bunlar pek korumacı olduklarından yüzüme bile bakmıyorlardı. Hafiften pes ettim artık.

Otostop noktam ve Lanetli Petrol

Geri dönmek istedim, ancak yine gereksiz yürünen yollardan geçerek geçte olsa dönüş istasyonuna vardım. Asıl niyetim kuzeyde olan Girona veya Figüerese bilet bakıp yola devam etmekti ama nedense gidip Barcelona'ya bilet aldım. Sanırım çok güneş yemiştim ve pislenmiştim. Bilinçaltım otomatikmen en rahat olacağım yeri yani Carmeta'nın evini seçmişti. :) Eve döndüm yaklaşık 1 saat kadar da kapıda bekledim. (Meğer o pazar Barselonada brezilyalılar günüymüş, sen de bunu bana söyleme Carmeta aşkolsun :P Ve o da partideymiş) Ve sonunda eve girebildim. Duş alıp, durumu arkadaşlara anlatıp ertesi gün yeni bir başlangıç yapmak üzere yatış. Sabah erkenden kalktım bu sefer daha temkinli olarak Figüerese kadar trenle gitmeye karar verdim ve trene bindim. Bundan sonra ne olacak bakalım.
Bunca sefilliği niye çekiyorum bilmiyorum. Dün 5-6 saat güneş altında neredeyse tüm gün birşey yemeden sadece su içerek ve tek kelime konuşmadan geçirdim. Ama yine o anların gelip geçiciliğini bildiğimden çok da umursamadım. Bir gün bunları birilerine anlatırken şapşallığıma güleceğim. Bugün geçirdiğim sefillik yarın eğlencem olacak. (ki oldu bile)

Ve evet şu an bunları yazarken evimdeyim, bu günü neredeyse evde geçirdim. Ancak o gün çektiğim sefilliği bugüne hiç düşünmeden tercih ederim. Haklıymışım diyorum.

Kısa Kısa: Barselona

2010-10-09T14:51:00.000-07:00

Katalonya Bayrağı

Barselona kısmını çok kısa geçeceğim, zaten turistik onlarca yazı vardır nette, yazmaya da çok hevesli değilim.

Barselona yaşanır diyebileceğim en iyi büyük şehir şimdiye kadar gördüklerim arasında, neden derseniz bilmiyorum, belki insanlar çok rahat olduğundan belki de insanları tip ve yaşam tarzı olarak kendime yakın hissettiğimden :p Nedenini gerçekten bilmiyorum ama şu 1 ayın sonunda kendimce en yaşanabilir bulduğum "büyük şehir" Barselona oldu.
Bir önceki yazıda bahsettiğim alman arkadaşlar 3 gün boyunca aramadılar, bende şehirde 30dan fazla squad olunca onları aramaktan vazgeçtim.
Deniz sezonunun kapalı olduğunu düşünürsek bu sene ilk ve tek deniz maceram Barselona plajlarında oldu. Deniz kabuğu bile topladım plajdan. Hanımlarda pek güzeldi ayrıca.
Plaj demişken plajda göçmenlerden oluşan birde işportacı ordusu var. Genelde bira olmak üzere hertürlü meşrubat satılıyor. Siz istiyorsunuz 2dk içinde soğuk meşrubat elinizde. Asıl ilginç olanı çekik gözlü bir hanımefendi insanların arasında dolaşarak masaj hizmeti satmaya çalışıyordu. Talep var ki arz ediyor.
Çin restoranları burada da baya yaygın ama Türkler kadar değil tabi. :) K.O. Kebab Wins!
Avrupa klasik tarihi binalardan bıktırsa bile Sagrada Familia bambaşkaymış. Kitap gibi yapı geç karşısına sağdan sola saatlerce oku. Gaudi sen kralmışsın, Park Güell'i de es geçmemek lazım.
Barselona bilindiği gibi Katalonyanın merkezi ve katalanlar bağımsızlık istiyorlar. Bununla ilgili bir çok yerde sokak yazıları, resimleri vs mevcut. Ayrıca evlerin çoğunda katalonya bayrağı asılı. Barselona eski başkanıda şu an bağımsızlık için çalışan bir siyasetçi olarak TVlerde belirmekte.
Kaldığım evde saf katalan milliyetçisi bir kız vardı ve Barselona altyapıda futbol oynuyordu. :)
Belediyeye ait bisikletler burada da oldukça yaygın. Bireysel bisikletlerde yaygın tabi. Ama hırsızlara dikkat. Bisikletlerin çalıntı pazarı yaygınmış burada. Ayrıca ilginç bir bilgi belediyeye ait bisikletleri şehirde oturuyorsanız alacağınız kart ile kullanabiliyorsunuz. Çalınmasın diyede gövdeden platforma oturtarak kilitliyorsunuz. Ancak uyanık hırsızlar platforma silikon sıkıp siz kilitledim sanıp bırakınca gelip yürütüyorlarmış. Dökme demirden bisikletleri ne yapıyorlar bilemiyorum. Yurdum hırsızlarına yol göstermek gibi olucak ama, bizimkilerde bilsin çaldığınıza değmez. Binsen binemezsin, satsan üç kuruş. Yok abicim değmez.
Bu da yurdum işportacılarına gelsin. Burada işportacılar dortgen bohçalarını yere serip mallarıda üzerine diziyorlar, ama dörtgen bohçanın dört köşesinde ip bağlı. Polis gelince o iplerden tutup kaldırıyorlar ve hop bohça kapanıyor. Sırtlarına attıkları gibi topuk. Güzel yöntem.
Burada meydan çok ara sokaklara giriyoruz sonra bir bakmışız gizli saklı gibi duran bir meydandayız. İnsanlar banklara oturmuş muhabbet ediyor, kitap okuyor. Şahane yani. Özellikle "Vila de Gracia" dedikleri bölge bir başka. Hayatımın bir döneminde burada yaşamak isterdim. Kısa süre önce bu bölgede meydanlarda gençler bazı geceler sabaha kadar müzik yapıp içerlermiş ancak bölge halkı şikayet edince yerel yönetim bunu yasaklamış. Israr edenleri polis su sıkarak uzaklaştırmış. :) Etrafta yasağı destekleyen ve protesto eden afişler gördüm.
Merkezdeki yürüyüşlerimiz sırasında "Parque Ciutadella" diye tren istasyonun orda hayvanat bahçesinin yanında bir parka girdik. Huzur bulduk. Bu sokak sanatçıları bunları nereden öğreniyor acaba? sorumun cevabı burasıymış. Etraf labut çevirenler, poi öğrenenler, ip üstünde yürümeye çalışanlarla dolu. Ayrıca Hayatımda gördüğüm en güzel çeşmede buradaydı. (Çeşme bu yapıyı anlatmak için çok basit kaldı yahu, Aşağıda resmi var)
Barselona'da 1 ispanyol, 1 Katalan, 1 İtalyan,1 Alman asıllı italyan ve 1 Türk olarak fıkra gibi meksika lokantasına gitmemiz ve acı acı sakın yeme dedikleri şeylerin hiçte acı olmaması da ilginçti. Acıyı da sevmem halbuki. Meksika acı sosunu görüyor, İsot ile arttırıyorum o zaman. O şapkalı garsona da gıcık olmuştum zaten. Sen söylemesen de ben o yanımda taşıdığım 1'ltlik pet suyu masadan indirecektim dalgınlığıma gelmiş işte. Ayrıca giderken 2€'nun üstüne yatmaya çalışman da çok ucuz bir numaraydı.
Gece kısa bir yürüyüş diye çıkıp, haritam olmadığından kaybolmam. Metroya binmemekte ısrar edip o gece yaklaşık 25 km yol yürümemi de unutulmazlar arasına alıyorum. Ben sandım ki bu Gaudi denen abi bir iki tane eser yapmıştır. Meğer tüm şehir olmuş Gaudi, her yer birbirine benziyor.
O gece dolaşırken çok güzel bir evsiz kız ve yanında kocaman köpeğini görmem. Tam o anda serserinin kıza çatması ve köpeğin kızı on numara koruması yine aklımda yer edenlerden.
Ve tabi uyuşturucu ve çalıntı bisiklet satıcıları oldukça yaygınmış öğrendim. Yöntem aynı siz yürürken sanki yanınızdan geçip gidecek gibi yaklaşıp. Sattığı şeyi size söylüyor. Ha birde tek bira satıcıları var. Gece yürürken 1€'ya işportadan bira bulmak çok kolay.
Öğrendimki ispanyolun az ingilizce bileni ile ingilizce konuşmak fenaymış. Evet "Spanglish"diye bir dil yapmış adamlar. Olmamış ama yine de yapmışlar.
Barselona'dan otostopla çıkmak zormuş diye duydum. Kuzeye çıkmak kısmını tecrübeledim. (Bir sonraki yazıda)
Ekleme: Ya bunu nasıl unuturum. Şehir merkezinde bir binanın önünde arkadaşım kalabalığı ve önlerinde duran faytonu görünce "aaa dur bak evlilik olmuş birazdan çift çıkıp faytonla gezinti yapacak, çiçek ve pirinç serpecekler" dedi. İlginç geldi biraz bekledik. Sonra iki erkek çıktı, afalladım tabi bir anda, meğer Gay Evliliğiymiş. TR'den alışık olmayınca şaşırdım bir an. Barselona'da serbestmiş gay evlilik. Ve faytonlarına binip yeni hayatlarına doğru gittiler. :)

Buraya aklıma bir şey gelirse eklerim yine. Ayrıca bu güzel günleri geçirmemi sağlayan güzel ve sıcak insanda budur:

Bunlarda ordan burdan fotolar işte:

Facebookta gördüğüm o ilginç enstrümanı çalan hamın kızımız. Yer: Park Güell

Park Güell: Meydan

Park Güell Giriş

Barselona'da olduğunu anlıyor insan

Sagrada Familia (Google Images'ten)

Terkedilmiş Bir İşgal Evi (Squad)

Burada sanırım o içki yasağını destekleyen birşey yazıyordu. Meydan kıyısındaki bir evden görüntü.

Ve Squad Önünde Turistik Poz

Parktaki Çeşme - Böyle fotoda olmuyor tabi görmeniz lazım :P

Victory is mine! - Barcelona

2010-10-07T01:00:00.000-07:00

Evet bir önceki yazıdan devam, Avignon'da sokakta geçen bir geceden sonra hava iyice ısınmıştı, karnımı doyurmuş, WC, Diş Fırçalama, üst değiştirme, traş olma gibi işlerimi halletmiş, yeni güne gayet taze bir şekilde başlamıştım, hedefim "Güney" di. Keyfim oldukça yerindeydi.

Edindiğim haritadan şehrin güney çıkışına doğru ilerledim. 10-15 dk. sonra o noktaya varmak üzereyken, orada 2 ayrı otostopçu daha gördüm, ancak farklı noktalardaydılar. Ve selam vermek üzere yanlarına giderken, bana yakın olana bir araç durdu. Fırsat bu fırsat deyip koştum ve sürücüye güneye gidiyorum beni de alır mısın? dedim. Kabul etti bindik. Genç bir çocuktu, eski küçük bir arabada güneye gidiyorduk, o sırada da diğer otostopçu ile tanıştım. İsmi Marko'ydu.

Marko muhtemelen sıradan bir insandı ancak kısa sürelik tanışıklığımız içinde bende çok etkileyici bir iz bıraktı. Görünüşü, ismi ve tavırları ile tam bir gezgindi. :) Havanın sıcaklığı, renklerin tonları yani genel olarak çevre aynen film gibiydi. Bu yüzden sanırım Marko hayatım boyunca unutmayacağım insanlardan biri olacak. Ayrıca Marko'nun verdiği küçük tüyolar sayesinde Fransa da otostop benim için çok zor olmadı. Sağol dostum. :)

Marko ile yaklaşık yarım saatlik yolun ardından, güneye giden yol ayrımında beraber indik. Barcelona'ya gitmek istediğimi söyleyince gel beraber otostop yapalım dedi. Ve yol kenarında otostopa başladık. Çok geçmeden bir araç durdu, Marko'nun fransız olması benim için şans oldu, sürücü ile kolayca anlaşıp bindik. 50 dk civarında süren yol boyunca fransızca bilmediğim için muhabbete fransız kaldım. Yol sonunda beraberce peage'da (piaj) indik. Bu arada öğrendiğim kadarı ile o Toulouse'a gidecekti ben Barcelona için Perpignon'a gitmeliydim. Bana peage'da nasıl otostop yapmam gerektiğini ve nelere dikkat etmem gerektiğini söyledi ve başladık. 30-35 dk sonra bana duran bir bayan Toulouse yönüne gittiğini söyleyince, ben değil ama arkadaşım gitmek istiyor dedim. Kadın kabul edince Marko'ya seslendim ve vedalaşıp ayrıldık.

Marko ile ayrıldığımız gişeler.

Ve uzun bekleyiş başladı. 1 saatlik bekleyişim sırasında bir çok araç durdu ama çoğu Toulouse yönüne gidiyordu, bunun sebebi sanırım güneyde pek büyük şehir olmamasıydı, bu arada peage görevlisi arkadaşlar oldukça kibar ve güler yüzlüydüler. İçlerinden biri en soldaki geçişte şansımın daha fazla olabileceğini zira orasının daha yoğun olduğunu ve araçların yavaşladıklarını söyledi, deneyeyim dedim ve o tarafa geçtim. Ancak genelde kamyonların ve karavanların oradan geçmesi pek şansım olmayacağını düşündürttüğünden 15-20 dk sonra tekrar eski yerime döndüm. Kamyonlar ekzos dumanı ve ses olarak oldukça rahatsız ediciydiler, karavancılar ise genelde yaşlı çiftler olduğundan pek istekli olmuyorlardı. Neyse eski yerime geçmemin ardından yaklaşık 40 dklik beklemeden sonra, bir araç durdu ve ne olursa olsun bineyim artık dedim. Sürücü 40 yaşlarında bir işadamıydı, Türk olduğumu söyleyince, geçen ay bir uydu projesi için İstanbul'da İTÜ'de olduğundan vs bahsetti. Yol boyu muhabbet ettik. Bu araçta diğer araçlar gibi Toulouse'a gidiyordu. Ancak beni arada yol ayrımı olan Narbourne'da bırakabileceğini ve oradan Perpignon yönüne araç bulabileceğimi söyledi. 70km kadar gittik ve Narbourne'da indim.

Narboourne gişeleri

Bu arada arkadaş, indiğim yerde değil biraz ilerde diğer gişelerde otostop yapmam gerektiğini inerken tembihledi. Burada biraz su içtim ve dünden kalan şeftalilerden yedim. Kısacası biraz mola verdim. :) Otostop yapacağım peage'da iki otostopçu daha vardı, biri oturmuş kitap okuyor diğeri otostop yapıyordu. Selam verdim ve Toulouse yönüne gideceklerini öğrendim. Ben de otoban kenarındaki patikadan bir 500 metre kadar ilerleyip Perpignon yolu tarafında bulunan gişelere geldim ve otostopa başladım. Tam bu sırada karşıdan bir otostopçu daha geldi, selam verdi, kısa bir sohbetten sonra az ilerde otostop yapacağını söyledi. Nereye gideceğini söylemişti ama aynı değildi şuan hatırlayamıyorum. Beklediği nokta durmaya elverişli bir noktaydı ve sanırım peage'dan daha mantıklıydı. Zira çok beklemeden bir araba buldu ve selam verip ayrıldı. O gidince bende oraya geçtim ve orada otostopa başladım, duran ancak istediğim yöne gitmeyen bir iki araca selam verip uğurladıktan sonra nihayet çok fazla beklemeden bende perpignon yönüne bir araç bulabildim. Hemde lüks sayılabilecek bir spor araba. :) İçindeki arkadaş çok az ingilizce biliyor ancak yinede konuşmaya çok istekli görünüyordu. Yol boyunca gezmeyi ne kadar sevdiğinden ve sürekli gezdiğinden bahsetti. Ancak gezi anlayışlarımız tamamen farklıydı, onunki lüks otellerde ve cruiselerde rahat rahat seyahat ederek gezmekti. :) Yinede keyifli geçen bir yolun ardından nihayet Fransadaki son durağım olan Perpignon'a ulaştım. Bu arada saati de 18:00 yapmıştım.

Perpignon Gişeleri

İki, iki buçuk saat sonunda havanın kararacağını biliyordum o yüzden planım hava kararana dek otostop yapmak, olmazsa buradan sonra trenle devam etmekti. Etraf normal olarak yabancıydı. Biraz oturup etrafı izledim, arabaların nerede durabileceğini, nereden daha çok geçtiklerine felan baktım. Uygun görünen bir noktada 3 kişi duruyordu, uzaktan otostopçulara benziyorlardı (Bu yanlarında karton görerek vardığım bir ön yargı ama haklı çıktım :) ) ancak oturmuş yemek yiyorlardı. Neyse bende dün aldığım sütü içtikten ve kalan son şeftalimi de yedikten sonra gişelerde otostop yapmaya karar verdim. Nihayet kartona "Barcelona" yazdım. Ne olur ne olmaz diye de arkasına "Spain" yazdım. Ve beklemeye koyuldum. 10dk kadar sonra o üç arkadaş geldi ve kendilerini tanıttılar. İşte o an hayatımda ilk defa gördüğüm bu üç kişiye inanılmaz kanım kaynadı.

2 Erkek 1 kız olan arkadaşlar, Leipzig, Almanyadan geliyorlardı. Bordeux'ya kadar arkadaşlarının arabası ile gelip bu sabah otostopa başlayarak Barselona'ya gitmeye çalışıyorlardı. İsimleride şöyleydi (kayda geçsin, unutmak istemiyorum) Sofia, Bjoern ve Yanni. (Doğru mu yazdım bilmiyorum tabi) Bu arkadaşlar o kadar sıcak insanlardı ki gelir gelmez otostop için benden izin istediler. Ve kendilerine bir araç dursa dahi önce bana yönlendireceklerini söylediler. :) Bu arada Barselona'da görüşmek için telefonumu istediler ancak işte orada bir aptallık edip ben onların numarasını almadım. (Hala onlara ulaşmak istiyorum ama ne CS'te ne de Facebook üzerinde bulamadım.) Arkadaşlar Barselona'da bir squadta (işgal evi) kalacaklarından bahsetmişti, oraya varınca hemen internetten squadları araştırdım ancak sadece internette bile 33 adet squad adresi olunca onların aramasını beklemek daha mantıklı olur diye düşündüm. Ama malesef aramadılar. :(

Alman arkadaşlar, Sırayla: Bjoern, Sofia, Yanni, Bilen gören tanıyan varsa bizi tekrar kavuştursun :)

Neyse böylece hep beraber otostop'a başladık. Bir on dk sonra ufak tefek bir kız kocaman çantasıyla geldi ve o da Barselonaya gitmek istediğini ve otostop yapacağını söyledi. :) Evet tam 5 kişi aynı anda aynı yöne gitmek üzere otostop yapıyorduk derken 2 kişi daha geldi. Şaka değil gerçek. Tam 7 kişi olduk. Neyseki son gelen arkadaşlar kuzeye Toulouse yönüne gidiyorlardı. Ufak tefek olan kız sanırım kız olmanın getirdiği avantajla fazla beklemeden araç buldu ve ayrıldı. Kuzey ekibi de 1 saat kadar bekledikten sonra bir araca atlayıp kayboldu. Biz 3 alman ve 1 türk kalmıştık. 1 saatten fazladır bekliyorduk. Ben kaçış planımdan arkadaşlara bahsettim. Hava kararana kadar bekleyeceğim, olmazsa trenle gideceğim dedim. Ancak buna gerek olmadığını gece beraber kalabileceğimizi söylediler. Çadırım yok deyince de bizde var beraber kalırız dediler. :) Üstelik birde beklerken yemeklerini paylaştılar, bende onlara su verdim. :) Bu kadar kısa sürede bu kadar paylaşımcılık, şaşırmış, mutlu olmuş, yine hayatım boyunca unutmayacağım insanlarla tanışmıştım. Bir kez daha "iyi ki bu yolculuğu yapmışım" dedim kendi kendime.

2 saat sonunda hala oradan ayrılamamıştık, hava yavaştan kararmaya başlamıştı ümitlerim tükeniyordu, geceyi geçirmeyi göze almıştım, yemek işini nasıl yapsam diye düşünüyordum. Bir yandan da Sofia ile strateji yapıyorduk, acaba tabelamızı değiştirsek diye düşünüyorduk ve onlardaki haritadan en yakın ispanyol kasabasının adı olan "Direction Figueres" ismini bir kartona yazdık. 4 kişi gişelere dağıldık, Bjoern burada iş yok abi diyerek gişelerin yol ayrımına doğru elinde "Süd" (Güney) yazan ve gülümseyen güneş resmi olan tabelası ile ilerledi. Çılgın gibi her gelen aracın önüne geçiyor tabelayı göstermeye çalışıyordu. Onu izlemeye dalmışken, Sofia'nın seslenmesi ile yanımdaki koca tırı farkettim. Tır şoförü sadece 1 kişi alabileceğini söylüyordu, yasalar böyleymiş. Panikle arkadaşlara veda bile edemeden tıra atladım. Sadece camdan el sallayabildim.

Tabelamız, Benim ve Sofia'nın çantası ve onların tabelası.

Kamyona biner binmez sürücü birayı uzatıverdi hemen, fransızca ve ispanyolca konuşma çabalarından sonra sadece ingilizce bildiğimi anlatabilince, kırık bir ingilizceyle tanıştık. Bir bira da sen ister misin dedim ve şimdi değil sonra cevabını aldım. Neyse İspanya sınırına varmamız bir, bir buçuk saati buldu, sürücü arkadaşın yani Sergio'nun (Bu arada isminin telaffuzu Serhio idi ama nasıl yazılıyor bilemediğimden Sergio yazacağım) tahminlerine göre 23:30 veya 00:00 gibi Barselona'da olacaktık. Aslında daha erken olabilirdik ama çok acıktığını yemek molası vereceğini söyledi. Bir de tam olarak Barselona'ya gitmiyordu, ancak çok yakınına gidiyordu, oradan belediye otobüsü veya metro bulabilirsin dedi. (Bu arada bunlar çok kısa dialoglar gibi görünse de benim ispanyolca bilmemem onun ingilizceyi çok çok az bilmesi yüzünden anlaşmak bir hayli uzun sürmüştü)

Kral şoför Sergio :)

İspanya sınırını geçer geçmez oradan bir bira da bana uzatır mısın dedi :) Meğer fransız polisi bu konuda çok katıymış, ancak ispanya da pek umursamıyormuş polisler. Ortadaki buzluktan bira çıkarıp uzattım. Aklım hala 3 almandaydı. Onlarla tekrar görüşebilecek miyim diye düşünüyordum, durumdan Sergio'ya bahsettim, eğer İspanyada olsaydınız hepinizi alırdım ancak Fransız polisi sadece 1 kişiye müsaade ediyor dedi. Onlara telefonumu verdiğimi ancak onların numarasını alamadığımı söyledim, mola yerinde garson kızın tercümesine kadar bu konuyu bir türlü anlatamadım :) Neyse yaklaşık 2 saatlik yolun ardından, bir kamyoncu lokantasında durduk. Israrla ne istiyorsam almamı parasını kendisi ödeyeceğini söylüyordu, önüme gelen menüye baktım doğal olarak birşey anlamadım. Garson kıza sadece çorba istiyorum dedim ve Gazpacho adı verilen soğuk bir çorbadan bahsetti tamam dedim. Aç olmama rağmen fazla masraf olmak istemediğimden sadece çorba istedim. Ana yemek istemedim. Bu arada da Sergio biraları getirdi :) Neyse Bira-Çorba ikilisini yudumlarken Sergio'nun sucuğa benzeyen etli yemeği geldi, garson kıza benim yemeğimi sordu ve benim ana yemek istemediğimi öğrenince ısrar etti ve bana da aynından söyledi ve sağolsun benim yemeğim gelene kadar kendi yemeğine başlamadı. Bu tarz jestler görmek insanı mutlu ediyordu :) İlginç yemeklerin ve iki şişe biranın ardından kamyonumuza geçip tekrar yola koyulduk. Yemeğin verdiği mayışıklık ile yol boyunca uyuklamışım.

Barcelona yakınlarında bir tır garajı, bizim tır en arkada kırmızı tırın arkasındaki beyaz tır.

Gece yarısına doğru tır garajına ulaştık. Burada treyleri bırakıp yenisini alacaktık. :) Sergio'nun park etmesine yardımcı oldum. Treylerin bırakılış aşamalarını öğrendim ve yenisini alırken yardım ettim. Bu arada "ispanyada yaptığım işe bak yahu" gibi düşünceler geçiyordu kafamdan. :) Halimden oldukça memnundum. Normal bir seyahat esnasında başına gelemeyecek şeylerdi bunlar. (İtalyada da lokanta kapatmıştık) :) İş bittikten sonra havanın burada sıcak olduğunu farkına vardım. Fransa'da geçen soğuk bir gecenin ardından, gece yarısı tişörtle üşümemek beni sevindirmişti. Tırı bıraktık ve Sergio'nun arabasına geçtik. Ha birde tır garajında dikkatimi çeken bir başka şey burada da kamyoncular kamyonlarını fazlaca süslüyor, üzerine yazılar yazıyor abartılı ışıklandırmalar yapıyorlardı. Sergio beni otobüs durağına bırakacaktı. Bu saatte metro bitmiş oluyor dedi. Saat 00:30'a geliyordu. Durağı gösterdi, 10-15 dk sonra gelir dedi ve Sergio ile vedalaşıp ayrıldık.

Ve Barselona otobüsü, Belediye otobüsü fiyatına Lyon-Barselona arasını geçmek. Saat: 00:58

Otobüs beklemeye koyuldum. Söylediği gibi kısa sürede otobüs geldi. Ve 3€'ya bileti alıp 1 saatlik yolun ardından Barselona'ya vardım. Otobüse binmeden evinde kalacağım arkadaşım Carmeta'yı aramıştım. Bu arada Carmeta ile 2 yıl önce bar işlettiğimiz sırada tanışmıştık, arkadaş grubu ile bara gelmiş oldukça eğlenmiştik. Facebook ve iletişim adreslerimizi almıştık. Tekrar buluşmamız çok güzel ve ilginç olacaktı. Nereden nereye. :) Neyse Carmeta'ya oldukça geç olduğundan bu gece gelemeyeceğimi söyledim. Yarın sabah görüşürüz dedim. Hava sıcaktı ve dışarıda kalabilirim diye düşündüm. Gecenin o saatinde rahatsızlık vermek istemiyordum. Otobüs beni Barselona'nın merkezinde ismini hatırlayamadığım bir meydanda bıraktı. Biraz etrafı dolaştım ve alışmaya çalıştım. Dolaşırken gezdiğim birçok kentteki gibi uyuşturucu satıcıları yanımdan geçerken sessizce "Haş", "Kok" gibi şeyler söyleyerek geçiyordu. Ancak bir diğer ilginci bisikletli bir adam gelip, "Do you want aluminyum bike?" dedi :) Neyse bu tarz hareketlerden fazlaca turist göründüğümü anlayıp, geceyi geçirmek için merkezden uzak bir park gibi bir yer aradım ve buldum. Çantamın üzerinde çokta konforlu olmayan ama hiç değilse sıcak bir gecenin ardından, ertesi sabah zeka bilmeceleri gibi olan metro haritasını çözerekten "Alfons X" durağında inip Carmeta'nın adresini buldum. Ve nihayet iki gecelik dışarıda geçirilen uykunun ardından evdeydim. :)

Avignon'a Doğru Acemice Otostop

2010-10-02T14:50:00.000-07:00

Bu yazıyı Barcelona'da bir parkta yazmıştım. Anlatım bozukluklarını düzelterek aynen yayınlıyorum.

Lyondaki otostop noktası (Buradan bi 100 metre önce durmak gerekiyormuş)

Öğlen Robin yemeğe geldi bende ayrılacağımı söyleyip duşa girdim-çıktım. Son hazırlıklarımı yapıp, tembelliğimi üzerimden atıp, havlumu çantama astım ve otostop için Robinin gösterdiği uygun noktaya yöneldim. Saat 14:00'ü biraz geçiyordu evden çıktığımda. Haritayı kafama iyi çizmiştim ve otostop noktasını sanki çok iyi biliyormuşum gibi buldum. Ve beklemeye başladım. Evden çıkmadan Robin'in verdiği karton parçasına Avignon yazmıştım. Başladığımda saat 15:00 civarıydı. Nispeten uzun bir bekleyişin ardından sanırım otobana çok yakın olduğumdan arabalar durabilecek hızda olmadıklarından noktanın pek verimli olmadığına karar verdim ve 150 metre kadar gerideki ışıklara yakın bir noktaya ilerledim. Evet doğru noktayı bulmuştum. 10 dk kadar sonra, eski beyaz bir peugeot durdu. Avignon'a kadar gitmediğini ancak yarı yolu geçeceğini söyledi, burada fazla zaman kaybettiğimi düşününce, pek tereddüt etmeden bindim. Yolculuk sırasında etraftaki tanıdık objelerden muhabbet açmaya başladım. Meğer arkadaş endüstriyel dağcılık yapıyormuş. Benimde bildiğim bir sektör olunca yol boyunca muhabbet eksik olmadı. Sağolsun benim için, evinin olduğu kasaba çıkışını biraz geçip otoban çıkışındaki gişelere bıraktı. Daha sonra sıkça ismini tekrar edeceğim "Peage (piaj)" ile tanışmam burada oldu. Burada nerede beklemem gerektiğini gösterdi ve vedalaşıp ayrıldık.

Avignon yolundaki gişeler. (Peage)

Hava sıcaktı su ve gıda takviyesi yapıp beklemeye koyuldum. Çok geçmeden bir tır durdu. Genç bir arkadaştı, ingilizce bilmiyordu. Öyle böyle anlaşarak ve konuşmaya çalışarak yola devam ettik. Bu arkadaşta sağolsun benim için, gideceği yerden bir önceki gişe olan Avignon gişelerinden çıkarak beni şehrin girişine kadar bıraktı. Buradan şehrin yaklaşık 10 km olduğunu toplu taşıma bulabileceğimi söyledi. Ve bir dakika bekle diyerek kasaya geçti, elinde bir torba şeftali ve nektarin ile döndi, 2 şişe de su verdi. :) Elimde şeftaliler ve su şişeleri ile teşekkür edip el sallayarak vedalaştım. (Bu arada hala o suyu içiyorum) Niyetim geceyi burada geçirmekti.

Kamyon şoförü arkadaş ve tabelam

Moralim yerindeydi, birde aradığım hostalardan cevap geldiyse değmeyin kayfime olacaktı. Merkeze yürüyüş olarak uzak bir mesafede olduğumu tahmin ediyordum. Belki Harita ve internet bulurum umuduyla ilerde gördüğüm alışveriş merkezine yöneldim. (İnterneti hostlardan cevap gelmiş mi diye arıyordum, yola çıkarken host bulacağımdan nedense çok emindim, ancak hiçte öyle olmadı.) Burada ne harita ne de internet vardı. Hızlıca WC ihtiyacımı giderip çıktım. Toplu taşımaya para vermek istemediğimden yürümeye karar verdim ancak Avignon tabelasının gösterdiği yolda yaya yolu yoktu. Ve yollar çok karışıktı. Biraz sağa sola bakındıktan sonra birilerine sorayım dedim. Saat 20:00'ye geliyordu. Hava kararmadan kendimi sağlama almak istiyordum. Alışveriş merkezinin park alanında, market alışverişini arabasına yükleyen kareli gömlekli orta yaşlı bir adama yol sordum, yolu gösterdi ancak yürümek için çok uzun olduğunu söyledi. Sonra ön koltukta oturan eşi olduğunu tahmin ettiğim bayana fransızca birşeyler söyledi. Ve daha sonra istersem beni bırakabileceklerini zaten o yöne gittiklerini söyledi. Şans işte. :) Gülümseyerek kabul ettim. Giderken merkezden gerçekten uzak olduğumuzu gördüm. Neyseki arabadaydım. Yaklaşık 10dk sonra merkezdeydik. Beyefendi bana merkeze ve tren garına nasıl gideceğimi anlattı, teşekkür ederek ayrıldım.

Yine surlarla çevrili ortasından nehir geçen eski bir şehir, ve etrafındaki yeni şehir ile yine klasik bir avrupa kentiydi burası. Haritadan Bulunduğum yeri tespit edip, söylenen yöne doğru yola çıktım. Güneyde suç oranının daha fazla olduğunu söyleyen arkadaşlarım yüzünden biraz tedirgindim. Zira bariz turist görünümündeydim. Yol üzerinde gördüğüm bir süpermarketten süt ve fırından yeni çıkmış baton ekmek aldım. Fiyatlar fena değildi, ancak yine de LIDL kadar ucuz değildi. (LIDL ilk defa geçen sene finlandiyada gördüğüm ve Lyonda ucuzluğunu birkez daha teyit ettiğim mini marketler zinciriydi. Buraların BİM marketi gibi düşünülebilir. Ucuz seyahat etmek isteyenlere tavsiye. 60-70 Cent e sandviç bulmak mümkün.) Sabah kahvaltısı ile duruyor olmanın verdiği açlık ile yürürken ekmeği tırtıklaya tırtıklaya bitirdim.

Lidl

Bu arada şehrin merkezine ulaşmıştım ancak beklediğim gibi değildi. Bulunduğum meydanda, meydan varsa McDonalds vardır, McDonalds var ise internet vardır mantığı kursamda, işlemedi. Neyse ara sokaklardan başladığım noktaya gideyim oradan da tren garına giderim diye düşündüm. Anlaşılan internet bulamayacaktım, bari geceyi orada geçireyim diye düşündüm. Giderken yol üzerinde bir kebapçının kapısında WiFi işareti görünce içeri daldım. Kebapçı olunca türkçe bilir diye düşündüm ama sanırım araptı, ne türkçe ne de ingilizce biliyordu. Neyse internet var kısmında anlaştık ve bir kebap söyledim ki herhalde yolculuk boyunca en gereksiz siparişlerden biri bu olmuştur. Yaklaşık 10 dk önce koca bir ekmeği miğdeye indirmiş biri olarak tabiki kebabı yiyemedim. Peçeteye sarıp çantama koysam da daha sonra o koku miğdemi bulandırınca çöpü boyladı. İnternetten önce CS'e baktım. Hiçkimseden olumlu cevap yoktu. Daha sonra hostel fiyatlarına baktım, fiyatlar fahiş. Geceyi dışarıda geçireceğim kesinleşmişti. Ve tren garının yerine baktım. Ters yönde ilerlediğimi farkettim yeri not defterime not alıp. Hesabı kapatıp çıktım. Gara doğru giderken çıktığım caddenin şehrin ana caddesi olduğunu anladım. Bu cadde üzerinde bilimum fastfood zinciri şubeleri varıdı. Tabi internette. Neyse artık ihtiyacım yoktu. Gara ulaştım. İçeride Backpackerları görünce sevindim. Bekleme odası gibi biryerde oturuyorlardı, dışarısı soğumaya başlamıştı. Yanlarına gidip oturdum, iki tanesi türk çıktı ama kendimde konuşacak takati görmediğim için belli etmedim. (Kusura bakmayın beyler) Yorgunluk belirtileri başlamıştı ufaktan uyumaya başladım. Gece 00:30da görevli tarafından uyarıldım, fransızca birşeyler söylüyordu, hareketlerinden garın kapandığını söylemeye çalıştığını anladım. Çıktım. Dışarıda bir grup backpacker tulum mat kombinasyonu ile yatıyorlardı. Yanıma tulum almadığımdan ben de onlara yakın ancak nispeten rüzgardan korunaklı bir köşeye matımı serip kıvrıldım. Uyumaya çalıştım ancak alkolün bokunu çıkarmış bir eleman ve buz gibi hava yüzünden pek mümkün olmadı. Üstümü kat kat giyinmiştim ama hava gerçekten soğuktu, biraz dolaşıp ısınayım diyerekten çantamı toparladım ve yürümeye başladım. 200-250 metre gittim gitmedim ve bir telefon kulübesi gördüm. "Hmm neden olmasın" diye içimden geçirip içeri daldım. İçerisi sıcaktı ve rüzgardan korunaklıydı. Matımı serip burada sabahı ettim. Sıcak ve deliksiz uyumuşum. Saat 06:00 gibi uyandım ve istasyona geçtim. Meğer istasyonda 04:30da açılıyormuş. Neyse sonuçta sorunsuz bir şekilde sabahı etmiştim. Yaklaşık birbuçuk saat kadar da burada uyudum. Bu sırada bekleme odasına görevliler gelip herkese pasaport ve bilet sordu, uyku tulumu ile uyuyanları kaba bir şekilde kaldırdı. Bana ise ne birşey sordular ne de muhattap oldular, anlamadım.

o geceki barınağım

Saat yavaştan 08:00 e geliyordu, toparlanıp istasyondan çıktım. Keyfim çok yerindeydi. Yine yolculuk sırasında bol bol hissettiğim "iyiki bu geziye çıkmışım" modundaydım. Dün gece gördüğüm turist info ve McDonalds a doğru yöneldim. T.Info saat09:00'da açılıyormuş. McDonalds'a girip kahvaltı, WC gibi ihtiyaçlarımı gidereyim dedim. Pan Cake- Esspresso ikilisi ile kahvaltı ve WC'de hazırlıklardan sonra 09:00a doğru harita için T.Infoya geçtim.. (Bu arada neden sürekli McDonalds demeyin zira avrupada diğer yerlere kıyasla ucuz ve bedava internet ve WC olanağı var. Gerçi bazı şahirlerde bunlar ekstra ücrete tabi ama genellikle birşey aldığınızda bedava.) (Bir de McDonalds WClerini o kadar benimsemişimki ev konforunda kullanıyorum, dişlerimi fırçalıyorum, üstümü değiştiriyorum vs vs. :) Turist info'dan aldığım şehir haritası ve internet noktası bilgisinden sonra, internetlik işlerimi hallettim. Hala bir haritam olmadığından rotamı çizdim, Barcelonadaki arkadaşıma yerimi bildirdim. Ve Haritadan en uygun otostop noktasına bakıp yola koyuldum. Bulunduğum kısa süre boyunca gördüğüm kadarı ile Avignon küçük, şirin bir fransa kenti, konumuda güneye yakın olduğundan iklimi nispeten daha güzel. Yaşlanınca tekrar gelmek üzere bu kente veda ettim. Kısa bir yürüyüşün ardından otostop noktasına varmak üzereyken planladığım yerde gördüğüm iki otostopçu beni karmaşık duygulara sevk etti. Zira başka otostopçularla ilk defa karşılaşıyordum. Selam vermek üzere yanlarına gidecekken olan oldu. :)

Lyon ve Ayrılış

2010-09-27T14:57:00.001-07:00

Tepeden Lyon

Gece yarısı olmadan eve varmıştık, Robin (sonradan öğrendiğimiz üzere sağlam içiciydi) marketler kapanmadan hemen bira alalım deyince eşyaları bırakıp markete koştuk. (Kelimenin tam anlamıyla koştuk ama, Robin aşırı hızlı yürüyen ve iriyarı biri olduğundan onu yakalamak için koşmak gerekiyordu.) İşte 1664 birası ile halk arasındaki adıyla "sez" ile tanışmamız orada oldu. Robinin favori birası olunca bize de önerdi, fiyat/performans olarakta cazip gelince ikna olduk, iyiki de olmuşuz. O gece saat yattığımızda saat 3ü geçiyordu, 1664 birası ve High Tone eşliğinde uzun uzun muhabbet ettik Robin'le. Bir önceki yazıda yazdığım gibi, Fransa'da, benden tamamen farklı bir kültürde büyümüş birisi ile (Anne baba anarşist :) hayat hakkında aynı düşünceleri paylaşmak, yakın müzik zevklerine sahip olmak ve bu kişi ile tesadüfen tanışmak oldukça şaşırtıcı ve sürpriz oldu.

Ertesi gün beraber kahvaltı ve şehir turu planı yaptıktan sonra yattık.

Sabah, mütevazi bir kahvaltı ve espressodan sonra yine koşar adımlarla evi terk ettik. Bu arada dikkatimi çeken birşey, Robin'de yol boyu tanıştığım neredeyse her ev sahibim gibi geri dönüşüm yapıyordu, evden çıkarken dün gece içtiğimiz kayda değer miktarda biraların şişelerini de yanımıza alıp sokak başlarında bulunan cam şişe geri dönüşüm çöplerinden birine attık.

Lyon, klasik avrupa kentiydi benim için. Ortada bir nehir, nehir kenarında kurulu eski şehir ve genişleyen, genellikle göçmenlerin yaşadığı yeni mahalleler. Şansımıza Robin şehrin merkezinde kalıyordu, bu sayede hem toplu taşıma ücretinden yırtmış olduk, hem de istediğimiz an çıkıp merkezde dolaşabilme lüksüne sahiptik. Evden çıkınca ilk dikkatimi çeken yine türk lokantalarıydı. Her avrupa kentinde olduğu gibi burada da heryerdeydiler. Şehrin en işlek caddelerinden birinde yan yana üç adet kebapçı gördüm desem nedemek istediğimi anlarsınız herhalde. Onun dışında yine görece büyük sayılabilecek bir katedral (doumo), burada ilk defa gördüğüm ama daha sonra Fransa'daki diğer şehirlerde de sıklıkla gördüğüm nehir üzerinde bulunan eski gemilerden bozma gece kulüpleri, ve şehre hakim bir tepeye çıkıp şehri yukarıdan izlememiz aklımda kalan görüntülerdi. Ha birde ufukta görünen nükleer santral ve rüzgar tribünleri. Bu ikiliyi fransa boyunca sıklıkla görecektim. Enerji genel olarak nükleer üzerinden sağlanıyormuş burada.

Nehir üzerinde demirli, gemiden bozma gece kulüpleri

Katedral içerisinde alengirli bir saat vardı, ve şansımıza çalmak üzereydi, kalabalık toplanmış saatin çalmasını bekliyordu, ancak 10dk kadar beklememiz gerekiyordu. Ben de bu vakti yan taraftaki turist grubunun rehberini dinleyerek değerlendirdim. Katedralden bahsediyordu, burasının roma imparatorluğu zamanında yapılmaya başlandığından ancak tamamlanması imparatorluğun çöküşünden sonraya denk geldiğinden mimari olarak önemli bir yapıymış. İki döneminde izlerini taşıyormuş vs vs. Çok ilgimi çekmeyen şeyler. Şimdilik. Belki 30 yıl sonra buralara tarihi binaları gezmek için tekrar gelirim fakat şimdilik yeni dostlar tanıyıp, kültürlerini öğrenmek, yaşamlarını gözlemlemek daha ilgi çekici geliyor. Bu yüzdendir belki milletin ısrarla bekleyip izlediği o alengirli saatin nasıl birşey olduğununun aklımda neredeyse hiç yer etmemesi.

Not defterime not aldığım küçük notlardan biri de ramazan ayında olmamız sebebi ile bir çok küçük marketin kapalı olmasıydı, çünkü birçoğu müslümanlara aitti. Daha sonra gece şehir turuna çıktığımızda gördüğümüz üzere buralar iftardan sahura kadar açık kalıyormuş.

Kültür turundan sonra birkaç bira alıp nehir kenarında bulunan kaykay pistlerinden birini gören merdivenlere oturduk, bir yandan sohbet ediyor bir yandan da kaykaycıların yaptıkları şovları izliyorduk. Arada Robin'in de ilk defa gördüğü bir kaykay modeline de tanıklık ettik. Arkadaşın ayağındaki kaykaylar yarımdı, sadece tek tekeri vardı. Ancak hakimiyeti mükemmeldi. Resimde kaykayı görebilirsiniz.

İlginç Kaykay

Bu arada Fransız ve Türk kültürleri üzerine hararetli bir konuşma içerisinde iken polis geldi ve burada bira içemeyeceğimizi söyledi. Robin dahil şaşırmıştık, neden diye sorunca diğer yerlerde içebilirsiniz ama burası yasak cevabını aldı, burada zamanında içip içip olay çıkaranlar, olmuş ondan dolayı yasaklamışlar meğer, bizde biralarımız elimizde içe içe eve doğru yola koyulduk. Bu konuda da şöyle bir duygu vardı o anda, türkiye de sokakta bira içene kötü gözle, serseri gözüyle bakmak diye bir mevzu olduğundan, yürüken karşıdan biri geldiğinde biramı istemsizce saklıyor geçene kadar içmiyordum, ancak daha sonra kimsenin umurunda olmadığını farkedince (ki bu farkındalık geçen seneki seyahatimde zaten vardı ama unutmuşum işte :) ) bir rahatlama geldi. ("Üsküdar mı lan burası!" türevleri "Kadıköy mü lan burası!", Seyahat boyunca Burak ile dilimize pelesenk olan dialoglardan biri)

Oturduğumuz mekan, resimde Robin ile ben de görülebiliyoruz. :)

Ertesi gün Robin arkadaşları ile kaykay kaymaya gidecekti, bizde Burak ile şehir turuna çıktık. Bu sefer alış-veriş merkezine gidip halkı gözlemleyelim dedik. (Kız keselim demiyor da :) ) Yok cidden gözlemlemek, aynı zamanda da kamp malzemesi, elektronik eşya gibi zımbırtılarıların fiyatlarına bakalımdı amaç. Fiyatlar TR ile neredeyse aynı olunca hiç birşey almaya yeltenmedik. Zaten klasik bir alışveriş merkeziydi. Cevahirden farkı yoktu. Tek güzel farkı sadece manga üzerine kurulu olan çizgiroman dükkanıydı. Ağzımın suyu aktı, manganın her türlüsü vardı, işte orada ilk defa keşke fransızca bilsem dedim. Yüzlerce manga kitap önümüzde ama biz resimlerine bakmaktan öteye gidemiyorduk. Sadece çizgiroman kültürü için bile fransızca öğrenirim. (Dedim o an, şimdi düşününce anlık gazmış.)

Günü bol bol yürüyerek tamamlayıp. Eve döndük. Çamaşır yıkama, duş ve tembellik hakkımızı kullandığımız ertesi günden sonra, rota çizip devam etmeye karar verdik. Burak ile ayrılacaktık. O, Parise arkadaşlarının yanına ben de Barcelona'ya gidecektim. Ben otostopta kararlıydım. Burak da (?)

Ertesi gün erken kalkıp kahvaltımızı yaptık. Burak erkenden ayrıldı, ben kararsızdım bir gün daha kalsam mı yoksa yola çıksam mı bilemiyordum. Zira benim yolum bir hayli uzundu. Yolu kafamda ikiye böldüm. Öncelikli hedefim Avignon adlı fransız şehriydi. Önceki gece, oradaki hostlara, CS üzerinden mesaj atmıştım. Çok geç atılan mesajların cevaplanması oldukça düşük ihtimaldi, kalacak yer olmaması korkusu beni kararsızlığa itiyordu. Ama saat 13:00 gibi, o ünlü söz aklıma geldi (If you think the end, you can not be hero! yani Sonunu düşünen kahraman olamaz! :P ) ve öğle yemeği için eve gelen Robin ile vedalaşıp, "Avignon" tabelamı da hazırlayıp bende yola çıktım. Bu arada da otostop için kararlı olan Burak'ın trende olduğunu öğrendim :) Parise gitmek için sabırsızlanıyordu, hak verdim kendisine ama. :) Bende elimdeki Lyon haritasından en uygun yeri bulup oraya doğru ilerledim. Başladığımda saat 15:00 civarıydı.

Avignon tabelam

Çok uzun oldu sanki, devamını sonra artık. Okuduysanız teşekkürler.

Gezelim Görelimin Fincesi: Madventures

2010-09-26T16:38:00.001-07:00

Finli bir arkadaşım tavsiye etti bu programı, orada bir hayli meşhurmuş. Benim de son dönemde izlediğim en başarılı gezi programı, sıradan gezelim-görelim tarzında bir program değilelbette :) İki finli elemanın, dünyanın en ilginç, enteresan ve garip gelenek-göreneklerini, bölgelerini ve insanlarını anlattığı bir nevi belgesel. İlk iki sezonu malesef fince, ancak 3. sezon ingilizce çekilmiş. Sağolsun abinin ingilizcesi de gayet anlaşılır.

Dialoglar, yorumlar, birbirlerine yaptıkları şakalar ve arada verilen sosyal mesajlar ile bütünüyle on numara bir program olmuş. Ellerinden öpüyorum ikisininde. Riku ve Tunna.

Ben Warez-bb.org adresinde rapidshare linklerini buldum. Merak edenlere duyurulur. Ayrıca Youtube veya diğer video paylaşım sitelerinde bölümlerden kısa kısa videolar bulmak mümkün.

Burasıda programın orjinal sitesi: http://www.madventures.tv/en/index.php

Bunlar da trailer:

Lyon'a Doğru

2010-09-26T15:06:00.000-07:00

Sabah 09:30 gibi hazırlanmış, ertesi gün sınavı olan Geada'ya erkenden veda etmiş, Anna'nın bize ayarlayacağı arabayı bekliyorduk. Bu arada da akşamdan kalma tipleri izleyip, sırıtıyorduk. :) Dün gece bana sürekli bira veren arkadaş da hala bira vermeye çalışıyordu :) Neyse bir 15 dk sonra Anna bir arkadaşını tanıştırarak, bizi yola kadar bırakabileceğini söyledi. Yoldan fransa sınırındaki Sestriere'ye otobüs bulabileceğimizi söyledi. Oradanda Fransaya araç bulabilirmişiz. (?) Genel olarak, bir önceki günden kalmanın verdiği halsizlik ve baş ağrısı ile biraz sessiz bir yolculuk oldu.

Arkadaş bizi otobüs durağına bıraktı ve vedalaşıp ayrıldık. Etrafa biraz bakındık, otobüs saatleri, fiyatları hakkında bilgi almaya çalıştık, biraz inceledikten sonra zeka oyunu gibi, anlaması zor olan tabloyu çözüp, ilk otobüsün yaklaşıp birbuçuk saat sonra olduğunu öğrendik. Bu vakti Fiyat/Performans oranı muazzam olan pizza dilimlerinden yiyerek ve süpermarket alışverişi yaparak geçirdik. Otostop yapıp yapmamak konusunda aradaydım, Parma denemesinin hezimetle sonuçlanması cesaretimi kırmıştı açıkçası, ancak yola para verirsek de bu yolculuk oldukça pahalıya patlayacaktı. Neyse Fransaya kadar otostop denememeye karar verdim.

Otobüs geldi ve bindik. Çok ta pahalı değildi 3€'luk bilet ile 2 saatlik, dağların arasından, doğanın içinden geçen güzel bir yolculuk yaptık. Dün gece yüzünden ara ara uyuklasamda, etrafı izleyebilmek için uyanık kalmaya çalışıyordum. Neyse sonunda Sestriere'ye geldik. Son durak burasıydı. İnerken şoföre Fransa'ya giden otobüslerin nereden kalktığını sorunca, buradan Fransa'ya otobüs yok, yakındaki Cesana adlı kasabadan var ama oraya da ilk otobüs yarın deyince o mayışmış halimizden eser kalmadı.

Sestriere böyle bir yeridi.

İnip kasabayı biraz gezdik. Biraz dinlendik. O dinlenme sırasında not defterime şunları yazmışım:

Kayak üzerine oldukça pahalı görünen bir kasabaya benziyor. 2006 kış olimpiyatları burada düzenlenmiş anladığım kadarıyla. Etrafta olimpiyatlardan kalma logolar var. Şu anda da önümüzden sürekli downhill bisikletleri geçiyor, sanırım lokal bir yarışma var. (Sonradan öğrendiğim kadarı ile ertesi gün ciddi bir yarış varmış ve bugün hazırlık yapılıyormuş) İnsanlar genelde yaşlı ve zengin görünüyor :) Anna buradan Briançon'a (Fransadaki ilk kasaba) otobüs bulabileceğimizi söylemişti sanırım yanılmış, buraya geldiğimiz otobüs şoförü buradan değil bir sonraki ismini hatırlayamadığım kasabadan (Cesana) olduğunu söyledi. Ancak oraya ilk otobüs yarın sabahmış, yani buradan ayrılmamızın tek yolu otostop. Ve ayrılmamız lazım, zira burada geceği geçirmek ya çok pahalı yada soğuk olacak.

Kasabada gördüğüm Turist Info'dan Fransaya gidiş ile ilgili bilgi aldım ve otobüs şoförünün saatler konusunda yanıldığını öğrenip bir oh çektik. Ama son otobüs 10 dk sonraydı, alelacele otobüs durağına koşup otobüsü yakaladık. Ve alplerdeki son italyan kasabası olan Cesana'ya vardık. Neden bilmiyorum oldukça rahattık, birilerine fransa otobüslerini sordum ve italyanca verilen cevabı hernasılsa rahatlıkla anladım. Burak'ın şaşkın bakışları ile otobüslerin kalkış noktasına doğru yöneldim. Bu arada yolda çok güzel bir kafe görüp oturduk, fiyatların uygun, çalışanların güleryüzlü ve bedava internetin olması bizi hayli cezbetmiş olmalı, zira düşününce Fransa'ya son otobüsün saatini bilmiyorduk, her an olabilirdi, şu an düşününce saçma geliyor. Sanki arabamız ve gece kalacak yerimiz varmış gibi hareket ediyorduk çünkü. Kasabanın sıcaklığından olsa gerek. :)

Otururken facebook'umuza şu pozu gönderip ağır kroluk yaptıktan, lyon'da kalıcak yer varmı diye CSleri aradıktan, ve süpriz bando takımının önümüzde yaptığı şovu izledikten sonra artık kalkalım dedik ve tarifi çalışanlardan teyit edip, bizi Fransa'ya götürecek olan minibüse doğru yollandık. Şansımıza sondan bir önceki minibüse 5dk kala duraktaydık ve beklemeden Fransa'ya doğru yola çıktık.

Ağır Kro Poz

Avrupadaki 2. ülkemiz ve en çok zaman geçirdiğimiz ülkeye yaklaşık 10 dk sonra dolanbaçlı dağ yollarından giriş yaptık. Saat 18:00 civarıydı. Tabelalar birden fransızcaya döndü. Net hatırlamıyorum ama sanırım 30-40 dk süren yol sonunda tren istasyonuna geldik. Meraktan tren fiyatlarını kontrol edip, WC ihtiyacımızı giderdik. Fiyatlar fahişti. Artık otostop demenin vakti gelmişti. Burak oldukça umutsuz olsa da ben işe yarayacağını düşünüyordum. Hemen şehir merkezine geçtik ve harita bulmaya çalıştık, bu saatte açık turist ofisi olmayacağını biliyordum ama belki kapısında harita vs bulurum umuduyla ofise yöneldim. Her yer kapanıyordu, o sırada sokakta ikinci el pazarı kuruluydu, satıcılardan birine ofisi sordum, bu saatte çoktan kapanmış olduğunu söyledi, harita nerden buluruz deyince, otostop için mi dedi :) ve en uygun yeri tarif etti.

Sallana sallana pazarı gezerekten otostop noktamıza geldik. Karnımızıda doyurduk. Bu arada saat 20:00'ı geçmişti otostop için oldukça geç bir saatti. Hele 2 erkek ve ikimizde göçmen görünümlü isek bizim için zor olacaktı ancak acemilik işte. :) Bilmiyorduk. 20dklik bekleyişten sonra tam Burak umutsuz umutsuz konuşmaya başlamışken, adeta Fransa'dan tokat niteliğinde bir cevap geldi. :) Ve bir araba durdu.

Not defterime yazdığım kadarı ile şöyle olmuş:

Grenoble'a gitmek istediğimizi söyledik, planımız önce oraya oradan da Lyon'a gitmekti. Tamam atlayın dedi ve bindik. Sonradan öğrendim ki meğer araç Lyon'a gidiyormuş. Yol boyunca konuştuğumuz ve çok iyi anlaştığımız arkadaşımız, gece kalacak yerimiz olmadığını duyunca hiç tereddütsüz bizi evine davet etti. Şu an Robinin evinde oturmuş muhabbet ediyoruz.Yazımın çirkin olma sebebi, 1664 marka fransız birasının verdiği gevşeme ve arka fonda çalan High Tone olsa gerek. :)

Fransa'da olduğum süre boyunca favori bira markam

Robin ile o gece uzun uzun muhabbet ettik, kendisi otuzlu yaşların başında, fizik terapist, kaykay hastası biriydi. 1 aylık tatilinden dönerken bize rastlamıştı. Fransada, düşünce yapımız, hayat görüşümüz bu kadar yakın biriyle tanışmak beni oldukça şaşırtmış ve sevindirmişti. Neden bilmiyorum fransızları hep soğuk bulurdum, ancak Robin ve daha sonra tanıştığım diğer fransızlar ile bu düşüncelerim silinip gitti. Bu geziden geride kalan en güzel şeylerden biri de Robin oldu, geriye bakıp fransada bir dostum daha var diyebiliyorum artık.

Dipnot: Bu aşağıdaki link hakkında: bir önceki yazıda bahsettiğim partide, bir arkadaş gelip bana bir demo CD verdi, başka bir arkadaşı sözlerin çok anlamlı ve vurucu olduğunu felan söyledi. Çok dandikte olabilir zira bunları söyleyen arkadaş aşırı sarhoştu. :) Sözleri anlamasamda tarz ve müzik hoşuma gitti. Beğenen çıkarsa demonun ismi "Vomito Misantropo" nette aranarak bulunabilir sanırım. Bulamazsanız iletişime geçin bir kopyasını göndereyim.

Myspace: http://www.myspace.com/qsicknekrovomithxcore

Pinerolo

2010-09-14T15:21:00.000-07:00

Dağ Evi

Arkadaşlarımın Torino'da değil de Torino'ya trenle 50 dk mesafede küçük bir şehirde olduklarını öğrenince tren garına doğru harekete geçtik, 3€'luk biletlerimizi alıp 20:10 treni ile 21:00 gibi Pinerolo ya vardık. Yol boyunca küçük italyan kasabalarından geçtik ve bu bize nereye geldiğimiz konusundaki ilk işaretti.

Gelir gelmez Geada'yı aradım, 10dk sonra geleceğini söyledi ve beklemeye koyulduk. İlk görünüşte tren istasyonunun büyüklüğü ve temizliğine bakılırsa (küçük ve pis idi) oldukça ufak bir kasabaya geldiğimizi anladım. 10 dk sonra Geada geldi. ve eve geçtik. Dar ve birbirine benzeyen, eski binalarla dolu sokaklardan geçerek eve geldik. Bu eski binaların birinde olan ev, ahşap zeminli, eski ama her köşesi ayrı detaya sahip küçük şirin bir yerdi. Geada annesi ile birlikte yaşıyormuş ve evi beraber döşemişler, süslemişler, boyamışlar. Öyle güzel bir yerdi ki oturup etraftaki detaylara bakarak sıkılmadan uzun zaman geçirebilirdim.

Gelince annesi tarafından sıcak bir karşılama ve tanışma merasiminden sonra hemen duşa girip temizlendik. Zira iki gündür dışarıda uyuyorduk. Önce ben girdim duşa, duştan sonra Geada'nın annesinin komşusu geldi ve muhabbete başladık. Daha sonra da diğer italyan arkadaşım Anna ve onların ortak arkadaşı Mariasole geldi. Burak duştan çıkana kadar muhabbet ettik. Daha sonra hadi dışarı çıkıp diğer arkadaşlarla buluşalım dendi ve kendimizi ufak şehrin ufak bir barında bulduk. Buraya özgü ... (ismini hatırlayamadım hatırlayınca yazarım) içkisinden içip, sürekli yeni insanlarla tanıştık. İçlerinden biri bize bu içkiden ısmarladı yetmedi birde biralarımızı ödedi sağolsun :) Bar da çalışan arkadaşta futbol hastası çıktı ve İstanbul takımlarını bizden iyi bilerek şaşkınlığıma şaşkınlık ekledi. (Tamam pek anlamam futboldan ama kadroları nasıl biliyorsun birader. ) Neyse içkilerimizi bitirip oradan kalktık ve şehre hakim bir tepede bulunan buranın en büyük kilisesinin bahçesine doğru tırmanışa geçtik. Burada da sürekli yeni arkadaşlarla tanıştık.

Bir anda lokal bir topluluğun parçası olmuştuk :) CS'in artılarından biri, hiçbir turizm acentesi ile bu tarz bir olay yaşayamazsın. Bu kadar doğal ve samimi. Veya bu sitenin, bu küçük italyan şehrini, hayatımda belkide hiç gelmeyeceğim, bilmeyeceğim bu şehri veya tanımayacağım bu insanları tanımamı sağlaması.

Burada şehir manzarası eşliğinde muhabbet ettikten ve bana göre gezinin en güzel anlarından birini yaşadıktan sonra, birazda şehirde turladık, ucuz pizza ve biradan sonra yarın erken kalkmamız gerektiğini düşünerek sabah 03:00 gibi evimize yollandık. Ertesi gün alplerde ufak çaplı bir trekking yapacaktık.

Rahat bir uykudan sonra sabah 09:00 gibi kalktık, gece Geada'nın kedisi yanımızda uyumuştu bizden hoşlanmış olacak ki sabah bizden önce kalkıp bize bir sürpriz hazırlamıştı. Gidip bir serçe avlayıp kapının önüne bıraktı. Evet bize hediye olarak serçe getirdi sağolsun. Bu ilginç hediyeden sonra Kahvaltı yapmak üzere Anna ile buluştuk -Anna, Pinerolo'da değil yakınlarda bir köyde oturuyordu- kahvaltı niyetine, kahve ve şekerli unlu adını hatırlayamadığım bir şeyden sonra Anna'nın arabası ile dağların yamaçlarına doğru yola çıktık.

Kedi ve Hediyemiz

Oldukça "hızlı" bir yolculuktan sonra 50dk sonra arabayı park edip yürüyüşe başladık. Muazzam doğanın eşliğinde muhabbet ederek ve bol bol fotoğraf çekerek yükseldik. Bitki örtüsü genel olarak karadenizi andırsa da tam olarak aynı değildi. Her yer yeşilin farklı bir tonu ve tertemiz. Bir ara bulutların içinde kalıp hafiften nemlensek de hava genel olarak çok güzeldi. Bir buçuk saatlik güzel ve keyifli bir yürüyüşten sonra plato başlangıcına kurulmuş dağ evine vardık. Burada oturup biraz konuştuktan, yemek yedikten ve manzaranın tadını çıkardıktan sonra dönüşe geçtik. Erken evde olmalıydık zira akşama arkadaşların, dağın bir diğer tarafındaki bir köyde kiraladıkları yerde düzenledikleri partiye katılacaktık.

Geada ve Anna ile dağ evinde muhabbet

Dönüş Yolu

Eve vardığımızda saat 17:00'yi bulmuştu. Hemen hızlıca duş alıp, eşyalarımızı hazırladık. Geada'nın annesine de veda ettik. İkimize de hatıra olarak birer kristal taş verdi. Ve evden ayrıldık. Eşyalarımızı topladık çünkü bölge Fransa sınırına bir hayli yakındı, ertesi gün oradan yola devam edecektik.

Bu seferki şoförümüz Mariasole idi. Yine "oldukça hızlı" bir seyahat oldu. (İtalyan şoförler!) Yol boyu ara ara sadece filmlerde gördüğüm tarzda taştan daracık yollardan ve küçük italyan köylerinden geçtik. Yine hayatımda hatırladıkça keyiflenip, gülümseyeceğim bir an yaşadım. (Bu arada neden italyanların küçük arabalar veya motosiklet kulladıklarını da anladım o dar yollarda başka türlü olmaz çünkü :) Yolların büyük kısmında normal boyutlarda iki araba yan yana geçemez) 1 saat süren yoldan sonra kendimizi bir dağ köyünün çıkışında bir yapıda bulduk. Kampımızı kurup partiye katıldık. İnsanlar inanılmaz sıcaktı, öğrendiğime göre hepsi aynı lisenin, aynı dönem mezunlarıymış ve herkes birbirini öyle veya böyle tanıyormuş. Biz yabancı olsak da çokta hissettirmediler açıkçası. Aralarından biri bana sürekli bira veriyordu :) Ne zaman elimi boş görse arka cebinden bir şişe bira çıkarıp elime tutuşturuyordu :)

Partiden bahsetmek gerekirse, ufak çaplı bir festival gibiydi, gençler her şeyi düşünmüşler, maaliyeti çıkaracak kadar fiyatlı gıda ve bira (ki gayet ucuzdu) sabaha kadar mevcuttu, tuvaletler desen ev temizliğinde :) Millet içip uçup kafa olsa da her yer temizdi. Kimse yere çöp atmıyor, üstüne birde geri dönüşüm yapıyorlardı. Müzik bir saate kadar canlı devam edip daha sonra DJ'e döndü çalanlar da yine önceki gün tanıştığım arkadaşlardı.

Parti sabaha kadar devam etse de ertesi günü düşünerek çadırımıza geçtik. Uyku tulumu getirmemenin cezasını sabaha kadar titreyerek geçirdim. Pişman değilim ama :) O kadar ağırlık taşımaya halen değmeyeceğini düşünüyorum.

Sabah güneşle birlikte kalktık. Anna bize yola kadar gidebileceğimiz bir araba ayarladı ve yola koyulduk. Bundan sonraki hedefimiz belli değildi sadece Fransa'ya gitmek istiyorduk. Lyon'da CSlere mesaj atmıştık ama olumlu cevap olup olmadığını da bilmiyorduk. Yine de bu bilinmezlik güzeldi. Sonraki durak Lyon (Ama nasıl :)

Pinerolo Hakkında Kısaca:

Bu şehir şimdiye kadar gördüğüm şehirler arasında en beğendiğim oldu, ne çok büyük ne de çok küçük. İnsanları sıcak ve samimi. Ayrıca doğaya, büyük şehire ve denize çok yakın. :) Tüm bu özellikleri ile yaşamak isteyebileceğim şehirler arasına girdi Pinerolo. Ayrıca italyanın genelinde olduğu gibi kadınlarda hayata erkekler kadar dahil.

http://en.wikipedia.org/wiki/Pinerolo

Torino: Kısa kısa

2010-09-04T16:01:00.000-07:00

Ferrara'dan dönüşümüz sabah 5:45 i buldu, istasyona girip hemen torino trenini kontrol ettik, 06:15te vardı. Bilet gişelerinin açılmasını bekleyip biletlerimizi alıp trene atladık. (20€) Şimdiye kadarki en uzun tren yolculuğumuz olacaktı. Açıkçası kaç gündür düzgün uyuyamamanın verdiği yorgunlukla, çokta uzun gelmedi. Öğlene doğru torinoya vardık. Ve yine tren bileti kontrolü olmadı.

Şehre gelince ilk işimiz turist info aramak oldu çünkü akşama ne yapacağımızı bilmiyorduk, kalacak bir yer bulmalıydık. CS'ten tanışıp istanbulda ağırladığım arkadaşlarıma mesaj atmıştım ancak hala cevaplamamışlardı. Bu yüzden internet bulmamız gerekiyordu ayrıca Burak telefonunu yurtdışı dolaşıma açtırmamıştı, bu yüzden de telefon bulmamız gerekiyordu.

Bu arayışlar sırasında da şehri görmek istiyorduk. Ancak yetersiz bilgi sahibi turist info çalışanları yüzünden ordan oraya gereksiz yere dolaşıp durduk. Bu gereksiz dolanmaların arasında buraya özgü olan iki şeyle karşılaştık. Biri kahireden sonra en büyük mısır arkeoloji müzesi buradaymış. (Ki ayıp kardeşim adamın tarihi eserlerini almış buraya getirmişsin bununla artislik yapıyorsun, birde utanmadan 8€ giriş koyuyorsun.) Bir diğeri ise italya ulusal sinema müzesi, muazzam bir yapı, sanırım gördüklerim arasında en güzellerinden biri ve malesef ihtişamını yansıtacak bir fotoğraf bulamadım internette. Bina zamanında(1800 küsür) torino'nun yahudi cemaati tarafından yaptırılmaya başlanmış ancak mali yetersizliklerden dolayı inşaatı tamamlanamamış bir sinegogmuş. Torino şehir meclisi bu binayı cemaatten satın almış ve yapımına devam etmiş, yıllar süren yapım tadilat vs vs den sonra bu muazzam yapı ortaya çıkmış. Daha sonrada "Ulusal Sinema Müzesi" olarak kullanılmasına karar kılınmış.

Şehirde ordan oraya dolaşmalarımız yaklaşık 5-6 saat sürdü, sürekli yürüdüğümüzden, şehri iyice öğrendik, o kadar ki, gideceklere ucuz ve doyurucu menüleri olan bir pizzacı bile tavsiye edebilirim. :) Garibaldi caddesinin sonlarına doğru ara sokakların birinde (Piave sokağı olması lazım ama not etmeyi unutmuşum), 2.5€ ya Koca bir dilim pizza ve içecek alabilirsiniz. İsmi sanırım "Le Pastino" idi. Dolaşırken gördüğümüz bir diğer ilginç dükkan ise fazlaca ucuz bulduğumuz bir marketti. Özellikle alkol daha bir ucuzdu, her türlüsü vardı ve bir çok ürün Duty Free den bile ucuzdu. Bu dükkanın bir diğer özelliği tüm etiketlerin elle yazılmış olmasıydı. Onlarca etiket ve hepsi düzgünce el ile yazılmış.

Bunlar dışında torino diğer büyük şehirlerden çokta farklı değildi. Çok ta hoşlanmadım açıkçası.

İnternetlik işimizi halk kütüphanesinde yine pasaportum ile aldığımız şifre vasıtası ile hallettik. Buradaki kalma işini nispeten halletmiştik. Meğer italyan arkadaşımız burada değil buraya yakın bir kasabada yaşıyormuş. Bir sonraki durak "Pinerolo" adlı muazzam güzellikte ve sıcaklıkta olan küçük italyan şehri olacaktı.

http://tr.wikipedia.org/wiki/Torino

Ferrara ve Buskers Festival

2010-09-03T05:52:00.000-07:00

Ferraraya gelşimiz ne kadar sürdü, trende bilet kontrolü yapıldı mı felan hiç hatırlamıyorum, tren Venedik treniydi, trene bindim gözümü kapadım, Burakın uyandırmasıyla bir anda iniverdik. Sabah hava henüz aydınlanıyordu. Şehirde neredeyse heryer kapalıydı. Biraz dolaştıktan sonra şehrin uyanışına tanıklık ettik, etrafta işlerine giden insanlar artmaya başladı ve çoğu bisikletliydi. Bu ülkelerde en çok hoşuma giden şey bisikletin gerçekten ulaşım aracı olarak, neredeyse herkes tarafından tercih edilmesi ve yerel yönetimlerin bisikletler için özel alanlar, yollar yapmasıydı. Ayrıca neredeyse her şehrin ortak bisikletleri var. Makul bir ücret (Yıllık 15-20 Euro) karşılığında bu bisikletleri kullanabiliyorsunuz. Ama şehirde ikamet etmek gerekiyormuş. Biz kullanamadık.

İtalyan şehirlerinde kullanılan bisikletler bu tarz şeylerdi

Neyse bir yere oturup ferrarada kalacak yer bulabilirmiyiz diye internet aramaya başladık, ama italyanın diğer bölgeleri gibi nafile, burada da internet bulmak imkansız. İnternet cafelere gitmek gerekiyor, onlarda gereksiz pahalı. Bulamayınca bir yere oturup şehrin uyanmasını bekledik, biraz da uyukladık. Saat 08:30 gibi gidip süt ve peynirli ekmek ile kahvaltı yaptık. Saat 9:30 gibi turist info açıldı. Gidip harita ve internet için pasaportum aracılığı ile parola aldık. İnternetlik işleri halledip, festival hakkında biraz bilgi aldık, festival meğer akşam başlayacakmış, bizde bu sırada artık külçe gibi gelen çantalarımızla şehri keşfetmeye çıktık. Tipik bir italyan kentiymiş burası yine merkezde bir kilise ve meydan ve bunun etrafında genişleyen şehir. Yine Eski şehir surlar içerisinde, yeni şehir dışında. Ancak bu şehire özel olan, ortasında bulunan kaleydi. Etrafı yapay göl ile çevrili ve gölde oldukça şişman, ortalama yarım metre boyunda yaşayan balıklarıyla sadece masallardan ve orta çağ filmlerinden bildiğim bir kaleydi bu. Ve evet kalenin giriş kapıları kaldırılabiliyor ve kale güvenli bir hale getirilebiliyormuş. :) Ayrıca çok ilginç gelen bir ayrıntı, kalenin girişindeki surlara bazı isimler kazınmış, bildiğimiz maganda işi kazıma, insanlar kendi isimlerini taşa kazımışlar, ancak ilginç olan tarihlerdi. Gördüğüm en eskisi 1907 ve diğerleri 1914, 1937, 1952 vs vs diye gidiyordu. Kimileri sevgilisinin ismini kalp içinde kazımış, kimisi de "... was here" gibi birşey yazmış. Nedense fotoğrafını çekmedim. Pişmanım. :)

Merkezdeki kale

Neyse şehir standart eski yapıları ile çok ilgimi çekmedi açıkçası, haritadan bir park bulup dinlenmeye karar verdik. Gidip matlarımızı serdik ve yine hayatımdaki en keyifli uykulardan birine daldım. Yaklaşık 3 saat uyuduktan sonra, 1 saat kadar da tembellik yapıp, insanlar hakkında, sosyal hayat hakkında muhabbet ettik. Saat 5e geliyordu. Surların dışında ne var merakı ile yine surlara doğru yürüyüşe başladık, güzel bir trekking rotasından surlara vardık ancak dışarısı çok da güzel gelmedi, rotanın devamından şehre geri döndük. Dönüş yolu bisiklet süren, koşan, yürüyen insanlarla doluydu, her yaştan insan vardı. Çocukları ile bisiklet süren anneler, babalar... Türkiyede pek alışık olmadığımız görüntüler. Dönüş yolunda açlığımızı aldığımız muz ve şeftali ile giderirken, tartışma konusu, italyan kadınlarının şekilli ve güzel vücutlarıydı. Bunu sürekli bisiklet sürmelerine ve koşmalarına bağladık. (İki erkek ne kadar entellektüel konulardan bahsedebilirki :)

Şehrin merkezine yani kilisenin civarlarına vardığımızda müzik sesleri artmaya başladı, festival çoktan başlamıştı. Girer girmez ilk karşımıza çıkan metal ve plastik çöplerden yaptıkları enstrümanları ile müzik yapan gruptu. Grubun lideri olduğunu tahmin ettiğim kadın o kadar enerji doluydu ki herkes etkilenmiş görünüyordu. Daha sonra arkada bulunan çantaları önümüze döktü ve içlerinden el yapımı ritim enstrümanları çıktı, herkese dağıtıp bizi de müziğe dahil etti. Gerçeken izlediğim en eğlenceli sokak grubuydu.

Geridönüşümcü sokak grubu

İlk karşılamadan oldukça memnunduk, performansın sonunda yola devam ettik. Bir çok ilginç enstrüman, şov vs izledik. Ayrıca önceki gün bizi davet arkadaşada rastladık, kendisi ateş ile gösteri yapan bir grupla beraber takılıyordu. Poi çeviriyordu, alev üflüyordu. Selam verip şovlarını izledik ve böyle böyle zaman geçti. Etrafı dolaştıktan sonra gece yine bu gruba denk geldik, kilisenin önüne geçmiş, kapı önündeki alanda daha aktif ve çeşitli gösteriler yapıyorlardı. İnsanlarda merdivenlere oturmuş onları izliyorlar Bizim için gerçektende güzel bir final oldu.

Poi ne acaba?

Festivali geride bırakıp, istasyona dönmeye karar verdik. Genovaya gitmekten vazgeçmiştik, yeni hedef Torinoydu. İstanbulda ağırladığım iki italyan arkadaş ile buluşacaktık. Geri dönüş biletlerimizi alıp beklemeye başladık, tren saat 04:50deydi, ancak aldığımız tren bileti olmasına rağmen otobüs geldi ve nispeten daha uzun bir yoldan sonra tekrar bolognaya geldik. Neden bologna çünkü ferrara diğer yöndeki hat üzerindeydi. Torino için tekrar bolognaya dönmemiz gerekti. Arada şunu belirteyim ne ferraraya giderken ne de bolognaya dönerken kimse biletlerimizi kontrol etmedi. Tek bilet alanın bizler olduğu şüphesine kapıldım. Belki kısa mesafe olmasından belkide gece olmasından kontrol yoktu. Bilemiyorum. :) Ferrara da böyle geti. Bundan sonraki şehir Torino!

Bologna

2010-08-31T03:03:00.000-07:00

İstasyonda yattığım yerden tavanın görüntüsü, başkasına pek birşey ifade etmeyen ama beni o ana götüren fotolardan biri

İstasyonda yatmamız nedeniyle yine saat 5 gibi kaldırıldık, önce görevliye içten içten kızsamda aslında bu şu anlama geliyordu, biz artık sizi korumuyoruz başınızın çaresine bakın. Ve haklıydı matımı toplayıp bankta uyumaya geçince hemen yanıma birisi gelip oturdu, durumdan şüpelendim ancak hem ceplerim boştu hemde fermuar korumalıydı :) Arkadaşta durumu farketmiş olacak ki bana değil diğer yanında uyuyan elemana yönelmiş. Ben farkında değilim ancak geceyi beraber geçirdiğimiz gruptan bir eleman diğer taraftaki çocuğu uyardı, yan kesici arkadaş ise söylene söylene gözden kayboldu. Böylece günün ilk aksiyonunu yaşamış olduk. Güzevlik açısından cebimde ve cüzdanımda fazla para taşımıyorum maksimum 20€ taşıyorum kalanını çantamın çeşitli ve ulaşılması zor bölmelerinde saklıyorum. Neyse iyice uyandıktan sonra kahvaltı işini muz ve ekmek ile geçiştirip, WC ihtiyacımızı 1€ya karşlayıp bir sonraki hedefi kararlaştırma işine koyulduk.

Nereye gidelim diye düşünürken güneye inmeye karar verdik,yeni hedef Bolognaydı. Bir kaç kişiye CS isteği gönderdikten sonra Bologna'ya doğru gitme seçeneklerini araştırdık. Tren bilet fiyatı çok da yüksek değildi bizde bu yolu seçtik. 12€ tuttu bilet.

22 Ağustos Pazar - Bologna

06.50 gibi trene binip Bolognaya geldik. yaklaşık 3 saat sürdü yol. Hemen istasyondan harita edinip şehri keşfe başladık. Yine öncelikli hedefimiz turist info ve internet bulmak oldu. Şehir merkezinde bir turist info görünüyoru haritada, oraya doğru geçtik. Bulduğumuzda daha ayrıntılı bir harita edinip, şehirde bedava internet olmadığını ancakyarın (pazartesi) kütüphaneden şifre edinip bağlanabileceğimizi söyledi. CS isteklerinden cevap gelip gelmediğine bakma üzere paralı interneti kullandık (0.50€ /yarım saat) Ve evet şansımıza 2 kişiden olumlu yanıt almıştık. Telefonunu gönderen Diana'yı arayıp akşam 21:30 gibi buluşmaya karar verdik. Ve şehirde takılmaya devam ettik.

Gece düzgün uyuyamadığımızdan ikimizde yorgunduk turist info dan aldığımız haritada yeşil görünen yerin park olduğunu düşündük ve gidip orada dinlenelim dedik. Açıkçası beklediğim daha fazla çimen ve ağaç gölgesiydi ancak vardığımızdaki görüntü, eski binaların arasında kalmış, ortasında kim olduğunu bilmediğim ve çokta merak etmediğim bir adamın heykelinin bulunduğu şirin bir parktı. Emekliler parkına benziyordu, :) etrrafta genelde yaşlılar vardı. Bizde boş bir banka oturup gözlemlemeye başladık. Burak kahve bulmaya gitti bende bu keyifli anı istanbuldan ayrılmadan önce aldığım yeni pipom ile değerlendirdim.

Parktaki kim olduğunu merak etmediğim heykel

İlginç İkili

Yorgunluğumuzu üzerimizden atmış, gece iççin kalıcak yer bulmuş ve McDonaldsın 1€luk hamburgerleri ile kanımızı doyurmuştuk. Artık şehri gezme zamanı. Elimizdeki haritaya bakıp, surların dışına çıkmaya karar verdik. Uzun sayılabilecek yürüyüşten sonra etrafın pek ilgi çekici olmadığına kanaat gettirerek tekrar surların olduğu kısma doğru yürürken ilginç bir dükkanlar zinciri ilgimizi çekti. Ahşaptan yapılma, ufak 5-6 tane kulübe şeklinde karşılıklı yapılar ve hepsi aynı çatıyı paylaşıyor. (Tabi böyle anlatınca olmuyor :) Pazar olduğu için malesef hepsi kapalıydı. Sadece en sondaki kafe açıktı. Önünden geçerken fiyatların çokta fazla olmadığı dikkatimi çekti ve hadi dondurma yiyelim niyetiyle bir masaya oturduk. Yandaki masadaki eleman bana dönerek italyanca (doğal olarak) konuşmaya başladı. İngilizce konuşabilirmisin dediğimde duraksadı ve gülerek bugünün onun doğum günü olduğunu ondan içtiklerinden felan bahsetti ve diğer arkadaşını tanıştırdı. Filmlerden çıkma tiplerdi, biri sürekli konuşuyor, içiyor ve gülüyordu, müzisyen olduğunu ancak dişi kırılınca artık eskisi gibi şarkı söyleyemediğinden felan bahsetti, diğeri ise daha iri, soğuk, mimiklerini göstermeyen daha efendi bir adamdı, ama kırmızı atletin üzerine giyilmiş deri yelek ve uzun saç ile hiçte türkiye efendilerini andırmıyordu. :) Uzun keyifli muhabbetten sonra yarın için tekrar gelmemiz konusunda davet aldık. (Ama gitmedik)

Muhabbet Ortamı, Dondurmayı unutup bira aldık

İkiliden ayrıldıktan sonra istasyona doğru yola çıktık, Diananın verdiği tarifle evini bulduk, söylediğinden erken varmıştık ve evin önünde 20dk kadar bekledikten sonra hayatımda tanımaktan memnuniyet duyacağım muhteşem bir insanla daha tanıştım. O kadar sıcak ve içtendi ki sadece 2 gün kalmamıza rağmen şu an hatırladığımda sanki kırk yıllık arkadaşımmış gibi hissediyorum.

Diananın evinde 2 gün boyunca tembellik yaptık, tren istasyonları bizi biraz yormuştu anlaşılan, ama diananında evini kendi evimizmiş gibi hissettirmesi de ayrı bir nedendi tabi. Bu iki gün boyunca evde bizden başka 2 Polonyalı ve birde Amerikalı vardı. Yine muhteşem insanlar. Diana Couch Surfing sitesinde henüz yeniymiş ancak son 20 günde 25 insan ağırlamış evinde, ev hostel gibiymiş son 1 aydır. Ayrıca evinde bulunan ADSL modemi tamir etmek üzere gaza gelip başlamam ve diananın senden önce 2 ayrı kişi denedi ama yapamadı demesiyle iyice gaza gelmem ama yapamamam ve bizden bir gün sonra gelen Ryland'ın (Amerikalı) aynı şekilde uğraşması, gaza gelmesi ve yapamaması ve bu mevzunun bundan sonra evde gelenek haline gelmesi de hafızamda yer etmiş. Paylaşayım dedim.

Bu iki gün boyunca bolognada dikkatimi çekenler:

Hayatımda hiç görmediğim, duymadığım akustik açıdan inanılmaz bir mevzu olan, şehir merkezindeki eski tarihi yapıdaki düzen. Şöyle ki ufak bir hol dört köşesi var. Ve karşılıklı iki köşeye iki kişi geçip köşeye doğru konuştuklarında birbirlerini çok net bir şekilde duyuyorlar. Aralarındaki mesafe 5-6 metre civarında, yüzleri birbirlerine dönük olsa sanırım o kadar net duyamazlar. İnanılmazdı.
Devasa Neptün heykeli, ve onun başparmağı ile ilgili yapılan şaka.
Eski Bolognanın dört bir yanına dağılmış kuleler. Diananın söylediğine göre bu kuleler, eskiden zengin aileler tarafından yaptırılırmış. Ne kadar zenginsen kulade o kadar büyük oluyormuş, bazılarıda bir dönem hapishane olarak kullanılmış. İflas eden ailelerin kuleleride yıkılıyormuş. Ayrıca kulelerden bir tanesi Pisa kulesi gibi yamuk duruyordu.
Şehrin altından geçen kanallar varmış, biz göremedik ama taşımacılıkta kullanılırmış eskiden. Bir kısmında da yeterli su olduğunda rafting yapılabiliyormuş.
Burada güvercinleri kovalarsan uçmak yerine koşmayı tercih ediyorlar. Kovaladım tabi, çocuklar kovalıyordu ordan gördüm :)
Şehrin biraz dışında tepede bir kilise varmış. Şehirden oraya bir çeşit uzunca bir yol varmış ve o yoldan değişik, sıradışı bir şekilde yürürsen duan kabul olurmuş gibi birşey duydum.

Genel olarak eski Bologna böyle görünüyor

İlk Otostop Denemesi ve Yıkılışımız

Hostumuz ve Surferlar ile geçen keyifli iki günden sonra bu kadar tembelliğin yeterli olduğuna kanaat getirip ayrılma kararı verdik. Biz ayrılırken 4 tane macar gelmişti eve. :) Hedefimiz Genova şehriydi, ondan önce Parma vardı. Merkeze gidip internetlik işlerimizi halletmek amacıyla turist infonun yönlendirdiği bir binadan pasaportum aracılığı ile şifre aldık ve sağa sola CS istekleri gönderdik. Haritadan da otostopluk bir yer bulup, Parma yoluna çıkıp, otostopa başladık. Geç başladığımızdan 1 saat sonra hava karardı. İlk başta umutluyduk ama gitgide umutlarımız söndü. Bir süre sonra (4 saat) artık geçen arabaların, kamyonların aynı olması dikkatimi çekti, sonra bunu etraftaki hayat kadınlarının sayısı ile birleştirince, bu bölgenin otostop için yanlış olduğu kanısına varıp, şehre geri döndük.

Süpriz Festival Daveti

Ne yapacağımızı bilmiyorduk, Diananın "gidemezseniz geri gelin" demesine açıkçası utandık geri dönemedik :) (Ne utanıcam şaka tabi) İstasyona gidip Genova treninin saatine ve fiyatına bakalım dedik. Biletsiz almadan yapılan bir otobüs yolculuğu ile şehir merkezine vardık ve istasyona doğru yürümeye başladık, sonra kaldırım kenarında köpekleri ile oturmuş bir sürü ıvır zıvırı olan bir arkadaş bize birşey söyledi, geri dönüp ne diyor diye bakınca kırık bir ingilizceyle bizi bir festivale davet etti, kendisininde orada olacağını ve gelince orada görüşelim vs vs dedi. Johmmy gibi bir ismi vardı tam anımsayamadım. Sokak sanatçılarının toplandığı "Ferrara Buskers Festival" imiş. Neyse o öyle söyleyince neden olmasın deyip istasyona geçtik ve ilk trene bilet almak üzere istasyonun buz gibi bekleme odasına geçtik. Matımı serip uyumaya başlayacaktım ki görevli gelip yerde yatan herkesi kaldırdı. Karşı çıkanlar oldu galiba ki sinirle odadan çıkıp iki polisle geri geldi, oralık bir anda hareketlendi, pasaport ve bilet kontrolleri vs vs. Biletimiz olmadığından dışarı çıkarıldık. Bizde gidip biletleri alıp geri döndük ve sabah 04.30 treni ile Ferrara adlı küçük italyan şehrine geçtik.

Ferrara Buskers Festival

Milano: 20 Saat süren gün

2010-08-30T12:09:00.000-07:00

Bergamoya Varış

Şaşırtıcı bir şekilde rötarsız kalkan pegasus uçağına sondan bir önce binen yolcular biz olduğumuzdan pek fazla beklemeden, ne olduğunu anlamadan birde baktık ki uçaktayız ve havalanıyoruz. Uçağın ilk defa en ön koltuğunda oturuyordum, sağ üçlü koltuğun ortasındaydım, sağımda Burak diğer yanımda ise tombul bir italyan oturuyordu, Orhan Pamuk'un İstanbul Hatıralar ve Şehir olduğunu tahmin ettiğim romanının italyancasını okuyordu. 2 saatten biraz daha uzun süren bir yoldan sonra uyuklaya uyuklaya milano bergamo havaalanına vardık. Pasaport işlemleri bürosu kapalıydı bizde kalabalığı takip edip bagajlarımızı aldık, daha sonra pasaport işlemlerini yaptırıp, üzerimizdeki şapşalllıkla bergamo hava alanını keşfe başladık. Eski bir hava alanına benziyordu, hemen interneti kontrol ettim nafile. Hepsi ücretli internetti, Ayrıca gece olduğundan turist info da kapalıydı, bu yüzden daha önce gönderdiğim CS taleplerine bakamadım. Saat 03:00a geliyordu biraz dolandıktan sonra kendimize bir bank bulup uyumaya çalıştık. Etraf kalabalıktı herkes bir köşe bulmuş uyuyor-uyumaya çalışıyordu. Öyle böyle sabahı ettik. Sabah demişken 05:00da hava alanı polisleri tarafından kaldırıldık. Yatamazsınız artık diyorlardı, ancak oturarak uyuyabilirmişiz. Neyse fazla uyuyamadık zaten, sabah kalkınca kendimze yiyecek birşeyler bulmak amaçlı dışarıyı gezmeye başladık, hava alanı karşısındaki Ori alışveriş merkezini gördük ve yolun karşısına gitmeye karar verdik, yolun karşısına geçerken altgeçitte duvarlarda yazılar vardı bizde bizimkini ve istanbulda popüler olan bir iki duvar yazısınnı bıraktık. (Burak(s) from istanbul 08.2010) İlerde gidipte o duvarlarda türkçe söylemler görürseniz şaşırmayın :) Dolana dolana saati 7 ettik. Alışveriş merkezi saat 10da açılıyordu beklememeye karar verdik. Milanoya gitmek için hava alanına geri döndük, Shuttle servisler vardı ancak 6€ idi. Vermek istememize rağmen insanlara alternatifleri sorduğumuzda en mantıklı yolun bu olduğunu söylediler, bizde 09:10 shutttle servisi ile milanoya geçtik. Yaklaşık 50dk süren yol için aslında bu ücretinde normal olduğuna kanaat getirdik.

Milano

Central Station'da biraz dolaşıp gezindik, yemelik birşeyler bakındık, çantalarımızı bırakmak istedik, tuvalet ihtiyacımızı gidermek istedik birde internet istedik ama nafile hiçbirini ücretsiz gerçekleştirmek mümkün değildi. Tuvalet 1€, Bagaj 4€+ 6saatten sonra 0.60€ tutuyordu. İnternet zaten yok. Tek ilgi çekici kısmı tarihi yapısı olan binayı terkedip ucuz yemek aramaya başladık tabiki çıkar çıkmaz karşımızda 2 adet McDonalds görünce (normalde TRde gitmem yemem ama bu tarz gezilerde bazen en ucuz seçenek oluyorlar) girip kontrol edelim dedik ve 0.50 € luk hamburgerlerini görünce 3er adet kahvaltılık midemize indirdik. Daha sonra istasyondaki turist info'dan aldığımız haritadan şehrin merkezine doğru yola koyulduk. Gece pek uyuyamamanın verdiği miskinlikle sırtımızdaki çantaların ağırlığı birleşince gördüğümüz bir parkta mola verdik. Elimizi, yüzümüzü yıkayıp bir ağaç gölgesindeki banka oturduk ve etrafı gözlemlemeye başladık, o sırada ispanyola benzeyen bir hanım efendi "Ciao" dyerek yanımızdan geçti selamını alarak karşılık verdik. Biraz parkta dolaştıktan sonra geldi ve italyannca hızlıca konuşmaya baaşladı ve bize bir flyer verdi. Konuştu, konuştu ve konuştu. İtalanca bilmiyorum dememe fırsat bırakmadı yaklaşık 3-4 dakikalık konuşmadan sonra italyanca bilmiyorum diyebildim. Sonra başladı ispanyolca konuşmaya... Yine uzun bir konuşmadan sonra kusura bakmayın sadece ingilizce ve türkçe biliyorum diyebildim. Sonra durdu ve huh ok dedi ve papa-son vs vs diye konuşmaya başladı :) Baktı ki anlaşamayacağız dinden bahsetmekten vazgeçti ve bana oo sen Cengiz Hana benziyorsun dedi ve selam verip gitti :) Arkadaşlarıda arkasından giderken bize neredensiniz diye sordu TR deyince ooo "Şaloom" (???) deyip devam ettiler. İtalyan sivri sinekleri ile tanışmamızda yine bu parkta oldu. Anlayamadığım bir tür sivrileri var, ısırınca acayip kabarıyor ve en absürd yerleri ısırıyorlar.

City Center ve Duomo

İlk ilginçliğimizi atlattıktan sonra şehir merkezine vardık. Uzun bir cadde üzerinde pahalı mağazaları ile hafiften istanbulu andırıyordu. Günün cumartesi ve ayın ağustos olması sonradan öğreneceğimiz üzere şehirdeki insan sayısının azlığını açıklıyordu. Bir markete girip ucuza su alıp mağazaları gezmeye başladık ve hafiften de acıkmaya başladık. Ayrıca internet sorununu da çözememiştik. Arada gördüğümüz türk restoranlarına bakmaya başladık. Hem yemek fiyatını kontrol edecek hemde internet bulabileceğimiz bir yer soracaktık. Bir tanesine girip selam verdik. Ve tahmin edileceği üzere türk çıktı. İnternet bulabileceğimiz bir yer tarif etti ve oradan ayrıldık. Biraz dolaştıktan sonra internet işimizi hallettik (italyada bullunduğum süre boyunca her interneti kullanışımda pasaport sorulması kısmı ilk defa burada gerçekleşti) ve yolda gördüğümüz pazardan 2kg 1 € ya, ölmek üzere olan muzumuzuda alıp tekrar kebap restoranına geçtik. Birer kebap (Kebap dediğim döner aslında) söyleyip muhabbete başladık. Dükkandaki arkadaş Uğur adında buraya 3 yıl önce gelmiş bir türktü, sağolsun bize bir hayli yardımı oldu, şehri biraz tarif ettikten sonra çantalarımızı restorana bırakabilir miyiz sorusuna olumlu cevap verdi, ağırlıklarımız olmadan şehrin devasa kilisesini görmek üzere ayrıldık. Uzun sayılabilecek ancak bizim için yeni bir yol olduğundan bize oldukça kısa gelen yoldan sonra Duomo'ya ulaştık. (Bu italyada şehrin en büyük kilisesine verilen admış, ev gibi bir anlamı varmış) Hayatımda gördüğüm en büyük kilise belkide en büyük tarihi yapıydı. İçeri girip biraz bakındık, şehrin tenha olması işimize yaramış zira normal zamanda içeri girmek kalabalık yüzünden çok zor oluyormuş. Duomo'yu geride bıraktıktan sonra Dechatlon mağazasını bulup kendime mat aldım. (4€) Ve tekrar kebapçıya doğru dönüşe geçtik. Arkadaşlar iftarlarını yapmışlar muhabbet ediyorlardı. Bizde aralarına katıldık, Uğur italyan usülü makarnasından ve meyve salatasından bizede ikram etti. Sivri sineklerden fırsat buldukça yemeğimizi afiyetle yedik. Bu arada birde Uğurun arkadaşı Özgür ile tanıştık, Karnımızı doyurup muhabbet ettikten sonra 22:00 gibi restoranı kapattık. (İtalyadaki ilk günümüzde türk arkadaşlar edinmemiz ve orada türkçe uzun uzun muhabbet etmemiz, üstüne birde dükkan kapatmamız açıkçası ilginçti)

Daha sonra Uğur ve Özgür ile onların gözünden şehri dolaşıp, duomoya gittik. Giderken tramway kullandık ve bilet vermedik burada toplu taşımada bilet sorulmuyormuş, ancak bazen yetkililer rastgele kontrol yapıyor ve ceza kesiyormuş, e bizde çok fazla paramız olmadığından yakalanma riskini göze aldık. Zaten gece 23:00 civarı olmuştu saat. Neyse beraberce Doumonun oraya gidip meydanda oturup muhabbet ettikten sonra bizi central station a bıraktılar. Gece orada kalacaktık. Kapıda polisler olunca Uğur ve Özgür içeri alınmayacaklarını düşündüklerinden onlarla vedalaşıp ayrıldık. İçeri girerken türke benzeyen italyan polisi bize italyanca birşeyler sordu, italyanca bilmiyorum diyince, yine italyanca ama daha yüksek sesle aynı şeyi söyledi :) Ama sinirli felan değil, klasik refleksi uyguladı sanırım. :) Neyse anlaşamadığımızı gören diğer polis nerelisiniz deyince türk dedim aaa OK. Passport? deyince içeri alındık ve kalabalık bir grubun yanına matlarımızı serip biraz muz yeyip ve muhabbet edip, yaklaşık 20 saat süren günü sonlandırdık.

Seyahatin ilk günü beklemediğimiz kadar dolu ve eğlenceli geçti aynı zamanda da sefil ve yorucu. Ancak görmek istediklerimizi görünce sonunda çok güzel geçen bir gün ve iki yeni arkadaş vardı. İyiki bu başlangıcı yapmışım.

Nötr

2010-08-15T03:08:00.000-07:00

Az önce kaderci bir söz okudum da aklıma geldi. Şu hayatta başıma gelen olaylar - iyi veya kötü hiçbiri- üzerinde %100 kontrol sahibi değilim. Düğer tüm canlılar gibi "yaşıyorum". Evet yaşıyorum, hayatımı idame ettirme iç güdüsüne sahibim. Daha bir çok iç güdüm var fakat hepsinin başında yaşama iç güdüsü var. O yüzden başıma gelen veya gelmesini istediğim halde gelmeyen olaylar, bu konuyu idrak ettikten sonra artık eskisi gibi beni etkilemiyor. Nötr kalmayı kısmen öğrenebildim. Ve fiziksel olarak hayatımı idamemi etkilemeyecek olayların aslında gereksiz yere nasılda tarafımdan büyütülebileceğini öğrendim.

Kimbilir daha neler öğreneceğim.

Zeytinyağı Deneyi

2010-08-09T10:52:00.000-07:00

Unutulan ara ara hatırladığım çocukluk anılarımdan biri daha; 1993-94 senesi felan, Antalya'da şehir içindeki tek apartmandan oluşan çakma askeri lojmanda oturuyoruz. 5 katlı apartmanın 4. katındaki evimizin mutfağındayım, anılarımda heryer mavi tonda, güneş ışığı yok, öğleden sonra galiba, tahminim sabahçıymışım ve okuldan hevesle bu deneyi yapmak için eve dönmüşüm.

İlkokul fen bilgisi kitaplarında "Özkütle" konusu altında, yoğunluğu farklı olan sıvılar karışmadan kalabilir gibi bir konunun deneyi sanırsam. Deneyin yapılışını ve resmi hayal meyal hatırlıyorum. Zaten basit, bir çay bardağına suyu koy, sonra zeytin yağını dök ve bekle. Zeytin yağı yukarı, su aşağı...

Hevesle eve geldim ve yaptım, deneye başladığım sırada annem evde yoktu, bitirdiğimde ise gelmişti. (Ne tesadüf) Düzeneğimi gördü ve azarladı. Neden boş yere harcıyorsun zeytin yağını ben sana tavayı yıkarken gösterirdim dedi. :)

Bilim uğruna anne demedim, diyemedim.

İtalya Vizesi Başvurusu: 180TL+ 1 Ice Tea

2010-08-04T08:06:00.000-07:00

İnternet bu konuda açıklamalarla dolu bende benimkini yapayım bakalım. Belki birilerine faydası dokunur.

Dün başvurmayı planlarken bankalarda işlerimin uzun sürmesi sonucu bu güne sarkan başvuru sürecim şu şekilde oldu: Önceki gün bankalardan hesap cüzdanlarımın güncel hallerini almamla birlikte belgelerim neredeyse tamamlandı. Planım ertesi sabah, biometrik fotoğrafımı da çektirip, cüzdan fotokopilerini ekleyip başvurumu yapmaktı.

Saat 08:00 gibi evden çıktım kabataş üzerinden taksime vardım. Harbiyeye doğru yürüyüşe başladım etrafta fotoğrafçı ararken içten içe kendime kızıyordum - yahu buralarda fiyat fazladır fotoğraf için, neden dün üsküdarda çektirmedim- Gerçi geçen sene de üsküdardaki adam tamam abi biliyorum deyip yanlış kağıda çıktı alınca tekrar çektirmek durumunda kalmıştım. Belkide bu yüzden. - Bu aralar çok dalgınım kafam fazla yoğun bazı şeyleri bilinçsizce otomatiğe bağlayarak yapıyorum veya yapmıyorum, farkındalık yerlerde -

Neyse derken idata'yı buldum. Cumhuriyet caddesi 123 numara. (Nedir bu idata diyenler için: İtalyan Konsolosluğu işlerini evrak toplama işlerini özel bir şirkete vermiş bu şirket vasıtası ile başvurular yapılıyor. Hollanda da aynı şirkette. İyi olmuş kötü mü bilemedim.) Taksim tarafından gelirken idata'dan bir önceki sokakta gördüğüm fotoğrafçıdaki heykeltraş fotoğrafçı tarafından çekilen hızlı bir fotoğraf ve fotokopi makinası bozuk olduğu için bir alt sokaktaki kırtasiyede çekilen fotokopiden sonra doğrudan girdim idataya. Sıra numarası alırken telefonumu kapatmamı istediler. Kapattım. Gözlüklü sarışın ortayaşlı bayana denk gelmem inşalla diye düşünürken (ekşi sözlük idata başlığında gereken açıklama var) direk ona yönlendirildim.

Neyse bu aralar çok sakinim ve sakinliğimi korudum. Suratsız bir karşılamadan sonra günaydın diyerek konuya girdim ve belgeleri tek tek verdim. Uzun uzun inceledikten sonra uçak dönüş rezervasyonumun belgeler arasında olmadığını söyledi. Dün çıkardığımdan emindim ama o telaşla bende bulamadım. Başka eksik var mı diye sorduktan sonra, hayır gerisi tamam dedikten sonra, pekala hemen çıktı alıp geleyim dedim; ve evrakları geri aldım. Tekrar kontrol ettim oradaydı. Neyse herşey iyi giderken ters gitmemek adına çantada unutmuşum diyerek geri döndüm.

Ama hanımefendi yerinde yok idi. Yaklaşık 15-20 dk bekledikten sonra yeni numara istedim ancak güvenlik bayanın gelmek üzere olduğunu söyleyince bir 5 dk daha bekledim ve sonunda geldi. Evet evrakları teslim ettim. Bu arada evraklar arasında kendi hesap cüzdan fotokopilerimin işe yaramayacağını söyledi, benim mali durumumun değil sponsorlarımın (ailem) mali durum belgeleri önemliymiş. Fin vizesi alırken istendiğini söyledim burası italya diye ters bir tepki aldım (???) (Halbuki ikiside schengen) Neyse sabır.

Son olarak 180 TL rica edeyim derken, seyahat sigortamı sordum. Aaaaa ben onu unuttum diyerekten (Bak insanlık işte unutulabiliyor.) (Acaba ben de unutsam ne olacaktı?) O zaman 225 TL alayım cevabı geldi. 230 TL verdim. 5 TL var mı? sorusu geldi. Yok dedim. O zaman dışarda bozdurur musun? sorusu geldi. Ya sabır dedim çıktım DİA'dan Ice Tea aldım. kalanını verdim. Makbuzumu alıp çıktım.

Bir Schengen başvurusu böyle geçti. Bakalım bekliyoruz.

Verdiğim belgeler şöyleydi:

Başvuru Formu (IDATA web sitesinden veya IDATA ofisinden temin edilebilir).
İki adet fotoğraf.
Pasaportunuzun 1., 2., 3., temdit (Geçerlilik süresini gösteren tüm sayfalar), son sayfa (60.); varsa Schengen, Amerika, İngiltere, İsviçre, Romanya, Bulgaristan vizelerinin fotokopisi.
Son 10 sene içerisinde çıkartılmış pasaportunuzun geçerlilik süresi verilecek muhtemel vize bitim tarihinden itibaren en az üç ay olmalıdır. Ayrıca en az bir boş sayfası bulunmalıdır. (Ben 2 yıllık yaptırdım temizinden.)
İstenilen vize süresini kapsayan ve yabancı ülkelerde geçerli olan bir seyahat sağlık sigorta fotokopisi (Bunu idata'dan 45 TL ye yaptırdım.) (Sanki kazık yedim gibi geçen yıl 34 tlye yaptırmıştım)
Seyahat amacını, kalınacak süreyi ve tatil güzergahını tarihleriyle belirten şahsın dilekçe aslı.
Uçak rezervasyon bilgisi; tren bileti aslı ve fotokopisi İtalya’daki tüm otel ve hostel rezervasyonları (Toplam 30 günlük istedim ve 30 günlük otel rezervasyonu gösterdim. Booking.com üzerinden yaptım tüm rezervasyonlarımı.)
Tüm başvurularda, pasaport sahibine ait üzerinde T.C. Kimlik No yazılı 2 adet Nüfus Cüzdanı (Kimlik) fotokopisi getirilmesi zorunludur.
Maddi durumu gösterir belgeler (zorunludur):
Belirli bir maddi geliri olmayanlar (öğrenci, ev hanımı vs.), kendilerini maddi olarak destekleyen 1.dereceden (anne-baba-eş) yakınlarının geçimi ile ilgili IDATA evrak listelerine(turistik çalışan/turistik işveren / turistik devlet memuru vs) bakmalıdırlar. Buna ek olarak, destekleneceklerine dair bir dilekçe aslı ve dilekçedeki imzanın o şahsa ait olduğunu ispatlayan resmi bir evrak (ehliyet, pasaport fotokopisi vs.) getirmelidirler. (*)
Vize harcı ve IDATA koordinasyon bedeli. (120 TL+ 60 TL)

(*) Bu belgelerden benim verdiklerim.

Anne ve babamdan ayrı ayrı alınmış bana sponsor olduklarına dair dilekçeler ve ehliyet fotokopileri.
Anne ve babamın üzerine iki adet tapu.
Babamın emekli maaş bordrosu.
Benim adıma iki hesapta bir miktar para. (Hesap cüzdanı fotokopilerini verdim ama bayan geçerli olmadığını söyledi yinede ümidim var)
Anne ve Babamın emekli sandığı kimlik fotokopileri.

Yetersiz bulunursa umarım arayıp belge isterler de direk red yemem.

Bu arada kadın bendeki paranın anlamsız olduğunu söyleyince bende o zaman babama aktarayım paramı dedim ve kadın son dönemde yapılan havaleler geçersiz sayılır cevabını verdi anlamsız geldi ama işi sağlama almak amacıyla o zaman başvurmadan bir iki ay önce hesaba göndersek sorun olmaz demekki.

idata hakkındaki düşüncelerimi ekşiden şu alıntılar ile özetlemek istiyorum:

görevlileri kendini italyan konsolosu zanneden kuruluş. ... (idata başlığı 6. entry)

Süreç güncellendikçe editlerim bu yazıyı.

http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=idata
http://www.idata.com.tr/tr/

Edit No 1:

Vizeye salı günü başvurmştum Cuma 13:00 gibi idata'dan aradılar ve dönüş uçak biletimin rezervasyonunun olmadığını belirttiler. Haklıydılar zira sağolsun Trek turizm opsiyon olarak 2-3 gün veriyordu. Birde "Kendi hesaplarımın ayrıntılı dökümünü" istiyorlarmış, konsolosluğa gittiğimde ne demek olduğunu öğrenmiş oldum, ya hesap hareketlerinizi gösteren güncel belge ve aldığınız bankadaki görevlilerin imza sirküleri (bu belge düşünüldüğü gibi zor değil, görevli içerideki orjinal sirkünün bir kopyasını size veriyor. Ancak hesap hareketlerini ve güncel durum belgesini alabilmek için kendi şubenize gitmeniz gerekiyormuş) ya da hesap cüzdanınızın güncellenmiş hali (bunu herhangi bir şubeden yaptırabiliyorsunuz)

Bu arada belirtmeden geçemeyeceğim, idatadaki hanımefendi bana kendi hesabımdaki paranın önemsiz olduğunu söylemişti.

Geçtiğimiz salı belgeleri tamamlayarak konsoloslukta yaklaşık 1 saatlik bekleyişin ardından gayet kibar görevlilere, diğer belgelerimi de kontrol ederek teslim ettim. Perşembe gününden itibaren idata'yı arayarak gelip gelmediğini öğrenebilirsin cevabınıda aldıktan sonra oradan ayrıldım. Yarın perşembe heyecanlı bekleyiş sürüyor. Ancak yarın cevap alacağımı düşünmüyorum pek. Sanki haftaya sarkar gibi geliyor.

İkinci editi çıkıp çıkmadığı konusunda yapacağım hadi bakalım.

Edit No 2:

49 Günlük multiple girişli vizemi bugün teslim almış bulunmaktayım. Gezi yazıları tekrar başlıyür. :)

Fiyat/Performans Serisi: Quechua Arpenaz 10

2010-07-21T11:14:00.000-07:00

Bu seride kullandığım ve fiyatına göre memnun kaldığım ürünleri tanıtmayı planlayarak, serinin ilk yazısı olan Quechua Arpenaz 10 tanıtımına geçiyorum.

Ürünümüz bu resimde görünen çanta.Kimlik Bilgileri Şöyle:

Mağaza: Decathlon Bayrampaşa
Ürün: Quechua Arpenaz 10 (Mavi, Siyah ve Pembe renk seçenekleri)
Fiyat: 10 TL

Çantayı alalı yaklaşık 3 ay oldu abartmıyorum aldığımdan beri hergün kullanıyorum. Bu süre artılarını görmek açısından yeterli sanırım. Sıralamak gerekirse şöyle özetleyebiliriz:

Estetik. Cüsseme göre biraz küçük bir çanta olmasına rağmen çocuk çantasıymış gibi durmuyor.
Çantanın kendi ağırlığı çok az. Taşıdıklarınıza ek bir çanta ağırlığı olmuyor. Buna rağmen ağır yüklemelere dayanıklı. Geçen hafta maksimum yükleme ile zorladım, neredeyse bir külçe oldu ama ona rağmen dikişlerinde sorun görünmedi. Aşırı yüklemelerde birçok çantada karşılaşabileceğiniz omuzların acıması dışında herhangi bir sorun yaratmadı. Ayrıca boyutuna göre şaşırtıcı derecede geniş. (Bu arada belirteyim çok önemli değil ancak büyük defter sığmıyor.)
Netbook için ideal boyutta.
Dayanıklı kumaş.
Ufak olması ve sırt sisteminin olmaması yedek çanta olarak oldukça kullanışlı yapıyor. Çanta boşken oldukça küçülebiliyor.

Aklıma gelenler bunlar ama sanırım 10 TL'lik bir çanta için yeter de artar bile. Unutmadan eksilerine gelirsek: Ayıp birader bu paraya böyle çanta almışsın eksilerinimi arıyorsun derler adama. :)

Adsız.txt

2010-06-27T12:59:00.000-07:00

Buraya bir şeyler yazmak istiyorum. Kendimi sorumlu hissediyorum. Okuyana karşı değil kendime karşı. Bu blogun hayatımda yaptığım güzel şeylerden biri olduğunu ancak eskisi gibi yazmadığımın farkındayım. Aslında kasmanın alemi de yok bir şekilde gidiyor. Mu? Böyle deyince de bir şekilde gitmiyor. O dengeyi iyi yakalamak lazım.

Kendi kendine duygu ve düşünceler olsun bu yazının konusu. Ortamdan bahsedeyim önce; haziran ayının sonlarına yakışmayacak kadar serin mersinin nemli havası, hatta o serinlik yüzünden burnum akmaya başladı. Lise hayatım boyunca yattığım yatağın yerinde şu an duran, en sevdiğim koltuk takımımız yerine aldığımız, eskittiğimiz 2. takım olan köşe koltuk takımının çek yat kısmı durmakta; ve ben onun üzerine, her zamankinin ters yönünde yatarak bu yazıyı yazmaktayım.

Her zamanki gibi denizin dalgalarının hışırtısı, hızla geçen arabaların lastiklerinden gelen sürtünme sesine karışmakta... Belkide ağaçlardan gelen yaprakların sesine. Sesin kaynağını algılamak için konsantre olmak gerekiyor bazen. Yarın sabah her sabahki gibi denizin üzerinden doğan güneş üzerime vurarak uyandıracak beni, bu yüzden perdelerimi açıp yatıyorum. Kendime kızıyorum bazen, nasıl bir ergen bunalımı yaşamışım da görememişim güneşin iyimser yüzünü yıllarca. Aslına bakılırsa içten içten kazımışım o duyguyu zira o yıllara ait en belirgin his o güneşin verdiği iyimserlik, umut duygusu.

Ama yine geçmişten bir duygu eskilerden bir his var içimde. Şimdinin hissettirdiği ile aynı. "Kaçış"ın verdiği suçluluk hissi.

Özgürlüğüm kısıtlanıyor gibi oluyorum böyle durumlarda, fedakarlık gerekiyor çünkü. Yeteri kadar bencil olamıyorum. Olmak istiyorum. Bu sefer de bu hissiyat, bencilliğin verdiği güzel duyguyu bitiriyor.

Ah neanderthaller sizin zamanınızda da böyle miydi bu işler?

Earthlings ve Vejeterjanlık Konusu

2010-06-17T03:57:00.000-07:00

Geçenlerde tavsiye ve merak üzerine Earthlings adlı belgesel/film'i izledim. Şu bir gerçek ki bu filmi izleyip, yeme alışkanlıklarınızı sorgulamadan durmak imkansız. İzlediğimden beri film hep aklımın bir köşesinde, konu konuyu çağrıştırır hesabı bu konuda algıda seçicilik yaşamaya başladım ve vejeteryanlık ile ilgili etrafımda dönen bilgiler daha çok dikkatimi çekmeye başladı.

Ancak halen bu konuda kararsızım;

+ Zira, basit düşünme tarzı ile doğru olan insan vücudu eti yiyebiliyor ve bunu sindirip kendine yararlı parçalara ayırabiliyorsa, bunun doğasında olduğu.

- Ancak yanlış olan hayvansal ürünlerin endüstrileşmesine, fabrikasyon et ve türevlerinin üretilmesine ve tüketilmesi.

Artık maliyetler düştü ve üretim arttı ancak, vicdani ve ahlaki duygular yok olmuş.

Eskiden bir laf vardı; "Hergün tavuk yenir mi?" diye. Evet, hergün tavuk yer olduk. (Tabi yediğmiz tavuksa)

Şu alıntıyı merak edenler okuyabilir, facebookta "Bilinçli Hippiler Topluluğu" adlı grupta yayınlanmıştı.

Et Yemenin Zararları

Genellikle et ve yağlı besinlerle beslenen Eskimolar, çabuk yaşlanırlar, ortalama ömürleri de 27,5 yıldır. Yaşamlarını özellikle et ile beslenme üzerine kurmuş olan Kırgızlar erken ergenleşirler ve dolayısıyla çabuk ölürler, nadiren 40 yaşını geçerler.

Tersine etle beslenmeyen kültürler, örneğin Pakistan'daki Hunzalar, Otomi Kabileleri (Mexico yerlileri) ve Güney Batı Amerika yerlileri üzerine antropologlar tarafından yapılan alan araştırmalarında bunların sağlıklı, dayanıklı oldukları ve uzun yaşadıkları belgelenmiştir. Bu topluluklarda 110 yıl veya daha fazla yaşayan aktif ve sağlıklı bireylerle karşılaşmak olağandır. Dünya sağlık istatistikleri en çok et tüketen toplumların en yüksek hastalık (kalp-damar hastalıkları, kanser) oranına sahip olduğunu ve çeşitli ülkelerdeki vejetaryen gruplarda en düşük hastalık oranına rastlandığını göstermektedir.

Neden Et Yiyenler Daha Fazla Hastalanır Ve Erken Ölür?

Et Yemenin Zararları : Zehirlenme

Kesim öncesinde ve kesim sırasında ölüm korkusuyla ürkmüş olan hayvanın biyokimyasal yapısı derin değişikliklere uğrar. Böylece açığa çıkan toksik ürünler tüm bedene yayılarak hayvanın bedenini zehirli hale getirir.

Değişik duygulanımların beden içinde özellikle kanda hormonal değişmeler yarattığı bilinen bir gerçektir. Şiddetli öfke veya korku sırasında bedenimizin hastalanması gibi, hayvanların bedenleri de büyük biyokimyasal değişimlere uğrar. Kesimevinde bulunan bir hayvanın özellikle adrenalin hormonunun kandaki seviyesi çevresindeki diğer hayvanların öldürüldüğünü ve ümitsiz yaşam mücadelelerini görmesiyle süratle yükselir. Salgılanan bu fazla miktardaki hormon, hayvanın bedeninde kalır ve bu et besin olarak alındığında insanın dokularını zehirlediği gibi zihnini de rahatsız eder. Amerika Beslenme Enstitüsüne göre: "Hayvan eti toksik kan ve öteki atık yan ürünlerle yüklüdür."

Et Yemenin Zararları : Kanser

50.000 vejetaryen (7.th Day Adventists) arasında yapılan son incelemeler kanser araştırmalarına yeni bir boyut getirdi. Çalışma, bu büyük gruptaki kansere yakalanmış kişi sayısının düşüklüğünü gösterdi. Her türden kanser, yaş ve cinsiyete göre eşleştirilen gruplarla karşılaştırıldığında daha düşük oranda görülüyordu. Araştırma, aynı zamanda bu gruptaki insanların yaşam sürelerinin de daha uzun olduğunu gösterdi. Kaliforniya'da Mormonlar üzerinde yapılan daha güncel bir araştırma ise bu gruptaki kişilerin normal nüfusa oranla kansere %50 daha az yakalandığını ortaya koydu. Mormonlar çok az et yerler.

Neden et yiyenler kansere daha fazla yakalanır? Kesimden bir kaç gün sonra hayvan eti doğal olarak hastalıklı gri yeşil bir renge dönüşür. Et endüstrisi nitritler, nitratlar ve başka koruyucular kullanarak bu renk değişimini maskelemeye çalışmaktadır. Bu maddeler eti kırmızı renkli ve taze gösterir, fakat bu maddelerin bir çoğunun kanserojen (kansere yol açabilen) olduğu bilinmektedir.

Tenneesee'de Oak Ridge Ulusal Laboratuvarındaki bir kanser araştırmacısı şöyle demişti:

"Bu nitratlı etlerle kedimi bile beslemem."

Bundan başka İngiliz ve Amerikan bilim adamları et yiyenlerle vejetaryenlerin bağırsak bakterilerinde belirgin farklılıklar bulmuşlardır. Et yiyenlerin bağırsaklarındaki bakteriler, sindirim salgıları ile reaksiyona girerek kansere sebep olduğu saptanmış kimyasal maddeler üretir. Bu, Hindistan gibi vejetaryen ülkelerde çok az rastlanılan bağırsak kanserlerinin Kuzey Amerika ve Batı Avrupa gibi et yenen bölgelerde çok yaygın olmasının sebebini açıklayabilir. Örneğin Amerika Birleşik Devletlerinde bağırsak kanseri kanserin ikinci en çok rastlanılan türüdür. İngiltere ortalamasının %20 üzerinde et tüketen İskoçya'da dünyanın en yüksek bağırsak kanseri oranı vardır.

Kimyasal Diyet

Et yemek "besin zincirinin en üst noktası" olarak tanımlanmıştır. Doğada uzun bir beslenme zinciri vardır. Bitkiler güneş ışığı, hava ve su "yerler", hayvanlar bitkileri, büyük hayvanlar ve insanlar ise daha küçük hayvanları yerler. Günümüzde bütün dünya zehirli kimyasal gübreler ve ilaçlarla doludur. Bu zehirler, bitkileri ve otları yiyen hayvanların vücutlarına geçer. Kırlar, çayırlar böcek öldürücü kimyasal bir madde olan DDT ile ilaçlanmıştır.

DDT'nin çok zehirli bir madde olduğu ve kanser, kısırlık ve ciddi karaciğer hastalıklarına sebep olduğu bilinmektedir. DDT ve benzeri ilaçlar hayvanın yağ dokularına yerleşir. Bu ilaçların parçalanması ve bedenden atılması çok zordur. Böylece hayvanların otlardan aldıkları zehirler ve ilaçlar vücutlarına yerleşir. Sonra eti yenilen hayvanın hayatı boyunca almış olduğu yoğunlaşmış DDT ve diğer kimyasal maddeler yiyenin vücuduna geçer. Besin zincirinin sonunda yer alan insanlar bu zehirli ilaçları vücutlarına en son alan varlıklar olur. Gerçekte et, sebzelerden, meyvelerden ve otlardan 13 kez daha fazla DDT taşır.

Bu durum fazla miktarda et yiyerek konsantre zehirleri vücuduna alan bir anne adayının bebeği için özellikle zararlıdır. Lowa State University'de yapılan deneylerde insan bedenindeki DDT'nin önemli bir kısmının etten geldiği ve vejetaryenlerin bedenlerindeki ortalama DDT yoğunluğunun, et yiyenlerinkinin yarısından daha az olduğu tesbit edilmiştir!

Ancak etin insan bedenini zehirlemesi burada bitmez.

Eti için beslenen hayvanların hızla gelişmelerini sağlamak, şişmanlatmak ve etlerinin rengini koyulaştırmak için daha başka birçok kimyasal madde verilmektedir. En büyük miktarda eti en yüksek kazançla satabilmek için hayvanlar zorla beslenmekte, gelişmelerini hızlandırmak için hormonlar enjekte edilmekte, iştah açıcılar verilmekte, antibiyotikler, sedatifler ve kimyasal besin karışımları yedirilmektedir.

The New York Times şöyle yazmıştı: "Ancak tüketicilerin sağlıklarını tehdit eden daha büyük potansiyel tehlikeler vardır. Bunlar salmonella tipi bakteriler, pestisit, nitrat, nitrit, hormon, antibiyotik ve diğer izinsiz ve gizlice kullanılan kimyasal madde artıklarıdır." (18 Temmuz 1971) Bunların bir çoğunun kanser yapıcı kimyasal maddeler olduğu bulunmuştur. Birçok hayvan bu ilaçlar yüzünden kesilmeden ölmektedir. Araştırmalar ette bulunan bu kimyasal maddelerin sonuç olarak hamile kadınlara, anne karnındaki bebeklere ve küçük çocuklara büyük zararlar verdiğini göstermiştir. Bu nedenle hamile kadınlar yeni doğacak çocuklarının zihinsel ve fiziksel sağlıklarını korumak için beslenmelerine özellikle dikkat etmelidir.

Hayvan Hastalıkları

Et yiyenlerin karşılaştıkları başka bir tehlike ise hayvan üreticilerinin ve et uzmanlarının yeterli özen göstermemelerinden dolayı hayvanların bazı hastalıklara yakalanmasıdır.

Çiftliklerin hayvan fabrikalarına dönüşmesiyle birlikte, birçok hayvan gün ışığını göremez olmuş ve yaşamlarını ızdırap içinde, vahşice sona erdirecek acımasız çevre şartlarında geçirmeye başlamıştır. Örneğin, Chicago Tribune'daki bir makaleye göre, yüksek ürün veren bir tavuk çiftliğindeki durum şöyleydi: Tavuklar ilaçlarla uyarılarak, zorla beslenmişti. Küçük kafeslerinde doymak bilmez bir şekilde yer, asla hareket edemez ve temiz hava alamazlardı. Büyüdükçe hareket etmeye başlar ve her seferinde bir kat aşağıya inerlerdi. En alt kata ulaştıklarında ise kesilirlerdi. Böylesi doğa dışı uygulamalar tavukların biyokimyasal yapılarını bozmakla kalmayıp, doğal alışkanlıklarını da yok etmektedir. Bu uygulamalar, genellikle habis tümörlerin gelişmesine ve diğer şekil bozukluklarına neden olmaktadır.

Hayvan kanserliyse veya bedeninin herhangi bir yerinde tümör varsa, çoğu kez kanser olan kısım kesilerek, bedenin geri kalan kısmı toksinler ve hastalıklarla dolu olduğu halde et olarak satılmaktadır. Daha kötüsü tümörlü kısımlar 'hot dog' şeklini alacak etlere karıştırılarak etiketlenir. Amerika'da kesilmiş hayvanların rutin olarak kontrol edildiği bir yerde göz kanseri olan 25.000 sığırın biftek olarak satıldığı saptanmıştı!

Bilim adamları hastalıklı bir hayvanın ciğerinin balıkların beslenmesinde kullanıldığında, balıkların da kansere yakalandığını kanıtlamışlardır. Ünlü bir vejetaryen doktor Dr. J. H. Kelogg , vejetaryen bir akşam yemeğine başlarken şöyle demişti; "Bir akşam yemeğini, nelerin ölümü pahasına olduğunu düşünmeksizin yemeniz ne kadar güzel."

Et uzmanlarından başka hiç kimse kesilen hayvanlarda ne kadar ciddi hastalıkların bulunduğunu bilemez. Bir restoranda, vejetaryen yemek sipariş eden müşterinin karşısında oturan diğer müşteri de, aynı tür sipariş verdi. İki müşteri birbirlerinin tabaklarına baktıktan sonra, biri diğerine sordu: "Vejetaryen misiniz?" "Evet öyle. Ya siz?" Adam cevapladı: "Hayır. Ben et uzmanıyım."

Kalp Hastalığı

Etsiz beslenme konusundaki en sert tartışma et yeme ve kalp rahatsızlıkları arasındaki bağıntıların yadsınamaz ilişkileridir. Kalp rahatsızlıkları A.B.D, Kanada, Batı Avrupa ve Avustralya gibi yüksek oranda et tüketilen toplumlarda oldukça yaygınken, et tüketiminin çok düşük olduğu toplumlarda bu hastalığa daha az rastlanmaktadır.

Eti dolaşım sistemi için bu derece zararlı yapan sebep nedir? Hayvan etindeki kolesterol gibi yağlar insan bedeninde tamamiyle çözülemez ve kan damarlarının iç duvarlarında birikmeye başlar. Sürekli birikim sonunda damarların içi gittikçe daralır, kanın geçmesini zorlaştırır. Bu tehlikeli duruma arteriosklerosis -damar sertliği denilir. Bu nedenlerle kanın, tıkanmış, sertleşmiş ve küçülmüş damarlardan pompalanabilmesi için daha çok güç sarfeden kalbe ağır bir yük biner. Sonuç olarak yüksek tansiyon, çarpıntı ve kalp krizleri meydana gelir.

Kokuşma

Hayvan öldürülür öldürülmez bedenindeki proteinler pıhtılaşmaya başlar ve kendini bozan enzimler açığa çıkar. Katı hücre duvarı ve basit dolaşım sistemine sahip olan yavaş çürüyen bitkilerde ise durum böyle değildir. Hayvanın ölümünden kısa bir süre sonra ptomain gibi doğa dışı maddeler belirir. Bu gibi maddeler nedeniyle hayvan eti, balık ve yumurta çok hızlı bir parçalanır ve kokuşur. Hayvan kesildikten sonra soğuk depolarda bekletilir, "dinlendirilir", kasap dükkanına nakledilir, satın alınır, eve getirilir, depolanır, hazırlanır ve yenir. Akşam yemeğinde yenilen etin çürümenin hangi aşamasında olduğunu hayal edebiliyor musunuz?

Böbrek Hastalığı, Gut, Artrit

Et yiyen bir kişinin bedenine yüklediği en belli başlı atık madde (nitrojen bileşikleri olan) üre ve ürik asittir. Örneğin 450 gram biftek 14 gram ürik asit içerir. Araştırmalar et yiyenlerin böbreklerinin etten aldıkları nitrojen bileşiklerinin zehirlerini gidermek için vejetaryenlerinkinden üç kez daha fazla çalıştığını göstermiştir. İnsan gençliğinde bu fazla yükü taşıyabilir ve hiç bir hastalık görülmeyebilir. Ancak, böbrekler yaşlanıp erken yıprandığında ve etle beslenmenin ağır yükünü taşıyamaz hale geldiğinde giderilemeyen ürik asit bedende birikmeye başlar. Kaslarda biriktiğinde sertleşerek kristaller oluşturur. Bu durum eklemlerde oluşursa gut hastalığı, artrit ve romatizma gibi acı verici sonuçlar ortaya çıkar.

Yetersiz Boşaltım

Sindirim sistemimizin etle beslenmeye göre yapılanmamış olmasından dolayı yetersiz boşaltım, et yiyenlerin ortak şikayetidir. Etin, lifler açısından son derece fakir olması büyük bir dezavantajdır. Et insanın sindirim sisteminden çok yavaş bir şekilde (tohumlardan ve vejetaryen besinlerden dört kez daha yavaş) geçer, bu nedenle et ile beslenen bireylerde kronik kabızlık genel bir rahatsızlıktır.

A.Anandamitra Acarya - Vejetaryen Beslenme - Et Yemenin Zararları - Okyanus

Bir yandan yıllardır zehirlendiğim, bağışıklık sistemimi zayıflattığım ve onlarca canlının belkide benim verdiğim paralarla kıyıma uğramasından dolayı pişmanım.

Şişe Suyunun Hikayesi

2010-06-16T12:16:00.000-07:00

Şişe Suyunun Hikayesi from caguta on Vimeo.

Trafikten Tiksinmek!

2010-06-04T15:47:00.000-07:00

Geçtiğimiz iki hafta boyunca bir iş dolayısı ile istanbul trafiğinde araç kullandım. Bir insanın yaşam enerjisini böyle çalan bir olay görmedim. Gergin sürücüler, ilerlemeyen trafik, şuursuzca basılan klaksonlar... Alışırsın demeyin, neyine alışayım normal birşey değilki. Alışmak istemiyorum.

Alışmak istediğim tek trafik türü şöyle olsun istiyorum:

Bicycle Rush Hour Utrecht (Netherlands) I from caguta on Vimeo.

Optimist Post

2010-05-19T14:38:00.000-07:00

Yemek Kültürleri Üzerine

2010-05-19T13:55:00.000-07:00

Bugün yemek ortamında yemeklerden konuşurken, konu yavaş yavaş farklı ülkelerin yemek kültürlerine doğru, doğal seyrinde devam etti.

Çinlilerin, hareket eden herşeyi yemesi, Japonların denizden babaları çıksa yemeleri, Bilmem kimlerin çekirdek niyetine karınca yemesi... Değişik ilginçlikte örnekler çoğaltılabilirken... İlginç örnekler?

Şöyle bir şey dedi arkadaş, düşünsene hintlilerin bizim inek yememiz hakkında ne düşündüklerini. "Adamların allahını yiyoruz yahu"

Farklı kültürler hakkında zaman zaman böyle kendi içimde aydınlanıyorum. Aydınlanmam bu konuyu bir süre düşünmemem ile sona eriyor sonra tekrar aydınlanıyorum. Şöyleki:

Şimdi bizim burada bize çok ilginç gelen karınca yeme mevzusu, diyorum ki acaba anadoluda o karıncalardan olsaydı, biz de yer miydik? Yaşadığımız toprakların yemek kültürüne etkisi muhakkak fazladır. Bitki örtüsü, hayvan çeşitliliği vs. Bizim lamalarımız olsa kesin bizde yerdik demiştik laf arasında birde, bu da buna örnek mesela. Veya japonların adalardaki nüfuslarına oranla yetersiz kalan hayvancılığı, balıkçılık kültürü ile desteklemeleri. Şimdi yazarken bir yandan da başka şeyler geliyor aklıma sürekli, peki anadoluda neden balıkçılık çok yaygın değil, bu söylendiği gibi anadoluya sonradan gelmemizden ve aslında denizci bir kültüre sahip olmadığımızdan mı kaynaklı? Muhtemelen.

Farklı kültürleri görmeyi bu yüzden istiyorum, bunları yazarken, düşünürken bile mutlu oluyorum, merak ediyorum. Yüzümde gülümsemeye yol açıyor. Bu yüzden mümkün olduğunca farklı kültürü "yerinde" görmek istiyorum. Çok gezerek, çok okuyandan fazla bilmek istiyorum.

Bir iki madde daha vardı yemekte konuştuğumuz:

Domates ve patatesin yemek kültürümüze ne kadar geç girdiği fakat ayrılmaz birer parçaları olduğu
Kahvenin yine aynı şekilde olması ama türk kahvesi diye birşeyin olması
Bazı ülkelerde zeytin diye birşeyin bilinmemesi, çok ilginç çok.

Ben Çocukken

2010-05-12T16:24:00.000-07:00

Ben çocukken başımdan geçen kısa bir anıyı yazayım buraya, hatırladığım kadarı ile 93 veya 94 senesiydi, o yıllarda sokak arkadaşlarımızla türlü hınzırlık ve haylazlık peşindeydik. Gerçi ben hiç haylaz, hınzır çocuk olamadım. Hep mahallenin efendi çocuklarındandım. Neyse o dönemlerde gerçekten hınzır olan arkadaşlarımdan "araba tekerleri nasıl indirilir"i öğrenmiştim ve gördüğüm arabalar üzerinde denemeye başlamıştım. Birinde ikisinde denedim sonra sıkıldım artık eve dönmeye karar verdim. Ve o dönem oturduğumuz apartmanın önünde eşya yüklü dev gibi kamyonu gördüm. O yaşlarda bir kamyon tekerinden bir iki cm daha uzun olduğumu düşünürsek ne kadar dev olduğunu siz düşünün. E tabi insan merak ediyor. Bu dev tekerlerde indirilebiliyor mu diye. Evet denedim. Kamyonun üzerindeki onca ağırlığın etkisi ile kısa bir "tısss!" duyma beklentim, kamyonun o dev tekerinden gelen uzun bir "tısssss!" ve gövdesinin sallanması ile karşılandı. Önce üzerime devrilecek diye sonra sahibi görecek diye çok korktuğumdan kaçıp karşı apartmanın duvarının arkasına saklandım ve o tekerini indirdiğim son araba oldu.

Önemsizde olsa unutmak istemediğim anılarımdan biriydi bu. Kayıtlara geçsin. Unutmadan bir arada bir dönem çok popüler olan "sakız çalma" modasından aldığım nasibi yazayım.

Süper Kahraman Serisi No.7

2010-05-03T08:24:00.000-07:00

Süper Kahraman Serisi No.6

2010-04-24T14:12:00.001-07:00

Süper Kahraman Serisi No.5

2010-04-12T08:40:00.001-07:00

Ve bonus olarak tırt kahraman "Dünyanın En Derin Adamı"

Gerçek Yaşınız ve Sigara Geçmişim

2010-04-12T01:57:00.000-07:00

http://plabox.info/real-age/ - Gerçek yaşınızı hesaplamak için size 34 adet soru soran ve cevaplarınız dahilinde yaşınızı hesaplayan bir siteymiş. Benimki 16.1 çıktı (24 Yaşında olmama rağmen) bazı sorulardan şüpheliyim tabi misal sigara içiyormusunuz sorusu, hayatımda hiç sigara içmeme rağmen geçenlerde şöyle bir statü paylaşımında bulunmuştum:

Hayatım boyunca pasif içici oldum halen devam ediyorum bazen düşünüyorum sigara içsem daha mı az zarar görürdüm - http://www.benideyakma.com/

Evet şu 24 yıl boyunca belki bir iki fırt çekmişliğim vardır meraktan hatta bir iki sigarayı içime çekmeden tamamen özentilikten, ağzımda tutmuşluğum vardır ancak hiçbir zaman gerçek bir içici olmadım. Ancak evet hayatımın neredeyse hepsinde birinci dereceden pasif içici oldum, sigara içmeyen arkadaş sayım üç beş tanedir. Annem, Babam zaten bildim bileli içiyorlardı. Ayrıca şehirlerarası otobüslerde sigara içildiği dönemi de hayal meyal hatırlıyorum tüm bunları toplayınca sanırım o sitedeki soruya içici cevabı vermem gerekirdi.

İşte benim sonucum:

Süper Kahraman Serisi No.4

2010-04-09T11:37:00.000-07:00

Süper Kahraman Serisi No.3

2010-04-07T13:19:00.000-07:00

Süper Kahraman Serisi No.2

2010-04-05T08:44:00.000-07:00

Seri devam ediyor:

Süper Kahraman Serisi No.1

2010-04-04T04:58:00.000-07:00

"Dünyanın En Yüzeysel Adamı" karakterini daha önce blogun onur konuğu ilan ettiğimi söylemiştim fakat scanner bulamadığımdan elimdekileri buradan paylaşmak bir hayli zaman aldı, halen bulamadığım için bende güneş ve fotoğraf makinasından faydalanarak fotoğraflarını çektim. Aslında scannerdan daha güzel oldu böyle. Amatör ruh felan filan. Hehehe.

Birincisi kemik dergisinin kendi başına çıktığı ilk sayısından, adıma imzalı. Bir de tip çiziktirilmiş Umut Sarıkaya tarafından.

İkinciside henüz kemik, lombak dergisinin arasında ek olarak verilirkenki dönemden.

Senin gibi olmak istiyorum, eğit beni.

Budur:

2010-03-27T02:18:00.001-07:00

29. İstanbul Film Festivali

2010-03-27T02:10:00.000-07:00

3 Nisanda başlayacak olan film festivaline son 3 yıldır olduğu gibi bu yılda katılmamak niyetindeyim.

Neden? Çünkü yine 20 Mart Cumartesi günü sabahtan bilet kuyruğuna girmeyi unuttum. Evet festivalin bence en keyifli kısmı, sabahtan gidip o bilet sırasında 2-3-4 saat beklemek beklerken bekleyenlerle konuşmak, tanıdıkları görmek ve en sonunda sıra bana gelince bir tomar bilet ile evime mutlu multu yollanmaktı. Hatta o tomar tomar bileti yanımda taşıyıp ertesi pazartesi okulda arkadaşlarımla ortak filmlerimiz varmı diye kontrol etmekti.

İstanbuldaki ilk 3 senemde hiç kaçırmadığım bu sırayı bir kez kaçırınca anladım bunun önemini. Zira sonra hiç gidipte bilet felan almadım. Tüm hevesim kaçtı. İşte bu yüzden bu senede film festivaline katılmayacağım. Oturup kitapçıktan filmlerimi seçtikten sonra internetten indirip evde izleyeceğim.

Back to the Future: Bendeniz&Volkan

2010-03-17T13:54:00.000-07:00

Zamanında şu şarkının hastasıydım, hatırlayınca paylaşayım dedim. Bendeniz halen mevcut fekat Ananiyolaiyeye Volkan nerede bilmem:

Faaliyet Raporu: Eznevit Kuzey-Batı Sırtı Rotası

2010-03-10T13:28:00.000-08:00

Aslında 2009 kasım ayında yapmıştık bu faaliyeti ve rapor ytudak.org adresinde yayınlanmıştı fakat burayada koymaktan zarar gelmez.

Faaliyet: Eznevit Zirve Tırmanışı
Rota: Eznevit Kuzey-Batı Sırtı (Aladağlar – Ö. Tüzel S.173 – Homer Yayınları)
Teknik Malzeme: Yürüyüş Kazması
Tarih: 27 – 29 Kasım 2009

Burak, Fatih ve Burak olarak Aladağlara gitme kararı aldıktan sonra, Kurban Bayramı dolayısı ile otobüste yer bulamayacağımızı düşünerekten biletlerimizi erkenden aldık, Niğde İnan firmasından aldığımız biletlerimiz, alırken ısrarla ek sefer olmasın diye belirtmemize rağmen ek sefere kaydırılınca, saat 21:00 olan hareket saatimiz 23:00'e kadar sarktı. (Burada şunu öğrendim; biletin bilgisayar çıktısı olmasına dikkat edin, eski tip el yazısı bilet olunca demek ki istedikleri gibi oynayabiliyorlarmış) Ekibe daha sonradan katılma kararı veren Hakan ve Özlem ise bizden 3 saat önce otobüslerine binmiş ve yola çıkmıştı. 2004 model - 304 otobüsümüz ile Niğde’ye ulaştıktan sonra kahvaltı olayını halledip Hakan ve Özlem ile buluşmak üzere eski otogarın yanındaki Çamardı dolmuşlarının durağına gittik.
Bayram dolayısı ile yoğunluk olmasından dolayı sıkışarak da olsa saat 11:00 minibüsüne bindik. Bu arada traktörcü Salim Abiye ulaşarak bindiğimizi bildirdik. Ancak sonradan öğrendiğimize göre minibüs, Salim Abinin evinin önüne, köye kadar giriyormuş, tekrar arayıp evin önüne geleceğimizi bildirdik. Bir saat onbeş dakikalık bir yolculuktan sonra 12:15 gibi Salim Abinin evine vardık. Hava yaklaşık +10 dereceydi. Burada son hazırlıklarımızı, malzeme paylaşımımızı bitirdik. Salim Abinin Kurban Bayramı vesilesiyle bize verdiği kavurma şöleninden sonra da yola çıkmaya hazırdık artık. Saat: 14:00'de Alıcan Yaylasına gitmek üzere traktöre bindik. Bu arada, Çamardı minibüsünde tanıştığımız Yeditepe Üniversitesinden Kamuran'da bizimle traktördeydi. Kendisi güney bölgesinde tek başına bir tırmanış düzenlemek üzere gelmişti. Traktördeyken, Niğde Jandarmaya tırmanış bölgemizi ve tarihlerini bildirdim. 15:00'de Alıcan Yaylasına yaklaşık 500 metre kala traktörün yer yer batak kardan ilerleyememesinden dolayı, traktörden indik. Salim Abi ve Kamuran ile vedalaştıktan sonra Eznevit yaylasına doğru yürüyüşümüze başladık. Oldukça rahat bir yürüyüşün ardından saat 17:00 gibi yaylaya vardık. Yürüyüş patikası genellikle 10-15 cm kar ile kaplı ancak yürüyüş açısından sorun teşkil etmemekteydi.

Hava kararmadan rotayı inceleyip çadır kurma işlemine geçtik. Havanın tamamen bulutsuz ve açık olmasından ve güneşin batmış olmasından dolayı oldukça soğuktu. Ancak su sorunu yoktu, yalak donmuş olmasına rağmen su akıyordu. Saat 18:00 gibi çadırlarımızı kurmuş, yerleşmiş ve ocaklarımız yakmıştık. Yaylada bizden başka 4 kişilik bir ekip olarak gelen Zirve Dağcılıktan arkadaşlarımız vardı. Akşam yemeklerini yiyip bolca sıcak sıvı aldıktan sonra sabah 04:00'de kalkmak üzere tulumlarımıza girdik. Planımız 06:30'da yola çıkmaktı. Sabah planladığımız gibi kalkarak, kahvaltı yapıp saat tam 06:40’da yürüyüşe başladık. Rotayı daha önceden bilmenin verdiği rahatlık, havanın tırmanışa oldukça uygun olması ve daha önce iz açılmış olması tırmanışımızı oldukça keyifli kıldı. Bir iki noktada slab kayaların zorluk çıkarması dışında neredeyse hiç zorlanmadan ve bolca mola vererek, tırmanışın keyfini çıkararak 11:30'da zirveye ulaştık. Havanın güzel olması zirvede geçirilen vakti iyice uzattı tabi. Diğer zirveleride inceledikten, yemek yedikten ve zirve notlarınıda (Defter yoktu sadece poşet içinde bir iki kağıtta notlar vardı) okuduktan sonra nihayet inişe geçtik. Saat: 13:20 Çıkarken bizi oldukça yoran son dik etabı kayarak indikten sonra, dönüş yolunda geçen tırmanıştan kalan sağ dizimdeki rahatsızlığım tekrar nüksettiğinden arkadaşlarıma geriden geleceğimi bildirdim. Onlar önden giderken sanırım 2 saatlik rahat bir yürüyüşün ardından kampa varmışlar. Bende 4 saatlik ızdıraplı bir yürüyüşün ardından kampa vardım. Döndüğümde çadır arkadaşlarımın hazırladığı sıcak yemek ve çorba dizimin acısını unutturdu tabi.
Ertesi gün dizimin bizi yavaşlatacağını hesaba katarak 06:00da kalktık, toplanma, atıştırma derken 08:30da dönüş yürüyüşüne başladık. Salim abi ile 10:30 diye konuşmuştuk. Dönüşte neyse ki; dizim fazla sorun çıkarmadı. 09:45 gibi Alıcan Yaylasının yaklaşık 500 metre aşağısında beklemeye başladık. Saat 10:00 gibi Salim abi göründü. Evinde yine muazzam bir misafirperverlikle ağırladı. Bu arada Jandarmaya döndüğümüzü bildirdim. Yemek ve temizlenme işlemlerimizi hallettikten sonra 15:30 Çamardı - Niğde arabası ile Niğdeye döndük. Yine bayram olması dolayısı ile oldukça kalabalık olan minibüs bir buçuk saatte Niğde’ye vardı. 18:30ki otobüsümüze binmek üzere otogarda bekledik, Niğde gazozlarımızıda birer ikişer içtikten sonra yine Niğde İnan turizm ile İstanbula döndük.

Not:Rotada, resimlerde görüldüğü üzere, yer yer kar üzerinden, yer yer ise çarşak ve slab kayalar üzerinden ilerledik. Dikkat edilmesi gereken nokta; rota başlangıcında sağ taraftaki kayalıklara girmemek. Burası, haritada da görüldüğü gibi, aslında daha dik ve bazı kısımları derin karla kaplı. Aslında sağ taraftan da sırta ulaşmak mümkün, fakat kesinlikle daha fazla yoracaktır. Bu bakımdan, başlangıçtaki (kamp yerinde yüzümüzü dağa döndüğümüzde, ileride sol tarafta görebileceğimiz) ufak vadiyi sola doğru keserek, çarşak bölgeden yukarı, sırta doğru ilerlemek en doğrusu olacaktır. Aşağıda, haritada bulunan numaraların olduğu noktalardan çekilen resimler bulunmaktadır.

Niğde Jandarma: 0 388 711 24 66
Sağlim Abi (Traktör ile ara ulaşım için): 0 536 365 65 41

Çekirdek Ve İrade

2010-03-10T10:03:00.000-08:00

Çekirdek seven bir insanın iradesini ölçmek için yeni bir deney senaryosu oluştu kafamda, şöyleki:

Malzemeler:

Çekirdek seven bir bireyler
Bir paket çekirdek

Deneyin Yapılışı:
Ç. S. Bireylerden çekirdekleri çitleyip mümkün olduğunca çok çitlenmiş çekirdeği, çiğnemeden ağzılarında tutmalarını istiyoruz.

Sonuç:
Çekirdekleri ağızda biriktirme süresi ile iradenin doğru orantılı olduğu.

Bunun buradan bilim literatürüne geçmesini talep ediyorum.

Edit: Beğenmedim güzelim fikri kötü anlatmışım, daha iyi anlatabilecek biri yazsın lütfen.

Yağmurun Sesine Bak

2010-03-08T08:34:00.000-08:00

15 dakikalık HQ yağmur sesi, iyi bir ses sitemine bağlayıp aralıksız dinleyince sizi içine alıyor, sanki gerçekten yağmur yağıyor. Sayfayı açın ve işinize devam edin bırakın arkadan çalsın. Yaz sıcağında bu siteyi açıp yağmurun ferahlığını hissetmek için can atıyorum.

http://www.rainymood.com/

5posta'dan gördüm ben bunu.